Δεν ήθελα να "βολευτώ" και να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο...

εικόνα: Darina Okaliova
«Να συνηθίζω να κάνω αυτό που ΘΕΛΩ. Που πραγματικά ΘΕΛΩ!»
Μόνο τότε θα πετύχω.
Το όνειρο της πεθεράς μου και του Νίκου ήταν να με βολέψουν στο Δημόσιο. Δεν τους βγήκε όμως. Άλλη φορά να κάνουν όνειρα μόνο ό, τι αφορά τους ίδιους και όχι τις ζωές άλλων. Το ίδιο και οι γονείς μου. Να με βολέψουν…! Και αν δεν θέλω: είμαι άχρηστη. Αυτό που ήξερα σίγουρα ήταν ότι δεν θέλω να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο.
Σήμερα σκέφτομαι μήπως η μητέρα μου δεν με πρόσβαλλε τελικά επίτηδες, συνειδητά ή υποσυνείδητα, γιατί μία μέρα μου πέταξε ότι εκείνη πάντα προσπαθούσε να αποδείξει στη δική της μάνα ότι δεν έχει δίκιο όταν τη κριτίκαρε, και αυτό θέλει και από μένα. Κατάλαβα πώς η μητέρα μου προσπαθούσε να μου δώσει και μένα ένα τέτοιο παρόμοιο - αρνητικό κίνητρο. Δυνατό κίνητρο, αλλά όχι ωραίο.
Τις προσβολές των γονιών μου, το κλάμα και τα νεύρα στο σπίτι προσπαθούσα, στο σχολείο, να τα αντικαταστήσω με το θαυματουργό γέλιο και το θαυμασμό των συμμαθητών και συμμαθητριών μου. Ειδικά στο Γυμνάσιο. Εγώ ήμουν που διάβαζε πιο συχνά τις εκθέσεις της στην ώρα της έκθεσης, εγώ ήμουνα που ήξερα να κάνω τους υπόλοιπους να χτυπιούνται από το γέλιο και να πέφτουν από τις καρέκλες απ’ αυτό. Εγώ ήμουν επίσης που ήξερα να τους κάνω να με ακούν με προσοχή όταν ήθελα να πω κάτι σοβαρό. Γι’ αυτό και βγήκα, σε ένα γκάλοπ της δασκάλας μου, πρώτη ανάμεσα στους άλλους - σαν το πιο αγαπημένο πρόσωπο της τάξης.
Ήμασταν στην τάξη τρεις-τέσσερις που ξέραμε τα τρία πιο σπουδαία πράγματα στα μάτια των παιδιών της ηλικίας μας: να ζωγραφίζουμε, να γράφουμε εκθέσεις και να παίζουμε θέατρο. Συχνά έπαιρνα διάφορα βραβεία από δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο.
Η επιτυχία ήταν για μένα μία ωραία καραμέλα.
Όταν ο Νίκος πήγε φαντάρος, δεν υπήρχε περίπτωση να έρθω μαζί του στην Ελλάδα να κάτσω στο χωριό. Δεν θα άφηνα να παει χαμένη μία τόσο μεγάλη ευκαιρία να δουλέψω τουλάχιστον τα δύο χρόνια σαν δημοσιογράφος. Όταν τελειώσαμε με τον Νίκο τις σπουδές μας, Ιούνιος ήταν, και ο δεσμός μας μετρούσε σχεδόν δύο χρόνια ύπαρξης, εγώ άρχισα να δουλεύω στο περιοδικό «Νέος Λόγος». Το Σεπτέμβριο επέστρεψε ο Νίκος για να δώσει εξετάσεις για το μεταπτυχιακό.
Αυτή την περίοδο είχε για μένα ζωτική σημασία το να ξέρω πως θα πορευτώ παραπέρα - με τον Νίκο στην Ελλάδα ή στο «Νέο λόγο» στην πατρίδα μου; Να ριχτώ στην καλύτερη εκμάθηση των Ελληνικών ή να βουτηχτώ στη δουλειά μου σε αυτό το θαυμάσιο περιοδικό που έτυχε να βρεθώ;
Ο Νίκος δεν τήρησε την υπόσχεση που μου έδωσε στην αρχή ότι μετά το Πανεπιστήμιο θα παντρευτούμε. Μου ανάφερε μόνο ότι ο πατέρας του χτύπησε τη γροθιά στο τραπέζι και είπε: «Τρελάθηκες!»
Το κεφάλι μου πήγε να γίνει κούφιο κολοκύθι. Πάλι να περιμένω…
Πρόσφατα έμαθα από τον Νίκο ότι τα πράγματα γύρω από το γάμο μας έγιναν κάπως αλλιώτικα. Δεν ήταν μόνο η γροθιά του πατέρα του Νίκου. Η μητέρα του τον συμβούλεψε να μην παντρευτεί ακόμα και να περιμένει τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα για να δοκιμάσει την αγάπη μου. Αν αντέξω, τότε λεει, τον αγαπώ πραγματικά.
Ήταν μία καινούργια κρίση για μένα. Μία κρίση που φρέναρε τη επιθυμία μου να ριχτώ με όλο μου το είναι στα ελληνικά! Τώρα που απουσίαζε ο Νίκος ένιωθα τόση επιθυμία να ασχοληθώ με αυτή τη γλώσσα! Διαβάζοντας ελληνικά ένιωθα πιο κοντά του. Φυσικά, άρχισα να μαθαίνω ελληνικά απ’ την αρχή του δεσμού μας, μα τώρα δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω, μήπως είναι τελικά όλα μάταια, μία σπατάλη δυνάμεων… Ενέργειας.
Ούτε στο περιοδικό δεν άνοιξα ακόμα τα φτερά μου.
Ο Μπόρια ήταν να έρθει στο περιοδικό το επόμενο καλοκαίρι. Προς το παρόν ήταν στη Μόσχα για να κάνει τη διατριβή του.
Εμφανίστηκε όμως ο Ζντένο.
Ο παντρεμένος Ζντένο με δύο παιδιά ο οποίος ήταν πολυγαμικός, όπως μου εκμυστηρεύτηκε απ’ τη αρχή. Υπάρχουν άνδρες που έρχονται και σου λένε στα ίσια: «Ξέρεις, εγώ είμαι πολυγαμικός…»
Υπάρχει κάτι το ελκυστικό στην ειλικρίνειά τους.
Το Σεπτέμβριο, δύο-τρεις μέρες μετά τις εξετάσεις του Νίκου για το μεταπτυχιακό, περίπου μία βδομάδα πριν να εγκαταλείψει ο Νίκος οριστικά τη χώρα μου, με αβέβαιη τη συνέχεια της σχέσης μας, πήγαμε με το «Νέο λόγο» στην Πράγα, στην Τσεχία. Επρόκειτο για μία συνάντηση με ένα φιλικό τσέχικο περιοδικό. Και τι δεν μου συνέβη εκεί; Τη βραδιά στο ξενοδοχείο ο συνάδελφος μου, ο συγγραφέας Ζντένο χόρεψε μαζί μου και μετέπειτα μου διηγήθηκε όλη την ερωτική πορεία της ζωής του. Μου μιλούσε για έρωτες, για γκόμενες, για παρτούζες στο Πανεπιστήμιο, για την χαμένη πρώτη του αγάπη – με τόση ειλικρίνεια! Ήταν σαν να με είχε χτυπήσει με ρόπαλο: πόσα λίγα ήξερα μέχρι τότε για τη ζωή!
Στην επιστροφή μας από την Πράγα με το νυχτερινό τρένο κανόνισε λοιπόν ο Ζντένο να ήμαστε μαζί στο δωμάτιο. Με φίλησε και μπήκε με τα δάχτυλα μέσα μου. Μα όταν μου έβγαλε με επιδεξιότητα το παντελόνι, άρχισα στα αλήθεια να κλαίω: «Δεν ΘΕΛΩ να είμαι άπιστη στον Νίκο…»
Αμέσως σταμάτησε και ανέβηκε στο πάνω κρεβάτι.
Όταν επέστρεψα στη Μπρατισλάβα και πήγα το άλλο βράδυ στη φοιτητική εστία του Νίκου, τον σούβλιζε ένας φοβερός πονόδοντος. Ένιωθα σαν να είχε μπει δηλητήριο στη σχέση μας. Ξέχασα αμέσως τον Ζντένο και μεσάνυχτα έτρεξα μαζί του στο νοσοκομείο για να του βγάλουν το πονεμένο δόντι. Χαιρόμουνα που η περιπέτεια μου με το Ζντένο δεν είχε επακόλουθο…
Πάντως, εγώ ΘΕΛΩ να κάνω έρωτα με αυτόν που Αγαπάω, με κεφαλαίο Άλφα.

Υ.Γ. Πάω για τρεις βδομάδες διακοπές, τα λέμε όταν γυρίσω. Θέλει ακόμα μερικά κεφάλαι για να μάθετε πώς ξεμπέρδεψα. Πάντως, θα ψηφίσω, και μπορέι και στις δύο χώρες κιόλας...