Το γάργαρο δώρο: Ποντίκι, το όμορφο και το άμορφο

Όλο δώρα σήμερα!

Το ποντίκι δίνει σήμερα ήδη το έκτο δώρο, το βιβλίο του Άνταμ Σμίθ:
Η Αόρατος Χειρ,
με μόνο 2 Ευρό, την κανονική τιμή δηλαδή,
μία γαρ, γάργαρη πηγή ιδεών,
γιατί να τα διαβάζουμε όλα αναμασημένα και όχι από την ίδια την πηγή;

και το πρωί έφτασε στο ε-μαιλ μου κι ένα άλλο δώρο,
ένα ποιηματάκι από τη φίλη μου τη Σύλβια:

Το Δάσος και ο Λόγος



Γλύτωσε να γίνω
Μόνο
η όμορφη
Ελένη,
Η μητέρα του πατέρα μου ήταν
Ελένη,
Η μητέρα της μητέρας μου ήταν
Δωροθέα,
Και θέλησε η Δωροθέα να γίνει η κόρη
Ελεονόρα
Ο παππούς την είπε
Θεοδώρα
Ο πατέρας με ήθελε
Ελένη,
Μα το δώρο του Θεού
Κατάλαβε ότι
τότε
Προείχε το άμορφο,
Η άμορφη ψυχή
και
Η δασώδη υπόσταση
Του Λόγου
Με έβγαλε Σίλβα
Η πεθερά ήθελε την κόρη μου
Μαρία
Την είπαμε
Μαριλένα,
Κόρη Μαρίας και Ελένης και Θεού και Δώρου
Όμορφου και άμορφου
Και έτσι
Κόρη και μητέρα και εγγονή
Έγιναν ένα
Η αρμονία του Όλου
Μαζί
Συναντήθηκε το όμορφο με το άμορφο
Ψυχή και σώμα
Είμαι ο Θεός
Το Δώρο μας.

Η ελαστική εργασία ως πηγή έμπνευσης και ελευθερίας

Αν η εργατική τάξη καταργείται την αστική τάξη πρέπει να αυτοκαταργηθεί και η ίδια. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο το ένα σκέλος της αντίθεσης χωρίς το άλλο.
Στα χρόνια του Γκορμπατσόφ πέρασε από το ανατολικό μπλοκ μία είδηση: έρχεται η ελαστική εργασία! Τι καλά. Ο εργαζόμενος στο εξής θα μπορέσει να ρυθμίζει τις ώρες και μέρες που θέλει να εργαστεί. Work sharing! Κάτι ακόμα καλύτερο. Πιάνεις μία εργασία μαζί με μία φίλη σου και κανονίζεις να δουλέψεις ένα μήνα εσύ και ένα μήνα εκείνη, μία τα πρωινά εσύ, τα απογευματινά εκείνη, το ένα χρόνο εσύ το άλλο εκείνη… κοκ. Και στο μεταξύ να κάνεις τη διατριβή σου, να ταξιδέψεις στην Αμερική για εκμάθηση Αγγλικής ή να παρακολουθήσεις διαλέξεις ή κάποιο σεμινάριο, να δουλέψεις πάνω σε μία καινοτομία… κοκ.
Η καπιταλιστική οικονομία επιβάλλει τη εργασία με τα μπλοκάκια, λεει ότι η μερίδα αυτή των εργαζομένων είναι αυτοαπασχολούμενοι. Πολύ ωραία, εργοδότες: αλλά εμείς δεν θα ερχόμαστε στη δουλειά να χτυπάμε κάρτες και να καθόμαστε στην καρέκλα οκτώ ώρες, στο εξής θα είμαστε ελεύθεροι! Εδώ χρειάζεται οργάνωση μίας νέας γενιάς, μία οργάνωση νέου τύπου, ένα νέο κίνημα των πάσης φύσεως ελαστικών, γιατί η ιστορία δεν γυρνάει αλλά πάει μπροστά και πρέπει να μάθουμε να «εκμεταλλευόμαστε» τις ευκαιρίες, για να μην μας εκμεταλλεύονται οι εργοδότες όπως θέλουν εκείνοι.
Η διαλεκτική της εξέλιξης της κοινωνίας είναι τέτοια ώστε η ανάπτυξη ενός φαινομένου γίνεται η προϋπόθεση για την ανάπτυξη του ακριβώς αντίθετου φαινομένου. Είναι η ευκαιρία η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι να απελευθερωθούν από το ζυγό τους. Να διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Να καταργήσουν την δουλοκρατία. Γιατί τι άλλο είναι το να πουλάς την εργατική σου δύναμη, την μισή μέρα σου δηλαδή στον κεφαλαιοκράτη; Έχεις το δικό σου το κεφάλαιο, το κεφάλι σου!
Αξιοποίησε το.
Και αν σε βάζουν να δουλέψεις τρεις με τέσσερεις μέρες τη βδομάδα, τι καλά! Εσύ ξέρεις πώς να αξιοποιήσεις τις υπόλοιπες μέρες. Αντί να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και να μηρυκάζεσαι μάθε τα παιδιά σου ιστορία ή μαθηματικά, ό, τι ξέρεις εσύ, να μη χρειάζεται να πάνε φροντιστήριο, γιατί το έχεις το απολυτήριο ή ακόμα και το πτυχίο σου; Ή φτιάξε μία βιβλιοθήκη στον φίλο σου που είναι φιλόλογος και εκείνος θα κάνει ιδιαίτερα στα παιδιά σου ως αντάλλαγμα τις μέρες που δεν τον χρειάζεται η πιτσαρία όπου εργάζεται. Τι τα έχεις τα χέρια σου; Ή μάθε πολεμικές τέχνες, στρετσινγκ ή οτιδήποτε και δίνε μαθήματα γυμναστικής στους γείτονες υπάλληλους που πιάστηκαν από το καθισιό… Μάθε fotoshop και δίνε ιδιαίτερα στον φίλο σου τον bloger που δεν έχει αυτή την ικανότητα, και αυτός θα σου φιλάει τα παιδιά σου όταν εσύ θα είσαι στη δουλειά.
Οργάνωσε ένα νέο κίνημα «γειτονικής» αλληλοβοηθείας μέσω του κομπιούτερ ή στη γειτονιά… Χιλιάδες κινήματα…

Η συνέχεια του γραφειοκρατικού "σοσιαλισμού" μετά...

Πρέπει να ομολογήσω κάτι. Είμαι δημόσιος υπάλληλος. Δεν θέλω αλλαγές. Γιατί απλούστατα, η δουλειά μου μού αρέσει. Κάθε πρωί έρχομαι στο γραφείο και κάνω Δελτίο τύπου σχετικά για το τι γράφουν οι εφημερίδες για τον ΟΑΕΔ, τους άνεργους και την ανεργία γενικά. Η δουλειά μου με ξεκουράζει γιατί είναι δημιουργική. Άσε που απαιτεί να της αφιερώσω μόνο τρεις τέσσερεις ώρες καθημερινά και μετά κάνω τα δικά μου. Γράφω παιδικά βιβλία, γράφω δοκίμια και ότι φέρει ο νους.
Λένε ότι οι γραφειοκράτες είναι αντιδραστικοί. Υπηρετούν την εκάστοτε κυβέρνηση. Υπηρετούν την αστική εξουσία.
Επειδή έτυχε να σπουδάσω φιλοσοφία στην πρώην Τσεχοσλοβακία, ξέρω κάτι και από την γραφειοκρατία εκεί. Εκεί δεν υπήρχαν βιβλιάρια ασθενείας. Πήγες στον γιατρό και αυτός σε εξυπηρέτησε. Οι ουρές δημιουργούνταν επειδή δεν υπήρχε καθεστώς ραντεβού. Πήγες την ίδια μέρα που αρρώστησες. Ήταν οι νόμοι του χάος που ευθυνόντουσαν για τις ουρές. Το ίδιο και στα μαγαζιά. Κανένα καθεστώς κρατικού πλάνου δεν κατάφερε έως σήμερα να τιθασεύσει το χάος. Το χάος τον ανθρώπων που πάνε να αγοράζουν.
Δεν υπήρχαν εκεί υπάλληλοι κανενός ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, ούτε κάποιας Φορολογίας, τίποτα από την γραφειοκρατία όπως την ξέρουμε εδώ.
Στις κρατικό-σοσιαλιστικές καπιταλιστικό-κομμουνιστικές χώρες η γραφειοκρατία εξυπηρετούσε όμως επίσης την εξουσία. Την εργατική εξουσία. Γράφει ο Τόνι Κλιφ ότι οι θέσεις στην γραφειοκρατία ήταν κληρονομικές. Μα ήταν δύο ειδών «υπάλληλοι γραφείου». Δάσκαλοι, καθηγητές, συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες που πάλευαν καθημερινά για το να εξακολουθεί η εργασία τους να είναι δημιουργική. Ναι, πολλά από τα παιδιά των διανοητών πράγματι σπούδαζαν στο Πανεπιστήμιο. Είχαν κουλτούρα, πώς να το κάνουμε. Ήταν όμως λίγοι. Σε ένα έτος, είκοσι πέντε ψυχολόγοι, είκοσι φιλόσοφοι, σαράντα δημοσιογράφοι, ίσα-ίσα όσοι χρειάζονταν να αναπληρώσουν εκείνους που έπαιρναν σύνταξη.
Από την άλλη ήταν οι υπάλληλοι στην οικονομία και την διοίκηση της οικονομίας και του κράτους που προσπαθούσαν να δεσμεύουν τους άλλος με τα πεντάχρονα πλάνα που έπρεπε να μετατρέπονται συνεχώς σε μηνιαία.
Για το κάθε χτίριο της παραγωγής αντιστοιχούσε ένα ακόμα μεγαλύτερο χτίριο της διοίκησης. Εβδομήντα τις εκατό των εργαζόμενων στην οικονομία ήταν υπάλληλοι γραφείου. Εκείνοι ήταν η εξουσία. Εκείνοι ήταν τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των οποίων τα παιδιά τους επίσης γινόντουσαν μέλη περνώντας πρώτα από την παραγωγή.
Οι εργάτες με αυτό το τρόπο καταργούσαν την ίδια την εργατική τάξη, περνώντας κυριολεκτικά καθημερινώς στην οικονομική γραφειοκρατία οι οποία συνεχώς τελειοποιούταν και μεγάλωνε. Το διανοητικό στρώμα που ήταν αναγκαστικά υπάλληλοι γραφείου δεν την εμπιστευόντουσαν. Δεν της έδιναν θέσεις στο Κόμμα. Ήταν ολιγομελή αριστοκρατία χωρίς πραγματική ελευθερία. Και συρρικνωνόταν.
Διαβάζω Τόνι Κλιφ.

Τα υβριδικά εξαντλούνται

Επειδή έτυχε να ζήσω αρκετά χρόνια στην Ανατολική Ευρώπη και έχω μελετήσει τον κρατικό-σοσιαλιστικό καπιταλιστικό-κομμουνισμό, εξαντλήθηκε και πέθανε γιατί προσπάθησε να ελέγχει όλο και περισσότερα τους ανθρώπους. Από την τελευταία καρφίτσα που θα παραχθεί μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια μέχρι τις εφευρέσεις που θα κάνουν οι επιστήμονες. Τα εργοστάσια και τα γραφεία έπρεπε να δεσμεύονται κάθε μήνα, χρόνο, πενταετία πόσες καινοτομίες θα κάνουν. Σε χαρτί! Κάθε μήνα δίνανε όλοι αναφορές πόσο χαρτί κατανάλωσαν για (και αυτήν) την προσωπική χρήση. Και συνδετήρες, δεν το συζητώ! Εργατικός έλεγχος παντού!
Ευτυχώς, εδώ έχουμε άλλο καθεστώς. Δεν μας τυραννά η εξουσία. Τον έλεγχο της ΕΕ κάθε τρεις μήνες στην οικονομία μας θα την αντέξουμε. Είναι για το καλό μας. (Τι θα έκαναν αλλιώς οι δημόσιοι υπάλληλοι;) Εκτός απ’ αυτό η κυβέρνηση υποσχέθηκε να δώσει τα Χριστούγεννα ένα επίδομα σε όλους που έχουν εισόδημα κάτω από 10 000 Ευρώ το χρόνο, οπότε και η οικογένειά μας θα γλύφει τα δάκτυλά της.
Ενέργεια! More for less...
Σκέφτομαι να πάρω ένα υβριδικό αυτοκίνητο να μη ρυπαίνω. Αλλά είναι μόνο για τους πλούσιους. Ευτυχώς, η χώρα μας είναι πλούσια.

Mastní, ťarbaví Gréci

Η μικρή μου αδελφή Ντάντα με το παρατσούκλι Μανταρινάκι, είναι άτομο με ειδικές ανάγκες. Αυτό συνεπάγεται ότι παίρνει επίδομα αναπηρίας, βιβλιάριο δωρεάν ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης και επίσης κάρτα απεριόριστων διαδρομών.
Éχει λεει και δικαίωμα για δωρεάν ένα βιβλίο και μία θεατρική παράσταση του χρόνου, συν διακοπές μία βδομάδα.
Κομμουνισμός για αδύναμους;

Μισό λεπτό. Η ιστορία δεν τελείωσε. Τα πράγματα είναι όλο και καλύτερα… Η καινούργια κυβέρνηση εξάγγειλε ότι από τώρα και στο εξής οι πολίτες θα εξυπηρετούνται για όλες τις υποθέσεις τους από τα ΚΕΠ (Κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών). Παράδεισος.
Αλλά…, πάντα υπάρχει ένα αλλά.
Πριν δύο βδομάδες η αδελφή μου είχε γρίπη. Όλοι φοβόμασταν ότι θα πεθάνει γιατί ανήκει στις ευπαθή ομάδες του πληθυσμού. Εκείνες τις μέρες όμως έληγε η κάρτα των απεριόριστων διαδρομών της. Έπρεπε να ανανεωθεί και κανείς δεν ήξερε, λόγο των εκλογών αν δοθεί η παράταση.
Έτσι έφτιαξα ένα ζεστό τσάϊ στην αδελφούλα μου και πήγα αυτοπροσώπως στη Νομαρχία να τα διεκπεραιώσω. Μπήκα στο χτίριο και τρόμαξα. Ουρά ως την πόρτα. Ευτυχώς ήταν η ουρά για τη ανανέωση του βιβλιάριου αναπηρίας. Όχι, της αδελφής μου λήγει σε ένα μήνα. Προχωράω και πέφτω πάνω σε άλλη μία ουρά. Ευτυχώς, ήταν η ουρά για τα βιβλιάρια του δημοσίου ή κάτι τέτοιο. Η επόμενη ουρά ήταν για το επίδομα. Όχι, το επίδομα λήγει σε δύο χρόνια. Η κάρτες… χωρίς ουρά. Τι χαρά!
Τα χαρτιά όμως δεν ήταν εντάξει. Πέντε χαρτιά. Και όχι, την αίτηση και την υπεύθυνη δήλωση πρέπει να την υπογράψει η ίδια. Η αδελφή μου πρέπει να πάει είτε στην Αστυνομία είτε στο ΚΕΠ να μου δώσει εξουσιοδότηση. Λογικά πράγματα. Κυκλοφορούν απατεώνες που θέλουν να επωφεληθούν και δηλώνουν ανάπηροι.
Πάω στο ΚΕΠ. Ούτε ψυχή, καμιά ουρά.
Τότε όμως συνήλθα.
Τι θα γίνει αν όλες οι ουρές στην Νομαρχία, στην Αστυνομία, στο Δήμο, στο ΙΚΑ, στη ΔΟΥ, στο ΟΑΕΔ, στα γραφεία που δίνουν τα δωρεάν πολιτιστικά δρώμενα και σε χίλιες δύο άλλες δημόσιες υπηρεσίες ενωθούν και γίνει μία υπέρουρά στο ΚΕΠ; Και αν θα πρέπει να υποστούμε αυτή την υπέρουρά χ-φορές του χρόνου για το κάθε τι που λήγει;
Οι γραφειοκρατία δεν έχει την εξυπνάδα να αυτοκαταργηθεί…
Ίσα ίσα.

Υ.Γ. "Človek, hotová opica"

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Ο άνθρωπος του μέλλοντος δεν έχει
συμφέροντα.
Έχει εν διαφέροντα.

Ένα ενδιαφέρων βιβλίο για τα
τα "Ενδιαφέροντα"
και την "Ψυχολογία της εργασίας"
κυκλοφορεί από
(τώρα θα σας γελάσω)
την "Σύγχρονη εποχή"
ή τα "Ελληνικά γράμματα"
???
ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΌΛΟΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΑΓΑΠΆΜΕ
και να μη στρίβουμε τον ιδρώτα μας.

Πότε όμως θα έρθει το μέλλον;
Τώρα...

Ο άνθρωπος στο Δαφνί

Οι κομμουνιστές δοκίμασαν μία θρησκεία χωρίς Θεό, μα ο άνθρωπος φοβάται τόσο, που δεν μπορεί να κάνει χωρίς θεούς. Ο Λένιν θεοποιήθηκε, δεν ήταν πια θνητός. Έτσι ο κομμουνισμός έφτιαξε τους δικούς της θεούς. Είναι θεός και τον λατρεύουν. Δεν μπορείς να ξεφύγεις γιατί σε πνίγει ο φόβος.
Μόνο ο άνθρωπος που έχει απαλλαγεί τελείως από το φόβο, ο άνθρωπος που δεν συγκρούεται με τη φύση, που έχει καταλάβει ότι η μακαριότητα βρίσκεται στο να συμφωνείς με την ύπαρξη και να ακολουθείς το κύλισμά της, μόνο αυτός μπορεί να ζήσει χωρίς θεό. Μπορεί να ζήσει χωρίς να μεταθέτει την ευθύνη σε κάποιο πρόσωπο που πρόβαλλε πάνω στην ύπαρξη. Μπορεί να ζήσει χωρίς φαντασιώσεις, μπορεί τελικά, να ζήσει με την αλήθεια.
Και όταν ζεις χωρίς Θεό, γίνεσαι ο ίδιος θεός, καθαγιάζεσαι, ενώ όταν φαντάζεσαι έναν θεό, μένεις δούλος. Όταν λείψει ο αφέντης, πρέπει εσύ ο ίδιος να γίνεις θεός.
Σας λέω: Θεός δεν υπάρχει, αλλά όλα είναι Θεός, τα πάντα είναι αγιασμένα. Δεν υπάρχει κάποιος που να κυβερνά την ύπαρξη, γιατί τότε ολόκληρη η ύπαρξη θα ήταν ασχήμια, σκλαβιά, ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή.
Χωρίς Θεό, η ζωή είναι ελευθερία και τότε μπορείς να διαλέξεις! Αν θέλεις να ζήσεις δυστυχισμένος, ζήσε δυστυχισμένος. Εσύ διαλέγεις. Αν θες να ζήσεις ευτυχισμένος, ζήσε ευτυχισμένος. Εσύ διαλέγεις. Αν πάλι νιώθεις ευτυχισμένος όταν δυστυχείς, δικό σου ζήτημα.
Ο άνθρωπος φοβάται την ελευθερία. Έχει βαθιά χαραγμένο το φόβο της ελευθερίας, γιατί μαζί με την ελευθερία έρχεται η ανασφάλεια, το άγνωστο η αβεβαιότητα για το τι θα γίνει…