Τα γεύτηκα όλα...

Άρχιζα να θέλω να μείνω για όλη μου τη ζωή στο περιοδικό μας το «Νέο λόγο», ενώ ο Μπόρια ήδη έψαχνε για αντικαταστάτη μου… Αφού ήταν να πάω στην Ελλάδα.
Ήταν μάλλον γραμμένο για μένα να αρχίσω να αλλάζω τη μία δουλειά μετά την άλλη.
Εργάστηκα στη ζωή μου σε είκοσι εφτά διαφορετικές δουλειές. Τι περισσότερο θα μπορούσα να εύχομαι για τον εαυτό μου; Σαν παιδί τουρτούριζα από σιχασιά με τη σκέψη ότι θα έπρεπε να κάθομαι μία ζωή ολόκληρη σε κάποιο γραφείο, ακόμα και επιστημονικό ίδρυμα να ήταν, μέρα με τη μέρα - σαν τους γονείς μου. Ονειροπολούσα τότε να γίνω πολλά: ταξιδιώτης, ναύτης, ντέντεκτιβ, εφευρέτης, σκουπιδιάρης ( θα μου άρεσε να τσουλάω με το αυτοκίνητο απορριμμάτων), και φυσικά συγγραφέας. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν τα κατάφερα. Μα έκανα τόσα άλλα που ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή μου φαντασία.
Δεν παραπονιέμαι. Ίσα-ίσα.
Και ο, τι αφορά τις αρσενικές νότες, τις ανδρικές μελωδίες, - δεν υπάρχει μάλλον επίσης τίποτα που δεν έχω ακούσει, δεν έχω γευτεί!
Είναι χρέος του καλλιτέχνη να μην πετάξει καμία αξιόλογη εμπειρία που του προσφέρεται. Θεωρούμε φυσικό οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες να είναι μία με τον έναν και μία με τον άλλον - πως αλλιώς να μας τραγουδούσαν για το πάθος;
Μα πως να γράφουν οι συγγραφείς για τη ζωή γεμάτη έρωτα και αγάπη χωρίς να δουν με τα μάτια τους όλες - ΟΛΕΣ - τις καταστάσεις της ζωής; Δεν μιλάω για τις ακρότητες σαν τον φόνο ή την αυτοκτονία.
Και δεν μπορώ επίσης να καταλάβω πως μπορεί να γίνει κανείς αστυνομικός, τρομοκράτης ή κατάσκοπος.
Το παράδοξο είναι, για φαντασθείτε, ότι τώρα ίσως κάποιοι νομίζουν πώς είμαι κατάσκοπος ή τρομοκράτης εγώ. Ακούστε γιατί.
Πριν μερικές μέρες πήρα στη δουλειά μου στο Νέο Ψυχικό με τη φωτογραφική μου μηχανή. Θέλω να γράψω ένα άρθρο για την οικολογία των μεγαλουπόλεων (έχω πολύ υλικό). Θέλω να δοκιμάσω να το δώσω κάπου για να δημοσιευτεί.
Στο Ψυχικό άρχισαν τώρα να ανθίζουν οι κήποι και τα μπαλκόνια. Για αυτό σκέφτηκα ότι θα είναι περίφημο να δώσω μαζί με το άρθρο μου και μία τέλεια φωτογραφία. Ροζ, άσπρα, μοβ και κόκκινα λουλούδια στην καρδιά της μεγαλούπολής μας! Το πρωί λοιπόν σηκώθηκα λίγο νωρίτερα και τράβηξα τρεις - τέσσερις φωτογραφίες ανθισμένων μπαλκονιών τριγύρω από την Πρεσβεία μας. Αμέσως ομόρφυνε η ζωή μου. Όταν τελείωσα, πήγα στη δουλειά μου. Και εκεί, έξω από τα κάγκελα, με περίμενε ένα περιπολικό. Λεει τι φωτογραφίζω, ποια είμαι, τι γυρεύω εδώ… Μα την άλλη μέρα με ξανά περίμεναν από κάτω και ρώταγαν για ακόμα λεπτομερέστερα στοιχεία μου. Μου είπαν ότι τράβηξα λεει το αυτοκίνητο του Επιτετραμμένου της Αμερικής. Σάστισα. .
Μα μόλις σήμερα έμαθα κάτι το τρομακτικό. Μία φίλη μου διηγήθηκε πώς πριν από μερικά χρόνια έβαλαν στο αυτοκίνητο του προηγούμενου Πρέσβη της Αμερικής μία βόμβα και ο άνθρωπος σκοτώθηκε. Δεν είχα ιδέα. Είναι όμως λογικό να μην ξέρω τίποτα, αφού μόλις αρχίζουν στις ειδήσεις να λένε τα αστυνομικά τους, εγώ κλείνω το κανάλι.
Όταν στο Λύκειο είχα ρωτήσει τη μαμά μου σχετικά με την τρομοκρατία, μου απάντησε: «Τότε που έπιασαν τον αδερφό του Λένιν να κάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Τσάρου, ο Λένιν είπε - εμείς δεν θα πάμε απ’ αυτό το δρόμο…»
Πάντα ήμουνα σίγουρη ότι βίαιες, πολεμικές, και τρομοκρατικές βλέψεις έχουν οι άλλοι, οι καπιταλιστές, για τους οποίους μάθαμε ότι ο μόνος Θεός τους είναι το κέρδος.
Απεχθάνομαι τη βία.
Και ο Νίκος, όταν μπήκε στην εφημερίδα επέλεξε να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ. Για όνομα του Θεού! Πως πρόδωσε τα ιδανικά μας και δεν επιδίωξε να ασχοληθεί με την πολιτική και την ιδεολογία μας; Ίσως δεν θα είχαμε χωρίσει…
Αλλά τώρα ο Νίκος θα παντρευτεί. Ήδη πήγαν και οι τρεις τους, μαζί με τη Νέλη στην Euro-Disney, και η Ρένα μένει εδώ και πάνω από δύο μήνες στο σπίτι τους. Η γιαγιά έμεινε στην Κρήτη όπως το σχεδίασε. Η επίδοξη νύφη υφαίνει τη νύμφευσή της - έγινε προ πολλού φίλη και με τη γιαγιά. Όπως μου είπε η Νέλη, η Ρένα πήγε την άνοιξη μαζί με τη γιαγιά ακόμα και για ριζική αποτρίχωση! Τώρα ο γάμος είναι πια γεγονός των επόμενων εβδομάδων. Σκασίλα μου.
Η Νέλη ησύχασε τουλάχιστον από τη γιαγιά, αυτόν τον «ανελέητο» καπετάνιο. Αλλά εγώ; Πριν ερχόμουνα στο σπίτι τους, τρώγαμε καμιά φορά μαζί, μία οικογένεια ήμασταν… Φοβάμαι ότι η Νέλη μπορεί να τα ξεχάσει όλα, μικρή είναι ακόμα. Η Ρένα, η μητριά, άρχισε κιόλας να φιλάει την Νέλη και να την αγκαλιάζει… Η Νέλη μου είπε ότι την αγαπάει, αν και με άλλο τρόπο από ο’, τι εμένα, εμένα «με αγαπάει επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς!»
Ωστόσο, προς το παρών καλά τα πάω εγώ με τη κορούλα μου τη μοναδική, παίζουμε, συζητάμε, γελάμε, αγκαλιαζόμαστε…
Μα τώρα πρέπει να συνηθίσουμε στην καινούργια κατάσταση. Η Νέλη δεν θα έρχεται πια τόσο συχνά στο σπίτι μου, γιατί έχει και πολλές ασχολίες στο σχολείο. Και το κυριότερο - εγώ δεν θα μπορέσω πια να πηγαίνω εκεί. Η επίδοξη νύφη είναι πανέξυπνη. Δεν καταλαβαίνει όμως, από ο, τι δείχνει, πώς το Παιδί μου είναι η Σάρκα μου…
Κουράζομαι αφάνταστα με τα γραφειοκρατικά στην Πρεσβεία, μα το ναρκωτικό μου είναι το κομπιούτερ και τα βάθη των διαλογισμών μου στα βραδινά κύματα χαλάρωσης, στα οποία πέφτω ανάλαφρη, πριν νυχτώσει. Ξαπλώνω και νιώθω σαν να γέμιζα το κύπελλο των θεών μου με νέκταρ, και πίνω και πίνω στην ίδια την κορυφή του μεγαλεπήβολου Ολύμπου της δημιουργίας.
Που να πάρει, χάνω με την Πρεσβεία ουσιαστικά δώδεκα ώρες τη μέρα (πήγαιν’ - έλα), όλα για ένα καρβέλι!
Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν!
ΘΕΛΩ.
Ψάχνω για εκδότη για τα παιδικά μου βιβλία. Γράφω όλο και κάτι καινούργιο. Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν, αλλά έχω ήδη ιδέες για όλη μου τη ζωή.
Ας είχα πιο πολύ χρόνο, όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα.
Άλλο ένα Σαββατοκύριακο λοιπόν τελείωσε. Άλλοι τρεις μήνες μέχρι να μπορέσω να πάρω το επίδομα ανεργίας. Οι άνθρωποι απορούν. «Θέλεις να φύγεις από την ΠΡΕΣΒΕΙΑ;» με ρωτάνε.
Ίσως με περιφρονούν.
Σκασίλα μου.
Όταν θέλεις να γράφεις πρέπει να έχεις το μυαλό σου ελεύθερο, να πετάει, γιατί αλλιώς δεν κατεβάζεις ιδέες. Και εγώ όλη τη ζωή μου σκέφτομαι τα βιβλία μου. Για αυτό ακριβώς βρίσκομαι μία εδώ και μία εκεί. Αλλάζω δουλειές (και άνδρες). Ψάχνω έμπνευση. «Ζω για να τη διηγούμαι» όπως είπε ο Μαρκές.
Βέβαια, όλοι θα την ΗΘΕΛΑΝ την έμπνευση.
Δικαίωμά τους.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη δημιουργία.
Στο χέρι του καθενός είναι.
ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ.
Ακόμα ΕΦΗΒΟΣ.