Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια...

«Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια μόνο γι’ αυτόν που όλη τη ζωή του κυνηγάει έναν στόχο ο οποίος είναι συνέχεια κοντά, μα πάντα παραμένει κάπου εκεί ψηλά…» - πάλι ο Πεκέλης με τη Στρατηγική και την τακτική της ζωής.
Πρέπει να ομολογήσω ότι για μένα ισχύει, όσο και άτυχη μπορεί να με θεωρούν οι άλλοι. Η ζωή είναι υπέροχη! Ο στόχος μου - η ενοποίηση του έρωτα με τη δημιουργία…
Όχι, υπάρχει ανώτερος στόχος, το έργο.
Ο έρωτας είναι κάθε φορά ο δρόμος.
Catherine Bensaid γράφει στο βιβλίο της «Η Τέχνη του να αγαπάς»: «Πριν ίσως να ήμουν δυστυχισμένος, αλλά τουλάχιστον μπορούσα να ονειρεύομαι. Τώρα πρέπει να ζήσω τη ζωή μου και να απαρνηθώ τα όνειρά μου…».
Με τον Νίκου πίστευα ότι πρόκειται για έναν έρωτα για πάντα.
Με τον Μπόρια δεν μπορούσα να φανταστώ τίποτα. Δεν γινόταν.
Τώρα;
Ο Έρωτάς Μου με περιμένει ακόμα εδώ κάπου τριγύρω. Είναι κοντά, πολύ κοντά… Ένας έρωτας για τον οποίο δεν θα χρειαστεί να θυσιάσω τίποτα. Μία αγάπη για την οποία θα θυσιαζόμουν τη ζωή μου.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι τόσο αντικρουόμενοι, μα και τόσο ενωμένοι, συναρπαστικά. Τη διαλεκτική του έρωτα δεν την περιέγραψε μάλλον κανείς καλύτερα από ότι έκανε η Catherine Bensaid:
«Αδύνατο να αγνοήσετε τη συγκίνηση που σας έχει κυριέψει. Σας συνεπαίρνει και σας γεμίζει χαρά, ενώ ταυτόχρονα η αγωνία κατατρώει τα σωθικά σας, σας παρασύρει ένας ποταμός από επιθυμίες, αλλά νιώθετε να παραλύετε από φόβο μπροστά στην ίδια σας την επιθυμία. Μόλις που τολμάτε να κοιτάξετε αυτόν που σας προκαλεί ολοφάνερη ταραχή ή αντίθετα τον καταβροχθίζετε με τα μάτια. Μπορεί να ξεχάσετε ποιος είστε, ενώ ταυτόχρονα έχετε τη αίσθηση ότι ξαναγεννιέστε…»
Η ένωση των αντίθετων σε μία παντοτινή κίνηση.
Μουσική συμφωνία.
Μετά που πήγαμε με τον Μπόρια στην Δημοσιογραφική λέσχη, τότε που μου είπε στα ίσια ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου, όταν μετά από τρεις μέρες γύρισε στη δουλειά, τον βρήκα να κάθεται στο γραφείο ενός συνάδελφού μας. Μου είπε να κάτσω στην πολυθρόνα απέναντι του. Και επειδή ο χώρος ήταν μικρός και οι πολυθρόνες βρισκόντουσαν η μία κοντά στην άλλη - ξαφνικά έπιασε τα χέρια μου στις ζεστές παλάμες του και είπε: «Μην πάς στης Ελλάδα, μην πάς…! Αλλά δεν μπορώ να σου τα αντικαταστήσω, δεν μπορώ…!» Η φωνή του ήταν τόσο ζεστή, τόσο παρακλητική!
Σαν λιωμένο βούτυρο σε φρεσκοψημένη φρυγανιά. Όχι, χωρίς πλάκα.
Μόνο τώρα είδα ότι ο Μπόρια ήταν ακόμα μεθυσμένος. Ο συνάδελφός μου μού είπε ότι βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση ήδη τέσσερις μέρες. Κάτσαμε ακόμα λίγο, κάτι λέγαμε, και μετά μας κάλεσε ο Μπόρια για μπύρα. Ο Λούντο με έπεισε να πάω. Στη μπυραρία ο Μπόρια μου έκανε πρόταση να πάμε εμείς οι δύο σε κινηματογράφο. Ο Λούντο και πάλι με συμβούλεψε: «Πήγαινε, θα του κάνει καλό». Ο Λούντο μας αποχαιρέτησε.
Στον κινηματογράφο έπαιζαν μία ρώσικη ταινία και βρισκόντουσαν εκεί μόνο τρία άτομα. Ήταν ήδη αρκετά νηφάλιος. Την ταινία την «είδαμε» τελικά δύο φορές. Κάτω από το λαμπύρισμα των ανιαρών εικόνων προσπάθησε να με φιλήσει. Μάταια. Μετά τον κινηματογράφο με κάλεσε για καφέ.
Ο Μπόρια άρχισε να μου ξεσκεπάζει την ψυχή του. Ο νερουλός καφές στην άδεια καφετέρια ήταν τόσο καταπληκτικός! Ξαφνικά μου είπε: «Θέλω να γίνεις ερωμένη μου!» Σάστισα. Του απάντησα σαν κάποια σοφή προφήτισσα πώς δεν γίνεται γιατί είμαστε και οι δύο παντρεμένοι. Του επανέλαβα αυτά που μου είπε κάποτε ένας άλλος αγαπητός συνάδελφος μου, ο Ζντένο ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα κάποιος από τους τέσσερις υποφέρει. Και εγώ δεν θέλω να υποφέρει κανείς.
Ο Μπόρια δεν απάντησε.
Μετά απ’ αυτή τη μέρα ήμουνα πια ερωτευμένη για τα καλά. Ακόμα όμως δεν πήρα χαμπάρι τίποτα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν οι σημειώσεις που άρχισα να κάνω μέρα νύχτα για το πρώτο μου βιβλίο που σχεδίαζα. Απελευθερώθηκαν μέσα μου τόσες δημιουργικές δυνάμεις!
Όλα ήταν υπέροχα και τέλεια.
Επειδή Θέλω.
Το ΘΕΛΩ μου είναι ο ύψιστος Θεός. Γιατί το ύψιστο ΘΕΛΩ είναι - ΘΕΛΩ να αγαπάω. ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ όλο τον κόσμο.
Ο Μπόρια έπρεπε να μείνει φίλος…
Μα στα αλήθεια, υπάρχει ερωτική αγάπη χωρίς ερωτική πράξη; Όταν προσπαθώ να το φανταστώ - μου θυμίζει κάτι σαν νερουλό χαμομήλι. Η άλλη περίπτωση όμως - σαμπάνια! Πάντως, εγώ όλο το διάστημα που έλειπε ο Νίκος στο στρατό, αγαπούσα τους συνάδελφους μου χωρίς να θέλω, χωρίς να κάνω έρωτα…
Αλήθεια, πριν να πιεις την σαμπάνια δεν νιώθεις ήδη ζαλισμένος; Τι μεθυστική και γεμάτη έμπνευση είναι η αναμονή του ποτηριού με το νέκταρ!
Χαιρόμουνα ότι ο Μπόρια ΥΠΑΡΧΕΙ.