Η κλεψύδρα του έρωτα και της δημιουργίας

εικόνα: Darina Okaliova
Ο έρωτας και η δημιουργία είναι σφιχτά ενωμένα. Είναι σαν την κλεψύδρα. Μία ρέουν οι κόκκοι της δημιουργίας προς τον έρωτα και μία οι κόκκοι του έρωτα προς την δημιουργία. Τα πάντα ρει.
Όταν αγαπώ μπορώ να δημιουργήσω τα πάντα, όταν δημιουργώ μπορώ να αγαπήσω το πάν.
Μία-δύο βδομάδες μετά το απόγευμά μου με τον Μπόρια στον κινηματογράφο ήταν να πάω για τρίτη φορά στην Ελλάδα να επισκεφτώ τον Νίκο. Ήταν Φλεβάρης και όλα ήταν κανονισμένα από πριν. Ο Νίκος ήταν ήδη το δέκατο μήνα στο στρατό. Στην Κρήτη όπου υπηρετούσε ήταν όλα υπέροχα. Το χωνάκι της ψυχής μου ξεχείλιζε από το καϊμάκι της πλήρης ειλικρίνειας. Ένιωθα σαν πρώτο ερωτευμένη. Όλα ήταν φρέσκα, ζουμερά, ανοιχτοπράσινα. Άνθιζαν σύγχρονα οι ελιές, τα κίτρινα τριαντάφυλλα και οι κόκκινες σαρδελιές - πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τόσο μεγάλες σαρδελιές. Και οι μανταρινιές και οι λεμονιές - γεμάτες καρπούς, το ίδιο γεμάτες σαν την καρδιά μου! Και στις κορυφές των βουνών… χιόνι. Στο ελεύθερο χρόνο πήρα ένα ποδήλατο και γύρισα με αυτό όλα τα χωριουδάκια του κάμπου φαντάζοντας να κρατάω στα χέρια μου μία βίντεο-κάμερα.
Δεν με ένοιαζε ο Μπόρια, δεν με ένοιαζε τίποτα.
Όταν επέστρεψα, άρχισα εντατικά να κάνω σημειώσεις για το πρώτο μου βιβλίο.
Ζούσα με τον Ήλιο αγκαλιά.
Μία καυτή μπάλα.
Στα διάφορα βιβλία επιστημονικής φαντασίας γράφουν ότι οι εξωγήινοι μπορεί να είναι για παράδειγμα σκεπτόμενες πέτρες. Ή ένας ιδιοφυής ωκεανός. Ή ακόμα ένα υπέρ-μεγαλοφυής σύννεφο που ξέρει να αλλάζει ακόμα και την τροχιά των αστέρων και να μπαίνει στο συνειδητό τον όντων…
Ένα σύννεφο…, μία μπάλα από καυτά εκρηξιγενής αέρια.
Ο Ήλιος.
Όταν ο Θεός, όταν ο Ήλιος δημιούργησε τη φωτοσύνθεση, αυτό στάθηκε για πολύ καιρό η πιο μεγαλοφυής εφεύρεση. Μα το κάθε καλό φέρνει και κάτι κακό. Μαζί με τη φωτοσύνθεση ήρθε και το τέλος της αναπαραγωγής μέσω της διαίρεσης των κυττάρων, της μίτωσης, παρουσιάστηκε και ο Θάνατος. Και ακόμα κάτι. Με τις όλο και πιο προχωρημένες μεθόδους αναπαραγωγής άρχισε να ξεθυμαίνει η δύναμη της τυφλής αναπαραγωγικής ορμής. Ο Θεός έπρεπε να βρει κάτι άλλο, να κάνει τις καινούργιες εφευρέσεις της ζωής πιο όμοιές του. Να τους μπολιάσει με κάτι το θεϊκό. Με τι;
Την γήινη παραλλαγή της Θεϊκής Αγάπης, την επίγεια μορφή της Αγάπης, τον έρωτα!
Και ο Ήλιος είναι ο μεγαλοφυής Δημιουργός της ζωής. Τι το πιο φυσικό!
Ξαφνικά ένοιωθα δέος.
Σήμερα το πρωί, αποκοιμήθηκα για να πάω στη δουλειά. Κάτι το φοβερό! Μα μετά από δέκα λεπτά, ίσα-ίσα για να προλάβω το λεωφορείο, ξαφνικά άκουσα στον ύπνο μου να πιάνει μία δυνατή βροχή. Ο Θεός μου! Φρόντισε να με ξυπνήσει! Ο Ήλιος δεν ρυθμίζει τη βροχή; Ξύπνησα, και όταν βγήκα στον δρόμο, και πάλι έλαμπε χαμογελώντας ο Ήλιος μου.
Οι άνθρωποι πάντα καταφέρνουν να μην προσέξουν τα πιο φυσιολογικά και εμφανή φαινόμενα. Τα πιο απλά. Ότι η γη είναι στρογγυλή! Ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος! Ότι το φως του ήλιου είναι ο δημιουργός…
Είχα ριχτεί λοιπόν χαρούμενα στη δημιουργία. Ήθελα να μαζέψω όσο πιο πολλές εμπειρίες γινόταν. Έγραψα πολλά άρθρα για το «Νέο λόγο». Επιτέλους! Ώσπου ήρθε το καλοκαίρι. Κάτι μεγάλο με περίμενε.
Μία μέρα γιορτάζαμε και πάλι στη σύνταξη κάποια γενέθλια. Βράδιασε και στην αίθουσα συνεδριάσεων μείναμε μόνο λίγοι. Ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος μου ο Μπόρια και με ρωτάει ψιθυρίζοντας: «Πάμε κάπου;»
Δεν το περίμενα και έτσι μόνο σήκωσα τους ώμους. Δηλαδή θα πήγαινα αλλά μου ήρθε ξαφνικό.
Στον έρωτα - όταν παλεύουν δύο για τη αγάπη κάποιου ή κάποιας - νικάει πάντα αυτός που έχει τις πιο μεγάλες ερωτικές εμπειρίες. Αυτό είναι χίλιες φορές διαπιστωμένο από την πλευρά μου. Έτσι νίκησα εγώ την Πολωνέζα συμμαθήτριά μας που ήθελε πολύ το Νίκο. Ήταν ακόμα παρθένα. Ατύχησε.
Εκείνη τη στιγμή που με απευθύνθηκε σε μένα ο Μπόρια, η Νατάσα - μία συνάδελφος μας που ήταν παντρεμένη με δύο παιδιά μα είχε συνέχεια και κανέναν εραστή, πλησίασε τον Μπόρια από την άλλη πλευρά και του ψιθύρισε: «Έλα σπίτι μου!»
Ο Μπόρια δεν περίμενε άλλο τη απάντησή μου, σηκώθηκε και έφυγε με τη Νατάσα. Η Νατάσα ήταν αναμφίβολα πιο πεπειραμένη. Αλλά ούτε εγώ δεν πήγαινα πίσω.
‘Α, έτσι;’ σκέφτηκα τότε: ‘Αν μπορεί η Νατάσα, μπορώ και εγώ!’ και τότε αποφάσισα ότι - βεβαίως - ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
Ίσως να είχα μία άλλη τύχη αν τύχαινε ένα καλοκαίρι, στα δεκαπέντε μου, σε μία κατασκήνωση, να πέσω στα χέρια ενός γυμναστή - πολύ μεγάλου γυναικά. Σε αυτή την κατασκήνωση κοντά σε μία μεγάλη λίμνη, τρεις μέρες ολόκληρες τριγυρνούσα σαν μεθυσμένη ανάμεσα στις σκηνές, έτοιμη να του δοθώ, απλώς έτσι ένιωθα, έτοιμη να τον ακολουθήσω στη σκηνή του, σαν το προβατάκι το βοσκό του. Πώς το είχα πάθει; Μία μέρα στεκόμασταν μία ομάδα κοριτσιών κοντά στη λίμνη και παρακολουθούσαμε τις υπόλοιπες να κωπηλατούν. Ο γυμναστής με πλησίασε από πίσω και με έπιασε, ανυποψίαστη, από τη μέση. Με κούνησε για πλάκα ότι δήθεν με σπρώχνει στο νερό. Έκανα ένα «ΆΆΆ», ξεγλίστρησα από τα χέρια του και έκατσα λίγο παραπέρα. Είχα την ατυχία να φύγει την άλλη μέρα.
Δεν είχα και πολλές ευκαιρίες για εφηβικές περιπτύξεις γιατί στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον μου είχα γύρω μου όλο κορίτσια.
Όλα άλλαξαν στο Πανεπιστήμιο και ακόμα περισσότερα στη δουλειά.
Κατάλαβα ότι τώρα η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά μου και εγώ πρέπει να τη βιώσω, να τη φαω με μεγάλες μπουκιές. Είναι ωραίο να ζεις…
Πέρασαν δέκα μέρες από τη βραδιά που πήγε ο Μπόρια στο σπίτι της Νατάσας. Τις πέρασα σαν μεθυσμένη, σαν περιτριγυρισμένη από ένα γλυκό ροζ σύννεφο, πηγαίνοντας το πρωί να τρέχω γύρω από μία λιμνούλα και να μαζεύω λουλούδια στην ακτή.

Τα γεύτηκα όλα...

Άρχιζα να θέλω να μείνω για όλη μου τη ζωή στο περιοδικό μας το «Νέο λόγο», ενώ ο Μπόρια ήδη έψαχνε για αντικαταστάτη μου… Αφού ήταν να πάω στην Ελλάδα.
Ήταν μάλλον γραμμένο για μένα να αρχίσω να αλλάζω τη μία δουλειά μετά την άλλη.
Εργάστηκα στη ζωή μου σε είκοσι εφτά διαφορετικές δουλειές. Τι περισσότερο θα μπορούσα να εύχομαι για τον εαυτό μου; Σαν παιδί τουρτούριζα από σιχασιά με τη σκέψη ότι θα έπρεπε να κάθομαι μία ζωή ολόκληρη σε κάποιο γραφείο, ακόμα και επιστημονικό ίδρυμα να ήταν, μέρα με τη μέρα - σαν τους γονείς μου. Ονειροπολούσα τότε να γίνω πολλά: ταξιδιώτης, ναύτης, ντέντεκτιβ, εφευρέτης, σκουπιδιάρης ( θα μου άρεσε να τσουλάω με το αυτοκίνητο απορριμμάτων), και φυσικά συγγραφέας. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν τα κατάφερα. Μα έκανα τόσα άλλα που ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή μου φαντασία.
Δεν παραπονιέμαι. Ίσα-ίσα.
Και ο, τι αφορά τις αρσενικές νότες, τις ανδρικές μελωδίες, - δεν υπάρχει μάλλον επίσης τίποτα που δεν έχω ακούσει, δεν έχω γευτεί!
Είναι χρέος του καλλιτέχνη να μην πετάξει καμία αξιόλογη εμπειρία που του προσφέρεται. Θεωρούμε φυσικό οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες να είναι μία με τον έναν και μία με τον άλλον - πως αλλιώς να μας τραγουδούσαν για το πάθος;
Μα πως να γράφουν οι συγγραφείς για τη ζωή γεμάτη έρωτα και αγάπη χωρίς να δουν με τα μάτια τους όλες - ΟΛΕΣ - τις καταστάσεις της ζωής; Δεν μιλάω για τις ακρότητες σαν τον φόνο ή την αυτοκτονία.
Και δεν μπορώ επίσης να καταλάβω πως μπορεί να γίνει κανείς αστυνομικός, τρομοκράτης ή κατάσκοπος.
Το παράδοξο είναι, για φαντασθείτε, ότι τώρα ίσως κάποιοι νομίζουν πώς είμαι κατάσκοπος ή τρομοκράτης εγώ. Ακούστε γιατί.
Πριν μερικές μέρες πήρα στη δουλειά μου στο Νέο Ψυχικό με τη φωτογραφική μου μηχανή. Θέλω να γράψω ένα άρθρο για την οικολογία των μεγαλουπόλεων (έχω πολύ υλικό). Θέλω να δοκιμάσω να το δώσω κάπου για να δημοσιευτεί.
Στο Ψυχικό άρχισαν τώρα να ανθίζουν οι κήποι και τα μπαλκόνια. Για αυτό σκέφτηκα ότι θα είναι περίφημο να δώσω μαζί με το άρθρο μου και μία τέλεια φωτογραφία. Ροζ, άσπρα, μοβ και κόκκινα λουλούδια στην καρδιά της μεγαλούπολής μας! Το πρωί λοιπόν σηκώθηκα λίγο νωρίτερα και τράβηξα τρεις - τέσσερις φωτογραφίες ανθισμένων μπαλκονιών τριγύρω από την Πρεσβεία μας. Αμέσως ομόρφυνε η ζωή μου. Όταν τελείωσα, πήγα στη δουλειά μου. Και εκεί, έξω από τα κάγκελα, με περίμενε ένα περιπολικό. Λεει τι φωτογραφίζω, ποια είμαι, τι γυρεύω εδώ… Μα την άλλη μέρα με ξανά περίμεναν από κάτω και ρώταγαν για ακόμα λεπτομερέστερα στοιχεία μου. Μου είπαν ότι τράβηξα λεει το αυτοκίνητο του Επιτετραμμένου της Αμερικής. Σάστισα. .
Μα μόλις σήμερα έμαθα κάτι το τρομακτικό. Μία φίλη μου διηγήθηκε πώς πριν από μερικά χρόνια έβαλαν στο αυτοκίνητο του προηγούμενου Πρέσβη της Αμερικής μία βόμβα και ο άνθρωπος σκοτώθηκε. Δεν είχα ιδέα. Είναι όμως λογικό να μην ξέρω τίποτα, αφού μόλις αρχίζουν στις ειδήσεις να λένε τα αστυνομικά τους, εγώ κλείνω το κανάλι.
Όταν στο Λύκειο είχα ρωτήσει τη μαμά μου σχετικά με την τρομοκρατία, μου απάντησε: «Τότε που έπιασαν τον αδερφό του Λένιν να κάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Τσάρου, ο Λένιν είπε - εμείς δεν θα πάμε απ’ αυτό το δρόμο…»
Πάντα ήμουνα σίγουρη ότι βίαιες, πολεμικές, και τρομοκρατικές βλέψεις έχουν οι άλλοι, οι καπιταλιστές, για τους οποίους μάθαμε ότι ο μόνος Θεός τους είναι το κέρδος.
Απεχθάνομαι τη βία.
Και ο Νίκος, όταν μπήκε στην εφημερίδα επέλεξε να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ. Για όνομα του Θεού! Πως πρόδωσε τα ιδανικά μας και δεν επιδίωξε να ασχοληθεί με την πολιτική και την ιδεολογία μας; Ίσως δεν θα είχαμε χωρίσει…
Αλλά τώρα ο Νίκος θα παντρευτεί. Ήδη πήγαν και οι τρεις τους, μαζί με τη Νέλη στην Euro-Disney, και η Ρένα μένει εδώ και πάνω από δύο μήνες στο σπίτι τους. Η γιαγιά έμεινε στην Κρήτη όπως το σχεδίασε. Η επίδοξη νύφη υφαίνει τη νύμφευσή της - έγινε προ πολλού φίλη και με τη γιαγιά. Όπως μου είπε η Νέλη, η Ρένα πήγε την άνοιξη μαζί με τη γιαγιά ακόμα και για ριζική αποτρίχωση! Τώρα ο γάμος είναι πια γεγονός των επόμενων εβδομάδων. Σκασίλα μου.
Η Νέλη ησύχασε τουλάχιστον από τη γιαγιά, αυτόν τον «ανελέητο» καπετάνιο. Αλλά εγώ; Πριν ερχόμουνα στο σπίτι τους, τρώγαμε καμιά φορά μαζί, μία οικογένεια ήμασταν… Φοβάμαι ότι η Νέλη μπορεί να τα ξεχάσει όλα, μικρή είναι ακόμα. Η Ρένα, η μητριά, άρχισε κιόλας να φιλάει την Νέλη και να την αγκαλιάζει… Η Νέλη μου είπε ότι την αγαπάει, αν και με άλλο τρόπο από ο’, τι εμένα, εμένα «με αγαπάει επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς!»
Ωστόσο, προς το παρών καλά τα πάω εγώ με τη κορούλα μου τη μοναδική, παίζουμε, συζητάμε, γελάμε, αγκαλιαζόμαστε…
Μα τώρα πρέπει να συνηθίσουμε στην καινούργια κατάσταση. Η Νέλη δεν θα έρχεται πια τόσο συχνά στο σπίτι μου, γιατί έχει και πολλές ασχολίες στο σχολείο. Και το κυριότερο - εγώ δεν θα μπορέσω πια να πηγαίνω εκεί. Η επίδοξη νύφη είναι πανέξυπνη. Δεν καταλαβαίνει όμως, από ο, τι δείχνει, πώς το Παιδί μου είναι η Σάρκα μου…
Κουράζομαι αφάνταστα με τα γραφειοκρατικά στην Πρεσβεία, μα το ναρκωτικό μου είναι το κομπιούτερ και τα βάθη των διαλογισμών μου στα βραδινά κύματα χαλάρωσης, στα οποία πέφτω ανάλαφρη, πριν νυχτώσει. Ξαπλώνω και νιώθω σαν να γέμιζα το κύπελλο των θεών μου με νέκταρ, και πίνω και πίνω στην ίδια την κορυφή του μεγαλεπήβολου Ολύμπου της δημιουργίας.
Που να πάρει, χάνω με την Πρεσβεία ουσιαστικά δώδεκα ώρες τη μέρα (πήγαιν’ - έλα), όλα για ένα καρβέλι!
Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν!
ΘΕΛΩ.
Ψάχνω για εκδότη για τα παιδικά μου βιβλία. Γράφω όλο και κάτι καινούργιο. Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν, αλλά έχω ήδη ιδέες για όλη μου τη ζωή.
Ας είχα πιο πολύ χρόνο, όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα.
Άλλο ένα Σαββατοκύριακο λοιπόν τελείωσε. Άλλοι τρεις μήνες μέχρι να μπορέσω να πάρω το επίδομα ανεργίας. Οι άνθρωποι απορούν. «Θέλεις να φύγεις από την ΠΡΕΣΒΕΙΑ;» με ρωτάνε.
Ίσως με περιφρονούν.
Σκασίλα μου.
Όταν θέλεις να γράφεις πρέπει να έχεις το μυαλό σου ελεύθερο, να πετάει, γιατί αλλιώς δεν κατεβάζεις ιδέες. Και εγώ όλη τη ζωή μου σκέφτομαι τα βιβλία μου. Για αυτό ακριβώς βρίσκομαι μία εδώ και μία εκεί. Αλλάζω δουλειές (και άνδρες). Ψάχνω έμπνευση. «Ζω για να τη διηγούμαι» όπως είπε ο Μαρκές.
Βέβαια, όλοι θα την ΗΘΕΛΑΝ την έμπνευση.
Δικαίωμά τους.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη δημιουργία.
Στο χέρι του καθενός είναι.
ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ.
Ακόμα ΕΦΗΒΟΣ.

Η οροθέτηση του έρωτα και η πολυγαμία

Γύρισα! Και έφερα ένα δώρο για τον... Νίκο.

Νομίζω πως η ισορροπία και η συμμετρία του ζευγαριού δεν βασίζεται στο ότι αν ο άνδρας είναι πολυγαμικός, θα έπρεπε να είναι το ίδιο πολυγαμική και η γυναίκα. Το πρόβλημα είναι αλλού. Είναι στην πνευματική τους ισότητα. Νομίζω ότι ένας άνδρας δεν μπορεί να κάνει πραγματικό έρωτα με μία πνευματικά κατώτερη γυναίκα, τουλάχιστον όχι για πολύ. Γιατί σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται η σχέση τους σε μία άτυπη εμπορευματική σχέση όπου η γυναίκα προσπαθεί να παζαρεύει καθημερινώς το σεξ με διάφορα ανταλλάγματα – κυρίως λεφτά και κοινωνική θέση, πράγματα τα οποία δεν μπορεί να τα κατορθώσει η ίδια. Αν η γυναίκα είναι, ή ακόμα χειρότερα στη διάρκεια της σχέσης γίνει πνευματικά εξαρτημένη, την έβαψε. Και ο άνδρας της, φυσικά, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από μία τέτοια σχέση και… γίνεται πολυγαμικός. Ή, την παρατάει. Αν είναι ηθικός.
Από την άλλη, οι θεά δεν μπορεί ποτέ να γίνει θεός. Σου δίνει χαρά να ξέρεις ότι ο άλλος είναι ο πιο δυνατός, ο θεός σου. Αν είσαι θεά εσύ για εκείνον…
Ναι, μία καλή σχέση θέλει την πνευματική ανεξαρτησία και την ισότητα.
Εδώ πρόκειται για ένα πολυδιάστατο παιχνίδι. Το τετράγωνο-ελλειψοειδές παιχνίδι του έρωτα (δηλαδή της αγωνίας), και της αγάπης (δηλαδή της σιγουριάς), της συνεργασίας και του ανταγωνισμού…
Κάποτε το έβλεπα αλλιώς, πιο μηχανικά, πιο ακαδημαϊκά, όχι διαλεκτικά… Για διαβάστε τι σκέφτηκα και σημείωσα στο πρωτοσέλιδο του βιβλίου «Η στρατηγική και η τακτική της ζωής» το οποίο το χάρισα στον Νίκο τις πρώτες βδομάδες της σχέσης μας:
«Η οροθέτηση της αγάπης:
Πρόκειται για μία σχέση δύο ανθρώπων αντίθετου φύλου,
που βασίζεται στη διαρκή εκβάθυνση
της ψυχικής και σωματικής κατανόησης,
η οποία είναι δυνατή μόνο στη βάση κοινών ενδιαφερόντων,
όπως και κοινών ιδεών και στόχων,
και επίσης χάρη στους ταιριαστούς χαρακτήρες,
του διανοητικού επιπέδου
και του ταμπεραμέντου τους.
Πρόκειται για μία κατανόηση η οποία κατευθύνεται,
Από την αμοιβαία εμπιστοσύνη, ανεκτικότητα και ελευθερία
να είσαι ο εαυτός σου.
Όλα αυτά προς τη δημιουργία μίας αιώνιας και αχώριστης ενότητας
που έχει διπλάσιες δυνατότητες, ικανότητες και δύναμη.»

Σημειώνω ότι όταν το έγραφα είχα σύγχυση στη διαχώριση μεταξύ αγάπης, έρωτα, και ερωτικής αγάπης. Δεν είναι το ίδιο. Οι Έλληνες το ξέρουν καλά μα οι Σλοβάκοι έχουν ουσιαστικά μόνο μία λέξη.
Τότε πραγματικά νόμιζα ότι είμαστε με τον Νίκο ίδιοι. Ήμασταν όμως και ίδιοι και διαφορετικοί συνάμα. Τι ωραία! Και αυτό μας έδωσε τη δυναμική ώθηση για τα αρχικά στάδια του δεσμού μας. Αλλά η φύση είναι αμείλικτη. Σε εκδικείται για το καθετί που το κάνεις ΑΘΕΛΑ.
Ο Τσέχος σεξολόγος Μιρόσλαβ Πλζακ γράφει σε ένα βιβλίο του για το «ποτήρι της απέχθειας». Το ποτήρι της απέχθειας σημαίνει ότι στον έρωτα δεν υπάρχει πιο σπουδαίο πράγμα από το ΘΕΛΩ. Αλλά ακόμα πιο πολύ - το ΔΕΝ ΘΕΛΩ. Δηλαδή όταν θέλεις να χαϊδέψεις τον άλλον στην πλάτη, το πιο ωραίο είναι να μπορείς να το κάνεις. Μα όταν δεν το θέλεις και όμως το κάνεις, είτε υποκρίνεσαι είτε, ακόμα χειρότερα, σου το επιβάλει ο άλλος - γεμίζει το ποτήρι της απέχθειάς σου για αυτόν τον άνθρωπο. Γεμίζει σιγά-σιγά, με την κάθε άθελη κίνηση σου, το κάθε ανεπιθύμητο φιλί, την κάθε άθελη στάση, σταγόνα-σταγόνα. Το ποτήρι της απέχθειας λοιπόν κάποια στιγμή υπερχειλίζει…
Κάτι ήταν στην ατμόσφαιρα και εγώ είχα γίνει λεία για τους πολυγαμικούς.
Έχω μελετήσει τους πολυγαμικούς. Ο πολυγαμικός γίνεται εμπόδιο στον ίδιο του το εαυτό. Για αυτό το λόγο δύσκολα θα ερωτευτεί ποτέ του επιτέλους… πως να το ‘λεγα; …κάποιος θα έλεγε «επιτέλους ολοκληρωτικά». Εγώ θα το πω αλλιώς - να ερωτευτεί ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΑ. Γιατί αν έχεις έναν καλοχτισμένο δείχτη με ερωτικές φίλες (όπως τις ονομάζει ο Τσέχος συγγραφέας Κούντερα στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»), όταν δηλαδή ερεθίζεσαι μία μέρα με κάποια κοπέλα, αλλά πας να το κάνεις με μία άλλη, και έπειτα ερεθίζεσαι με κάποια τρίτη, αλλά πας να το κάνεις με την πρώτη, την οποία έχεις να τη δεις τρεις βδομάδες, έτσι δεν μπορούν ποτέ οι ερωτικές σου κινήσεις να είναι η έκφραση όλης της ειλικρίνειας της ψυχής σου. Μα είναι ακριβώς η ειλικρίνεια της ψυχής που μας ψιθυρίζει τα πιο παθιασμένα λογάκια, τα πιο απελευθερωμένα φιλιά, τα πιο τρυφερά αγγίγματα. Όταν φαντάζεσαι το βράδυ να φιλάς στο λαιμό την Άννα, αλλά στην πραγματικότητα φιλάς τελικά στο λαιμό τη Μαρία, κάπου γίνεσαι φάλτσος. Μα οι ερωτικοί σου σύντροφοι δεν χάνουν τίποτα άμεσα, εσύ είσαι που χάνεις.
Βέβαια, στη γενική γραμμή, ο πολυγαμικός άνδρας αγαπάει τη γυναίκα γενικά, ο ίδιος όμως δεν μπορεί να θερίζει αυτά που τόσο ποθεί. Που ποθεί, που κυνηγάει συνέχεια, αλλά ποτέ δεν το έχει δοκιμάσει. (Και γι’ αυτό είναι πάντα ευτυχισμένος στην παντοτινή του προσμονή! - βλέπε Πέκελης) Και φυσικά και δεν φτάνει ποτέ στην ολοκλήρωση, αφού τι να περιμένεις όταν στο ένα χωράφι σου μόλις ωριμάζει η σοδιά, ενώ στο άλλο βρέχει και οι καρποί μπαγιατεύουν; Τι άλλο να γινόταν αφού το ένα χωράφι είναι στο βόρειο ημισφαίριο και το άλλο στο νότιο; Πως να μαζέψεις τη σοδιά σου επιτέλους ολόκληρη κάποιο καλοκαίρι; Τρέχεις από δω κι από κει, ξοδεύεσαι…
Ωστόσο, ο πολυγαμικός άνδρας ξέρει, με κάποια παραμυθένια επιδεξιότητα, να εισπράττει πολλά…
Βέβαια, συχνά κάνουμε συμβιβασμούς, όλοι όμως στο βάθος θέλουμε έναν έρωτα πλήρη, ειλικρινή και αν είναι δυνατών – για πάντα. Τουλάχιστον να το πιστέψουμε εκείνη τη στιγμή.
Και μετά, ας γίνει ότι έχει να γίνει…

Δεν ήθελα να "βολευτώ" και να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο...

εικόνα: Darina Okaliova
«Να συνηθίζω να κάνω αυτό που ΘΕΛΩ. Που πραγματικά ΘΕΛΩ!»
Μόνο τότε θα πετύχω.
Το όνειρο της πεθεράς μου και του Νίκου ήταν να με βολέψουν στο Δημόσιο. Δεν τους βγήκε όμως. Άλλη φορά να κάνουν όνειρα μόνο ό, τι αφορά τους ίδιους και όχι τις ζωές άλλων. Το ίδιο και οι γονείς μου. Να με βολέψουν…! Και αν δεν θέλω: είμαι άχρηστη. Αυτό που ήξερα σίγουρα ήταν ότι δεν θέλω να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο.
Σήμερα σκέφτομαι μήπως η μητέρα μου δεν με πρόσβαλλε τελικά επίτηδες, συνειδητά ή υποσυνείδητα, γιατί μία μέρα μου πέταξε ότι εκείνη πάντα προσπαθούσε να αποδείξει στη δική της μάνα ότι δεν έχει δίκιο όταν τη κριτίκαρε, και αυτό θέλει και από μένα. Κατάλαβα πώς η μητέρα μου προσπαθούσε να μου δώσει και μένα ένα τέτοιο παρόμοιο - αρνητικό κίνητρο. Δυνατό κίνητρο, αλλά όχι ωραίο.
Τις προσβολές των γονιών μου, το κλάμα και τα νεύρα στο σπίτι προσπαθούσα, στο σχολείο, να τα αντικαταστήσω με το θαυματουργό γέλιο και το θαυμασμό των συμμαθητών και συμμαθητριών μου. Ειδικά στο Γυμνάσιο. Εγώ ήμουν που διάβαζε πιο συχνά τις εκθέσεις της στην ώρα της έκθεσης, εγώ ήμουνα που ήξερα να κάνω τους υπόλοιπους να χτυπιούνται από το γέλιο και να πέφτουν από τις καρέκλες απ’ αυτό. Εγώ ήμουν επίσης που ήξερα να τους κάνω να με ακούν με προσοχή όταν ήθελα να πω κάτι σοβαρό. Γι’ αυτό και βγήκα, σε ένα γκάλοπ της δασκάλας μου, πρώτη ανάμεσα στους άλλους - σαν το πιο αγαπημένο πρόσωπο της τάξης.
Ήμασταν στην τάξη τρεις-τέσσερις που ξέραμε τα τρία πιο σπουδαία πράγματα στα μάτια των παιδιών της ηλικίας μας: να ζωγραφίζουμε, να γράφουμε εκθέσεις και να παίζουμε θέατρο. Συχνά έπαιρνα διάφορα βραβεία από δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο.
Η επιτυχία ήταν για μένα μία ωραία καραμέλα.
Όταν ο Νίκος πήγε φαντάρος, δεν υπήρχε περίπτωση να έρθω μαζί του στην Ελλάδα να κάτσω στο χωριό. Δεν θα άφηνα να παει χαμένη μία τόσο μεγάλη ευκαιρία να δουλέψω τουλάχιστον τα δύο χρόνια σαν δημοσιογράφος. Όταν τελειώσαμε με τον Νίκο τις σπουδές μας, Ιούνιος ήταν, και ο δεσμός μας μετρούσε σχεδόν δύο χρόνια ύπαρξης, εγώ άρχισα να δουλεύω στο περιοδικό «Νέος Λόγος». Το Σεπτέμβριο επέστρεψε ο Νίκος για να δώσει εξετάσεις για το μεταπτυχιακό.
Αυτή την περίοδο είχε για μένα ζωτική σημασία το να ξέρω πως θα πορευτώ παραπέρα - με τον Νίκο στην Ελλάδα ή στο «Νέο λόγο» στην πατρίδα μου; Να ριχτώ στην καλύτερη εκμάθηση των Ελληνικών ή να βουτηχτώ στη δουλειά μου σε αυτό το θαυμάσιο περιοδικό που έτυχε να βρεθώ;
Ο Νίκος δεν τήρησε την υπόσχεση που μου έδωσε στην αρχή ότι μετά το Πανεπιστήμιο θα παντρευτούμε. Μου ανάφερε μόνο ότι ο πατέρας του χτύπησε τη γροθιά στο τραπέζι και είπε: «Τρελάθηκες!»
Το κεφάλι μου πήγε να γίνει κούφιο κολοκύθι. Πάλι να περιμένω…
Πρόσφατα έμαθα από τον Νίκο ότι τα πράγματα γύρω από το γάμο μας έγιναν κάπως αλλιώτικα. Δεν ήταν μόνο η γροθιά του πατέρα του Νίκου. Η μητέρα του τον συμβούλεψε να μην παντρευτεί ακόμα και να περιμένει τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα για να δοκιμάσει την αγάπη μου. Αν αντέξω, τότε λεει, τον αγαπώ πραγματικά.
Ήταν μία καινούργια κρίση για μένα. Μία κρίση που φρέναρε τη επιθυμία μου να ριχτώ με όλο μου το είναι στα ελληνικά! Τώρα που απουσίαζε ο Νίκος ένιωθα τόση επιθυμία να ασχοληθώ με αυτή τη γλώσσα! Διαβάζοντας ελληνικά ένιωθα πιο κοντά του. Φυσικά, άρχισα να μαθαίνω ελληνικά απ’ την αρχή του δεσμού μας, μα τώρα δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω, μήπως είναι τελικά όλα μάταια, μία σπατάλη δυνάμεων… Ενέργειας.
Ούτε στο περιοδικό δεν άνοιξα ακόμα τα φτερά μου.
Ο Μπόρια ήταν να έρθει στο περιοδικό το επόμενο καλοκαίρι. Προς το παρόν ήταν στη Μόσχα για να κάνει τη διατριβή του.
Εμφανίστηκε όμως ο Ζντένο.
Ο παντρεμένος Ζντένο με δύο παιδιά ο οποίος ήταν πολυγαμικός, όπως μου εκμυστηρεύτηκε απ’ τη αρχή. Υπάρχουν άνδρες που έρχονται και σου λένε στα ίσια: «Ξέρεις, εγώ είμαι πολυγαμικός…»
Υπάρχει κάτι το ελκυστικό στην ειλικρίνειά τους.
Το Σεπτέμβριο, δύο-τρεις μέρες μετά τις εξετάσεις του Νίκου για το μεταπτυχιακό, περίπου μία βδομάδα πριν να εγκαταλείψει ο Νίκος οριστικά τη χώρα μου, με αβέβαιη τη συνέχεια της σχέσης μας, πήγαμε με το «Νέο λόγο» στην Πράγα, στην Τσεχία. Επρόκειτο για μία συνάντηση με ένα φιλικό τσέχικο περιοδικό. Και τι δεν μου συνέβη εκεί; Τη βραδιά στο ξενοδοχείο ο συνάδελφος μου, ο συγγραφέας Ζντένο χόρεψε μαζί μου και μετέπειτα μου διηγήθηκε όλη την ερωτική πορεία της ζωής του. Μου μιλούσε για έρωτες, για γκόμενες, για παρτούζες στο Πανεπιστήμιο, για την χαμένη πρώτη του αγάπη – με τόση ειλικρίνεια! Ήταν σαν να με είχε χτυπήσει με ρόπαλο: πόσα λίγα ήξερα μέχρι τότε για τη ζωή!
Στην επιστροφή μας από την Πράγα με το νυχτερινό τρένο κανόνισε λοιπόν ο Ζντένο να ήμαστε μαζί στο δωμάτιο. Με φίλησε και μπήκε με τα δάχτυλα μέσα μου. Μα όταν μου έβγαλε με επιδεξιότητα το παντελόνι, άρχισα στα αλήθεια να κλαίω: «Δεν ΘΕΛΩ να είμαι άπιστη στον Νίκο…»
Αμέσως σταμάτησε και ανέβηκε στο πάνω κρεβάτι.
Όταν επέστρεψα στη Μπρατισλάβα και πήγα το άλλο βράδυ στη φοιτητική εστία του Νίκου, τον σούβλιζε ένας φοβερός πονόδοντος. Ένιωθα σαν να είχε μπει δηλητήριο στη σχέση μας. Ξέχασα αμέσως τον Ζντένο και μεσάνυχτα έτρεξα μαζί του στο νοσοκομείο για να του βγάλουν το πονεμένο δόντι. Χαιρόμουνα που η περιπέτεια μου με το Ζντένο δεν είχε επακόλουθο…
Πάντως, εγώ ΘΕΛΩ να κάνω έρωτα με αυτόν που Αγαπάω, με κεφαλαίο Άλφα.

Υ.Γ. Πάω για τρεις βδομάδες διακοπές, τα λέμε όταν γυρίσω. Θέλει ακόμα μερικά κεφάλαι για να μάθετε πώς ξεμπέρδεψα. Πάντως, θα ψηφίσω, και μπορέι και στις δύο χώρες κιόλας...

Δύο αγαπημένα ερωτικά τραγούδια από τη Σλοβακία

http://taxidiaris.blogspot.com/2009/05/red-stone-casle-slovakia.html
Ο Φοίβος Νικολαίδης έχει γράψει ήδη πέντε πόστ, χαιρετίσματα από την πατρίδα μου.
Τον ευχαριστώ για τη συγκίνηση...

Μπορούσε ο πίθηκος να φανταστεί την ύπαρξη του υπολογιστή...; Ερωτευμένος ίσον μεγαλοφυής...

Συνέχιζα να αγαπάω τον Μπόρϊα μη ερωτικά, πολύ, δημιουργούσαμε μαζί το περιοδικό μας. Εκείνος όμως, δάσκαλος.
Σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία διάβασα το εξής: «Η πλήρη ανάπτυξη της δημιουργικότητας του κάθε ανθρώπου είναι κάτι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο του σήμερα από τον άνθρωπο του μέλλοντος έτσι ακριβώς όπως ξεχώριζε η εργασία τον άνθρωπο από τον πίθηκο».
Αυτή η φράση είναι μεγάλη.
Γιατί μπορούσε άραγε ο πίθηκος να φανταστεί την ύπαρξη του υπολογιστή;
Τι είναι όμως η δημιουργικότητα;
Όλοι οι άνθρωποι έχουν στη ζωή τους κορυφαίες στιγμές δημιουργίας. Όταν είμαστε ερωτευμένοι. Στο ημερολόγιό μου έχω αντιγραμμένη τούτη τη φράση του μεγάλου Ρώσου θεατράνθρωπου Στανισλάβσκι: «Ο έρωτας είναι σαν την τέχνη. Σε μία μοναδική στιγμή έχεις το συναίσθημα ότι όλα τα έχεις καταλάβει, ότι μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια σου». Πόσες φορές το έχει νιώσει ο καθένας μας;
Αλλά και οι άνθρωποι που δεν είναι καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν κάτι το μεγαλοφυή: όμορφες ανθρώπινες σχέσεις. Οι γονείς δημιουργούν τα παιδιά τους...
Ο κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ιδιοφυΐα. Γιατί μεγαλοφυής είναι εκείνος που απλά αξιοποιεί όλη τη δυναμικότητα του ανθρώπινου μυαλού.
Θα το κάνουν άραγε οι άνθρωποι του μέλλοντος;
Θα απελευθερώσουν τις τεράστιες τους δυνατότητες;

Να ένα σλοβάκικο ποίημα του ποιητή Ιβάν Στρπκα:

Πληρώνουμε τις παλιές μας φαντασιώσεις.
Οι ενήλικες επιστρέφουν στην παιδική τους ηλικία
(μάλλον σε αυτό το κομμάτι της ζωής τους που έτσι το ονομάζουμε)
το ίδιο όπως σ’ ένα κλειστό και χαμένο πια παρελθόν
ο φορέας του οποίου στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Στην παιδική ηλικία (στα παιδιά γενικότερα)
αυτοί οι τελειωμένοι (και τελειωτικά οροθετημένοι) άνθρωποι
κρατάνε την απόσταση του Μεγάλου.
Την πασπαλίζουν άλλοτε με μεγαλύτερο, άλλοτε με μικρότερο στρώμα ζάχαρης.
Μέλωμα τυφλό και κολλώδες. Δεν μπορώ αλλιώς να το ονομάσω
παρά μωρότητα και συναισθηματική πορνογραφία.
Σε τελευταία ανάλυση - η καταστροφή, η απόρριψη τελειωτικά μέσα μας του παιδιού
αυτό ως φράγμα στους ενήλικες στέκεται
να είναι πάντα ανοιχτοί στον κόσμο,
στα νέα ερεθίσματα.
Να μεγαλώνουν συνέχεια.
Σαν παιδιά μπορούμε στις παιδικές χαρές του φεγγαριού να είμαστε,
σαν ενήλικες επιστρέφουμε στη Γη.
Ακριβώς αυτό το συνεχές ανακάτεμα της γης με το φεγγάρι
πλάθει την ποθητή μας μορφή.
Αυτή μπορεί να μας αλλάξει.
Όλους μας.

Υ. Γ. Από το κλαδί που κρέμεται στην ομίχλη πάνω από το κεφάλι μου έκοψα έναν καρπό.
Είναι γλυκός σαν λωτός (βλ. Όμηρος)
Νομίζω ότι μεγαλώνω
Σε χαιρετώ
Δικός σου J.

Θυμάστε πως αισθανόσασταν με τα παιδικά παιχνίδια; Θυμάστε το αίσθημα ενός βαθιού ενδιαφέροντος, μίας απεριόριστης χαράς, το αίσθημα ότι όλος ο κόσμος είναι δικός σας επειδή μπορεί να τον αγκαλιάσει η φαντασία σας;
Τέρψις το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες;
Κάποτε όλοι μας είχαμε τη δύναμη να πετύχουμε αυτό που φανταζόμασταν. Να γίνουμε εφευρέτες, καλλιτέχνες, εξερευνητές άγνωστων χώρων, αστροναύτες, αρχαιολόγοι…
Γιατί;
Γιατί σαν παιδιά ήμασταν ερωτευμένοι με την ανάπτυξή μας.
Μα τι κάνουμε σαν μεγάλοι; Βήμα προς βήμα σκοτώνουμε την ικανότητά μας να παίζουμε. Το ίδιο και των παιδιών μας. Τους λέμε συνεχώς: μην από δω, μην από κει, κάτσε φρόνιμα, μην πηδάς, μην ακουμπάς, μην γελάς τόσο δυνατά, μη λερώνεσαι, μην κάνεις τρέλες, μην κάνεις χαζές ερωτήσεις… Όλα αυτά είναι οι καθημερινές σφαλιάρες στα ταλέντα των παιδιών, στην επιθυμία τους να ανακαλύπτουν, να δημιουργούν, στον ενθουσιασμό τους.
ΠΡΕΠΕΙ λεει να «εκπρεποβόμαστε».
Να πνίγουμε το θετικό εγωισμό της αυτόανάπτυξης…
Εκτός από την παιδική ηλικία έχουμε ακόμα μία ευκαιρία: Πως γινόμαστε μεγαλοφυής στις στιγμές του έρωτα;
Να το μυστικό της αυτόανάπτυξης. Τις στιγμές που νιώθουμε ερωτευμένοι ΘΕΛΟΥΜΕ να τα δώσουμε όλα και όλα να τα πάρουμε. Να δώσουμε όλες τις δυνατότητες μας, όλες τις δυνάμεις μας. Και όχι μόνο αυτές που έχουμε τη δεδομένη στιγμή αλλά και αυτές που θα αναπτύξουμε, που επιδιώκουμε να αποκτήσουμε. Και ακριβώς έτσι διευρύνουμε τις δυνατότητές μας. Βήμα το βήμα.
Νομίζω ότι ο Μαρξ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εγωιστές του κόσμου. Το σύνθημά του ήταν: Να δουλέψω για όλο τον κόσμο! Δεν είναι πράγματι φοβερά εγωιστικό να θέλει κάποιος να δουλέψει για όλο τον κόσμο; Αλλά δεν δουλεύει τελικά αυτός που δουλεύει για όλο τον κόσμο ταυτόχρονα για το εαυτό του; Για την προσωπική του χαρά;
Πως φτάνει κανείς στην ανάγκη να δουλεύει για όλο το κόσμο;
Ο παιδικός εγωισμός της αυτοανάπτυξης είναι οροθετημένος. Σκοντάφτει στο σημείο όπου εξαντλείται η αγάπη για τον εαυτό του. Και ο εγωισμός της αυτοανάπτυξης του νεαρού ανθρώπου σκοντάφτει εκ’ νέου στα επόμενα όρια, εκεί που εξαντλούνται οι δυνατότητες να αγαπά τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Μόνο η αγάπη για τους ανθρώπους γενικά, για τους ανθρώπους του κόσμου, μας απελευθερώνει από τα όρια που έχουμε μέσα μας. Μόνο αυτός ο συνεχής πόθος για αγάπη, για αρμονία μεταξύ του δούνε και λαβείν κάνει τις δυνατότητές μας απεριόριστες.
Και έτσι ο εγωισμός της αυτοανάπτυξης αναιρείται με το γεγονός ότι δεν υπάρχει αυτό-ανάπτυξη ενήλικου έξω από την κοινωνικά χρήσιμη εργασία.
Είναι φυσικό να δημιουργείς εγωιστικά για τη δική σου πνευματική ικανοποίηση. Η χαρά και το πάθος που νιώθεις επιστρέφεται εκ νέου στον άνθρωπο, στους ανθρώπους, στην ανθρωπότητα…
Η εργασία μου στην Πρεσβεία δεν μου δίνει εμένα καμία πνευματική ικανοποίηση. Εκτός από τις προάλλες. Έσωσα μία δεκαεξάχρονη την οποία ανάγκαζαν να εκπορνεύεται. Την έφεραν στη Θεσσαλονίκη με την υπόσχεση ότι θα γίνει μοντέλο, ένα αθώο ξανθό πλάσμα. Όταν ο Από τη χώρα μας νταβατζής της την πούλησε σε έναν Έλληνα στην Αθήνα, και εκείνη μας πήρε μεσάνυχτα τηλέφωνο από το ξενοδοχείο, την συμβούλεψα να πάρει ταξί και να έρθει στην Πρεσβεία πριν να γυρίσει στο ξενοδοχείο το καινούργιο της αφεντικό που πανικοβλήθηκε και την άφησε μόνη γιατί έστειλα εκεί το τμήμα ηθών… Τα καταφέραμε - την ίδια μέρα μας πήρε η Interpol ότι ήδη τους ψάχνουν.
Συμβαίνουν πολλά απίστευτα πράγματα σε μία Πρεσβεία. Προχθές ήρθε ένας Έλληνας, να σώσουμε λεει μία πόρνη Τσέχα. Την ερωτεύτηκε - είναι η πρώτη γυναίκα που είχε, μα η καημένη έχει αιμορραγίες και υποφέρει. Μόνη της όμως δεν ΘΕΛΕΙ να τα παρατήσει. Μας ικετεύει να κάνουμε κάτι, να της βρούμε δουλειά, είναι πολύ ικανή, θα μπορούσε να κάνει την κατάσκοπο… Διασκέδασα πικρά με την αφέλεια του. Προσπάθησα να τον συμβουλέψω να πείσει την ίδια να μας πάρει τηλέφωνο από το κινητό του, όχι όχι, εκείνη δεν ξέρει τίποτα…
Κατά τα άλλα βουνό από υποχρεώσεις χάρτινης φύσεως. Ο Πρόξενος πήρε καινούργιο αυτοκίνητο και το τελωνείο ΘΕΛΕΙ πολλά χαρτιά. Να μην ξεχάσω τίποτα. Τι άγχος!
Πρέπει να αντέξω ακόμα εφτά μήνες μέχρι να πάρω επίδομα ανεργίας… Και μετά… μετά θα γράψω άλλα δύο μυθιστορήματα. Και ένα σοβαρό ιδεολογικό βιβλίο. Και θα προσπαθήσω να τρυπώσω σε κανένα περιοδικό. Αλλά όχι μόνιμα. Το μόνιμο σε περιορίζει πνευματικά…
Και ας ενθουσιάζομαι κάθε φορά με το καινούργιο.

Υ.Γ. Αύριο για πρώτη φορά ο μεγάλος Σλοβάκος βιολόγος κια συγγραφεάς Gustav Murin θα παρουσίασει τη μουσική απεκόνιση της ακολουθίας του DNA στο φεστιβάλ λογοτεχνίας.

Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια...

«Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια μόνο γι’ αυτόν που όλη τη ζωή του κυνηγάει έναν στόχο ο οποίος είναι συνέχεια κοντά, μα πάντα παραμένει κάπου εκεί ψηλά…» - πάλι ο Πεκέλης με τη Στρατηγική και την τακτική της ζωής.
Πρέπει να ομολογήσω ότι για μένα ισχύει, όσο και άτυχη μπορεί να με θεωρούν οι άλλοι. Η ζωή είναι υπέροχη! Ο στόχος μου - η ενοποίηση του έρωτα με τη δημιουργία…
Όχι, υπάρχει ανώτερος στόχος, το έργο.
Ο έρωτας είναι κάθε φορά ο δρόμος.
Catherine Bensaid γράφει στο βιβλίο της «Η Τέχνη του να αγαπάς»: «Πριν ίσως να ήμουν δυστυχισμένος, αλλά τουλάχιστον μπορούσα να ονειρεύομαι. Τώρα πρέπει να ζήσω τη ζωή μου και να απαρνηθώ τα όνειρά μου…».
Με τον Νίκου πίστευα ότι πρόκειται για έναν έρωτα για πάντα.
Με τον Μπόρια δεν μπορούσα να φανταστώ τίποτα. Δεν γινόταν.
Τώρα;
Ο Έρωτάς Μου με περιμένει ακόμα εδώ κάπου τριγύρω. Είναι κοντά, πολύ κοντά… Ένας έρωτας για τον οποίο δεν θα χρειαστεί να θυσιάσω τίποτα. Μία αγάπη για την οποία θα θυσιαζόμουν τη ζωή μου.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι τόσο αντικρουόμενοι, μα και τόσο ενωμένοι, συναρπαστικά. Τη διαλεκτική του έρωτα δεν την περιέγραψε μάλλον κανείς καλύτερα από ότι έκανε η Catherine Bensaid:
«Αδύνατο να αγνοήσετε τη συγκίνηση που σας έχει κυριέψει. Σας συνεπαίρνει και σας γεμίζει χαρά, ενώ ταυτόχρονα η αγωνία κατατρώει τα σωθικά σας, σας παρασύρει ένας ποταμός από επιθυμίες, αλλά νιώθετε να παραλύετε από φόβο μπροστά στην ίδια σας την επιθυμία. Μόλις που τολμάτε να κοιτάξετε αυτόν που σας προκαλεί ολοφάνερη ταραχή ή αντίθετα τον καταβροχθίζετε με τα μάτια. Μπορεί να ξεχάσετε ποιος είστε, ενώ ταυτόχρονα έχετε τη αίσθηση ότι ξαναγεννιέστε…»
Η ένωση των αντίθετων σε μία παντοτινή κίνηση.
Μουσική συμφωνία.
Μετά που πήγαμε με τον Μπόρια στην Δημοσιογραφική λέσχη, τότε που μου είπε στα ίσια ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου, όταν μετά από τρεις μέρες γύρισε στη δουλειά, τον βρήκα να κάθεται στο γραφείο ενός συνάδελφού μας. Μου είπε να κάτσω στην πολυθρόνα απέναντι του. Και επειδή ο χώρος ήταν μικρός και οι πολυθρόνες βρισκόντουσαν η μία κοντά στην άλλη - ξαφνικά έπιασε τα χέρια μου στις ζεστές παλάμες του και είπε: «Μην πάς στης Ελλάδα, μην πάς…! Αλλά δεν μπορώ να σου τα αντικαταστήσω, δεν μπορώ…!» Η φωνή του ήταν τόσο ζεστή, τόσο παρακλητική!
Σαν λιωμένο βούτυρο σε φρεσκοψημένη φρυγανιά. Όχι, χωρίς πλάκα.
Μόνο τώρα είδα ότι ο Μπόρια ήταν ακόμα μεθυσμένος. Ο συνάδελφός μου μού είπε ότι βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση ήδη τέσσερις μέρες. Κάτσαμε ακόμα λίγο, κάτι λέγαμε, και μετά μας κάλεσε ο Μπόρια για μπύρα. Ο Λούντο με έπεισε να πάω. Στη μπυραρία ο Μπόρια μου έκανε πρόταση να πάμε εμείς οι δύο σε κινηματογράφο. Ο Λούντο και πάλι με συμβούλεψε: «Πήγαινε, θα του κάνει καλό». Ο Λούντο μας αποχαιρέτησε.
Στον κινηματογράφο έπαιζαν μία ρώσικη ταινία και βρισκόντουσαν εκεί μόνο τρία άτομα. Ήταν ήδη αρκετά νηφάλιος. Την ταινία την «είδαμε» τελικά δύο φορές. Κάτω από το λαμπύρισμα των ανιαρών εικόνων προσπάθησε να με φιλήσει. Μάταια. Μετά τον κινηματογράφο με κάλεσε για καφέ.
Ο Μπόρια άρχισε να μου ξεσκεπάζει την ψυχή του. Ο νερουλός καφές στην άδεια καφετέρια ήταν τόσο καταπληκτικός! Ξαφνικά μου είπε: «Θέλω να γίνεις ερωμένη μου!» Σάστισα. Του απάντησα σαν κάποια σοφή προφήτισσα πώς δεν γίνεται γιατί είμαστε και οι δύο παντρεμένοι. Του επανέλαβα αυτά που μου είπε κάποτε ένας άλλος αγαπητός συνάδελφος μου, ο Ζντένο ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα κάποιος από τους τέσσερις υποφέρει. Και εγώ δεν θέλω να υποφέρει κανείς.
Ο Μπόρια δεν απάντησε.
Μετά απ’ αυτή τη μέρα ήμουνα πια ερωτευμένη για τα καλά. Ακόμα όμως δεν πήρα χαμπάρι τίποτα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν οι σημειώσεις που άρχισα να κάνω μέρα νύχτα για το πρώτο μου βιβλίο που σχεδίαζα. Απελευθερώθηκαν μέσα μου τόσες δημιουργικές δυνάμεις!
Όλα ήταν υπέροχα και τέλεια.
Επειδή Θέλω.
Το ΘΕΛΩ μου είναι ο ύψιστος Θεός. Γιατί το ύψιστο ΘΕΛΩ είναι - ΘΕΛΩ να αγαπάω. ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ όλο τον κόσμο.
Ο Μπόρια έπρεπε να μείνει φίλος…
Μα στα αλήθεια, υπάρχει ερωτική αγάπη χωρίς ερωτική πράξη; Όταν προσπαθώ να το φανταστώ - μου θυμίζει κάτι σαν νερουλό χαμομήλι. Η άλλη περίπτωση όμως - σαμπάνια! Πάντως, εγώ όλο το διάστημα που έλειπε ο Νίκος στο στρατό, αγαπούσα τους συνάδελφους μου χωρίς να θέλω, χωρίς να κάνω έρωτα…
Αλήθεια, πριν να πιεις την σαμπάνια δεν νιώθεις ήδη ζαλισμένος; Τι μεθυστική και γεμάτη έμπνευση είναι η αναμονή του ποτηριού με το νέκταρ!
Χαιρόμουνα ότι ο Μπόρια ΥΠΑΡΧΕΙ.