! Ο ΚΑIΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !

Το γάργαρο δώρο: Ποντίκι, το όμορφο και το άμορφο

2009-11-05T01:38:00.000-08:00

Όλο δώρα σήμερα!

Το ποντίκι δίνει σήμερα ήδη το έκτο δώρο, το βιβλίο του Άνταμ Σμίθ:
Η Αόρατος Χειρ,
με μόνο 2 Ευρό, την κανονική τιμή δηλαδή,
μία γαρ, γάργαρη πηγή ιδεών,
γιατί να τα διαβάζουμε όλα αναμασημένα και όχι από την ίδια την πηγή;

και το πρωί έφτασε στο ε-μαιλ μου κι ένα άλλο δώρο,
ένα ποιηματάκι από τη φίλη μου τη Σύλβια:

Το Δάσος και ο Λόγος

Γλύτωσε να γίνω
Μόνο
η όμορφη
Ελένη,
Η μητέρα του πατέρα μου ήταν
Ελένη,
Η μητέρα της μητέρας μου ήταν
Δωροθέα,
Και θέλησε η Δωροθέα να γίνει η κόρη
Ελεονόρα
Ο παππούς την είπε
Θεοδώρα
Ο πατέρας με ήθελε
Ελένη,
Μα το δώρο του Θεού
Κατάλαβε ότι
τότε
Προείχε το άμορφο,
Η άμορφη ψυχή
και
Η δασώδη υπόσταση
Του Λόγου
Με έβγαλε Σίλβα
Η πεθερά ήθελε την κόρη μου
Μαρία
Την είπαμε
Μαριλένα,
Κόρη Μαρίας και Ελένης και Θεού και Δώρου
Όμορφου και άμορφου
Και έτσι
Κόρη και μητέρα και εγγονή
Έγιναν ένα
Η αρμονία του Όλου
Μαζί
Συναντήθηκε το όμορφο με το άμορφο
Ψυχή και σώμα
Είμαι ο Θεός
Το Δώρο μας.

Η ελαστική εργασία ως πηγή έμπνευσης και ελευθερίας

2009-11-01T01:55:00.000-07:00

Αν η εργατική τάξη καταργείται την αστική τάξη πρέπει να αυτοκαταργηθεί και η ίδια. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο το ένα σκέλος της αντίθεσης χωρίς το άλλο.
Στα χρόνια του Γκορμπατσόφ πέρασε από το ανατολικό μπλοκ μία είδηση: έρχεται η ελαστική εργασία! Τι καλά. Ο εργαζόμενος στο εξής θα μπορέσει να ρυθμίζει τις ώρες και μέρες που θέλει να εργαστεί. Work sharing! Κάτι ακόμα καλύτερο. Πιάνεις μία εργασία μαζί με μία φίλη σου και κανονίζεις να δουλέψεις ένα μήνα εσύ και ένα μήνα εκείνη, μία τα πρωινά εσύ, τα απογευματινά εκείνη, το ένα χρόνο εσύ το άλλο εκείνη… κοκ. Και στο μεταξύ να κάνεις τη διατριβή σου, να ταξιδέψεις στην Αμερική για εκμάθηση Αγγλικής ή να παρακολουθήσεις διαλέξεις ή κάποιο σεμινάριο, να δουλέψεις πάνω σε μία καινοτομία… κοκ.
Η καπιταλιστική οικονομία επιβάλλει τη εργασία με τα μπλοκάκια, λεει ότι η μερίδα αυτή των εργαζομένων είναι αυτοαπασχολούμενοι. Πολύ ωραία, εργοδότες: αλλά εμείς δεν θα ερχόμαστε στη δουλειά να χτυπάμε κάρτες και να καθόμαστε στην καρέκλα οκτώ ώρες, στο εξής θα είμαστε ελεύθεροι! Εδώ χρειάζεται οργάνωση μίας νέας γενιάς, μία οργάνωση νέου τύπου, ένα νέο κίνημα των πάσης φύσεως ελαστικών, γιατί η ιστορία δεν γυρνάει αλλά πάει μπροστά και πρέπει να μάθουμε να «εκμεταλλευόμαστε» τις ευκαιρίες, για να μην μας εκμεταλλεύονται οι εργοδότες όπως θέλουν εκείνοι.
Η διαλεκτική της εξέλιξης της κοινωνίας είναι τέτοια ώστε η ανάπτυξη ενός φαινομένου γίνεται η προϋπόθεση για την ανάπτυξη του ακριβώς αντίθετου φαινομένου. Είναι η ευκαιρία η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι να απελευθερωθούν από το ζυγό τους. Να διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Να καταργήσουν την δουλοκρατία. Γιατί τι άλλο είναι το να πουλάς την εργατική σου δύναμη, την μισή μέρα σου δηλαδή στον κεφαλαιοκράτη; Έχεις το δικό σου το κεφάλαιο, το κεφάλι σου!
Αξιοποίησε το.
Και αν σε βάζουν να δουλέψεις τρεις με τέσσερεις μέρες τη βδομάδα, τι καλά! Εσύ ξέρεις πώς να αξιοποιήσεις τις υπόλοιπες μέρες. Αντί να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και να μηρυκάζεσαι μάθε τα παιδιά σου ιστορία ή μαθηματικά, ό, τι ξέρεις εσύ, να μη χρειάζεται να πάνε φροντιστήριο, γιατί το έχεις το απολυτήριο ή ακόμα και το πτυχίο σου; Ή φτιάξε μία βιβλιοθήκη στον φίλο σου που είναι φιλόλογος και εκείνος θα κάνει ιδιαίτερα στα παιδιά σου ως αντάλλαγμα τις μέρες που δεν τον χρειάζεται η πιτσαρία όπου εργάζεται. Τι τα έχεις τα χέρια σου; Ή μάθε πολεμικές τέχνες, στρετσινγκ ή οτιδήποτε και δίνε μαθήματα γυμναστικής στους γείτονες υπάλληλους που πιάστηκαν από το καθισιό… Μάθε fotoshop και δίνε ιδιαίτερα στον φίλο σου τον bloger που δεν έχει αυτή την ικανότητα, και αυτός θα σου φιλάει τα παιδιά σου όταν εσύ θα είσαι στη δουλειά.
Οργάνωσε ένα νέο κίνημα «γειτονικής» αλληλοβοηθείας μέσω του κομπιούτερ ή στη γειτονιά… Χιλιάδες κινήματα…

Η συνέχεια του γραφειοκρατικού "σοσιαλισμού" μετά...

2009-10-25T04:28:00.000-07:00

Πρέπει να ομολογήσω κάτι. Είμαι δημόσιος υπάλληλος. Δεν θέλω αλλαγές. Γιατί απλούστατα, η δουλειά μου μού αρέσει. Κάθε πρωί έρχομαι στο γραφείο και κάνω Δελτίο τύπου σχετικά για το τι γράφουν οι εφημερίδες για τον ΟΑΕΔ, τους άνεργους και την ανεργία γενικά. Η δουλειά μου με ξεκουράζει γιατί είναι δημιουργική. Άσε που απαιτεί να της αφιερώσω μόνο τρεις τέσσερεις ώρες καθημερινά και μετά κάνω τα δικά μου. Γράφω παιδικά βιβλία, γράφω δοκίμια και ότι φέρει ο νους.
Λένε ότι οι γραφειοκράτες είναι αντιδραστικοί. Υπηρετούν την εκάστοτε κυβέρνηση. Υπηρετούν την αστική εξουσία.
Επειδή έτυχε να σπουδάσω φιλοσοφία στην πρώην Τσεχοσλοβακία, ξέρω κάτι και από την γραφειοκρατία εκεί. Εκεί δεν υπήρχαν βιβλιάρια ασθενείας. Πήγες στον γιατρό και αυτός σε εξυπηρέτησε. Οι ουρές δημιουργούνταν επειδή δεν υπήρχε καθεστώς ραντεβού. Πήγες την ίδια μέρα που αρρώστησες. Ήταν οι νόμοι του χάος που ευθυνόντουσαν για τις ουρές. Το ίδιο και στα μαγαζιά. Κανένα καθεστώς κρατικού πλάνου δεν κατάφερε έως σήμερα να τιθασεύσει το χάος. Το χάος τον ανθρώπων που πάνε να αγοράζουν.
Δεν υπήρχαν εκεί υπάλληλοι κανενός ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, ούτε κάποιας Φορολογίας, τίποτα από την γραφειοκρατία όπως την ξέρουμε εδώ.
Στις κρατικό-σοσιαλιστικές καπιταλιστικό-κομμουνιστικές χώρες η γραφειοκρατία εξυπηρετούσε όμως επίσης την εξουσία. Την εργατική εξουσία. Γράφει ο Τόνι Κλιφ ότι οι θέσεις στην γραφειοκρατία ήταν κληρονομικές. Μα ήταν δύο ειδών «υπάλληλοι γραφείου». Δάσκαλοι, καθηγητές, συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες που πάλευαν καθημερινά για το να εξακολουθεί η εργασία τους να είναι δημιουργική. Ναι, πολλά από τα παιδιά των διανοητών πράγματι σπούδαζαν στο Πανεπιστήμιο. Είχαν κουλτούρα, πώς να το κάνουμε. Ήταν όμως λίγοι. Σε ένα έτος, είκοσι πέντε ψυχολόγοι, είκοσι φιλόσοφοι, σαράντα δημοσιογράφοι, ίσα-ίσα όσοι χρειάζονταν να αναπληρώσουν εκείνους που έπαιρναν σύνταξη.
Από την άλλη ήταν οι υπάλληλοι στην οικονομία και την διοίκηση της οικονομίας και του κράτους που προσπαθούσαν να δεσμεύουν τους άλλος με τα πεντάχρονα πλάνα που έπρεπε να μετατρέπονται συνεχώς σε μηνιαία.
Για το κάθε χτίριο της παραγωγής αντιστοιχούσε ένα ακόμα μεγαλύτερο χτίριο της διοίκησης. Εβδομήντα τις εκατό των εργαζόμενων στην οικονομία ήταν υπάλληλοι γραφείου. Εκείνοι ήταν η εξουσία. Εκείνοι ήταν τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των οποίων τα παιδιά τους επίσης γινόντουσαν μέλη περνώντας πρώτα από την παραγωγή.
Οι εργάτες με αυτό το τρόπο καταργούσαν την ίδια την εργατική τάξη, περνώντας κυριολεκτικά καθημερινώς στην οικονομική γραφειοκρατία οι οποία συνεχώς τελειοποιούταν και μεγάλωνε. Το διανοητικό στρώμα που ήταν αναγκαστικά υπάλληλοι γραφείου δεν την εμπιστευόντουσαν. Δεν της έδιναν θέσεις στο Κόμμα. Ήταν ολιγομελή αριστοκρατία χωρίς πραγματική ελευθερία. Και συρρικνωνόταν.
Διαβάζω Τόνι Κλιφ.

Τα υβριδικά εξαντλούνται

2009-10-20T01:02:00.001-07:00

Επειδή έτυχε να ζήσω αρκετά χρόνια στην Ανατολική Ευρώπη και έχω μελετήσει τον κρατικό-σοσιαλιστικό καπιταλιστικό-κομμουνισμό, εξαντλήθηκε και πέθανε γιατί προσπάθησε να ελέγχει όλο και περισσότερα τους ανθρώπους. Από την τελευταία καρφίτσα που θα παραχθεί μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια μέχρι τις εφευρέσεις που θα κάνουν οι επιστήμονες. Τα εργοστάσια και τα γραφεία έπρεπε να δεσμεύονται κάθε μήνα, χρόνο, πενταετία πόσες καινοτομίες θα κάνουν. Σε χαρτί! Κάθε μήνα δίνανε όλοι αναφορές πόσο χαρτί κατανάλωσαν για (και αυτήν) την προσωπική χρήση. Και συνδετήρες, δεν το συζητώ! Εργατικός έλεγχος παντού!
Ευτυχώς, εδώ έχουμε άλλο καθεστώς. Δεν μας τυραννά η εξουσία. Τον έλεγχο της ΕΕ κάθε τρεις μήνες στην οικονομία μας θα την αντέξουμε. Είναι για το καλό μας. (Τι θα έκαναν αλλιώς οι δημόσιοι υπάλληλοι;) Εκτός απ’ αυτό η κυβέρνηση υποσχέθηκε να δώσει τα Χριστούγεννα ένα επίδομα σε όλους που έχουν εισόδημα κάτω από 10 000 Ευρώ το χρόνο, οπότε και η οικογένειά μας θα γλύφει τα δάκτυλά της.
Ενέργεια! More for less...
Σκέφτομαι να πάρω ένα υβριδικό αυτοκίνητο να μη ρυπαίνω. Αλλά είναι μόνο για τους πλούσιους. Ευτυχώς, η χώρα μας είναι πλούσια.

Mastní, ťarbaví Gréci

2009-10-18T01:23:00.000-07:00

Η μικρή μου αδελφή Ντάντα με το παρατσούκλι Μανταρινάκι, είναι άτομο με ειδικές ανάγκες. Αυτό συνεπάγεται ότι παίρνει επίδομα αναπηρίας, βιβλιάριο δωρεάν ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης και επίσης κάρτα απεριόριστων διαδρομών.
Éχει λεει και δικαίωμα για δωρεάν ένα βιβλίο και μία θεατρική παράσταση του χρόνου, συν διακοπές μία βδομάδα.
Κομμουνισμός για αδύναμους;

Μισό λεπτό. Η ιστορία δεν τελείωσε. Τα πράγματα είναι όλο και καλύτερα… Η καινούργια κυβέρνηση εξάγγειλε ότι από τώρα και στο εξής οι πολίτες θα εξυπηρετούνται για όλες τις υποθέσεις τους από τα ΚΕΠ (Κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών). Παράδεισος.
Αλλά…, πάντα υπάρχει ένα αλλά.
Πριν δύο βδομάδες η αδελφή μου είχε γρίπη. Όλοι φοβόμασταν ότι θα πεθάνει γιατί ανήκει στις ευπαθή ομάδες του πληθυσμού. Εκείνες τις μέρες όμως έληγε η κάρτα των απεριόριστων διαδρομών της. Έπρεπε να ανανεωθεί και κανείς δεν ήξερε, λόγο των εκλογών αν δοθεί η παράταση.
Έτσι έφτιαξα ένα ζεστό τσάϊ στην αδελφούλα μου και πήγα αυτοπροσώπως στη Νομαρχία να τα διεκπεραιώσω. Μπήκα στο χτίριο και τρόμαξα. Ουρά ως την πόρτα. Ευτυχώς ήταν η ουρά για τη ανανέωση του βιβλιάριου αναπηρίας. Όχι, της αδελφής μου λήγει σε ένα μήνα. Προχωράω και πέφτω πάνω σε άλλη μία ουρά. Ευτυχώς, ήταν η ουρά για τα βιβλιάρια του δημοσίου ή κάτι τέτοιο. Η επόμενη ουρά ήταν για το επίδομα. Όχι, το επίδομα λήγει σε δύο χρόνια. Η κάρτες… χωρίς ουρά. Τι χαρά!
Τα χαρτιά όμως δεν ήταν εντάξει. Πέντε χαρτιά. Και όχι, την αίτηση και την υπεύθυνη δήλωση πρέπει να την υπογράψει η ίδια. Η αδελφή μου πρέπει να πάει είτε στην Αστυνομία είτε στο ΚΕΠ να μου δώσει εξουσιοδότηση. Λογικά πράγματα. Κυκλοφορούν απατεώνες που θέλουν να επωφεληθούν και δηλώνουν ανάπηροι.
Πάω στο ΚΕΠ. Ούτε ψυχή, καμιά ουρά.
Τότε όμως συνήλθα.
Τι θα γίνει αν όλες οι ουρές στην Νομαρχία, στην Αστυνομία, στο Δήμο, στο ΙΚΑ, στη ΔΟΥ, στο ΟΑΕΔ, στα γραφεία που δίνουν τα δωρεάν πολιτιστικά δρώμενα και σε χίλιες δύο άλλες δημόσιες υπηρεσίες ενωθούν και γίνει μία υπέρουρά στο ΚΕΠ; Και αν θα πρέπει να υποστούμε αυτή την υπέρουρά χ-φορές του χρόνου για το κάθε τι που λήγει;
Οι γραφειοκρατία δεν έχει την εξυπνάδα να αυτοκαταργηθεί…
Ίσα ίσα.

Υ.Γ. "Človek, hotová opica"

Επαγγελματικός προσανατολισμός

2009-10-16T00:59:00.000-07:00

Ο άνθρωπος του μέλλοντος δεν έχει
συμφέροντα.
Έχει εν διαφέροντα.

Ένα ενδιαφέρων βιβλίο για τα
τα "Ενδιαφέροντα"
και την "Ψυχολογία της εργασίας"
κυκλοφορεί από
(τώρα θα σας γελάσω)
την "Σύγχρονη εποχή"
ή τα "Ελληνικά γράμματα"
???
ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΌΛΟΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΑΓΑΠΆΜΕ
και να μη στρίβουμε τον ιδρώτα μας.

Πότε όμως θα έρθει το μέλλον;
Τώρα...

Ο άνθρωπος στο Δαφνί

2009-10-14T06:25:00.000-07:00

Οι κομμουνιστές δοκίμασαν μία θρησκεία χωρίς Θεό, μα ο άνθρωπος φοβάται τόσο, που δεν μπορεί να κάνει χωρίς θεούς. Ο Λένιν θεοποιήθηκε, δεν ήταν πια θνητός. Έτσι ο κομμουνισμός έφτιαξε τους δικούς της θεούς. Είναι θεός και τον λατρεύουν. Δεν μπορείς να ξεφύγεις γιατί σε πνίγει ο φόβος.
Μόνο ο άνθρωπος που έχει απαλλαγεί τελείως από το φόβο, ο άνθρωπος που δεν συγκρούεται με τη φύση, που έχει καταλάβει ότι η μακαριότητα βρίσκεται στο να συμφωνείς με την ύπαρξη και να ακολουθείς το κύλισμά της, μόνο αυτός μπορεί να ζήσει χωρίς θεό. Μπορεί να ζήσει χωρίς να μεταθέτει την ευθύνη σε κάποιο πρόσωπο που πρόβαλλε πάνω στην ύπαρξη. Μπορεί να ζήσει χωρίς φαντασιώσεις, μπορεί τελικά, να ζήσει με την αλήθεια.
Και όταν ζεις χωρίς Θεό, γίνεσαι ο ίδιος θεός, καθαγιάζεσαι, ενώ όταν φαντάζεσαι έναν θεό, μένεις δούλος. Όταν λείψει ο αφέντης, πρέπει εσύ ο ίδιος να γίνεις θεός.
Σας λέω: Θεός δεν υπάρχει, αλλά όλα είναι Θεός, τα πάντα είναι αγιασμένα. Δεν υπάρχει κάποιος που να κυβερνά την ύπαρξη, γιατί τότε ολόκληρη η ύπαρξη θα ήταν ασχήμια, σκλαβιά, ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή.
Χωρίς Θεό, η ζωή είναι ελευθερία και τότε μπορείς να διαλέξεις! Αν θέλεις να ζήσεις δυστυχισμένος, ζήσε δυστυχισμένος. Εσύ διαλέγεις. Αν θες να ζήσεις ευτυχισμένος, ζήσε ευτυχισμένος. Εσύ διαλέγεις. Αν πάλι νιώθεις ευτυχισμένος όταν δυστυχείς, δικό σου ζήτημα.
Ο άνθρωπος φοβάται την ελευθερία. Έχει βαθιά χαραγμένο το φόβο της ελευθερίας, γιατί μαζί με την ελευθερία έρχεται η ανασφάλεια, το άγνωστο η αβεβαιότητα για το τι θα γίνει…

Τίποτα δεν κραταέι για πάντα, μωρό μου...

2009-09-30T01:34:00.000-07:00

...μόνο τα κύματα στον ωκεανό
ένα κύμα είμαστε...
που ενώθηκαν ένα πρωινό
για να παφλάζουν για λίγο μαζί...

Προσεχώς: κάτι καινούργιο,
μα εντελώς καινούργιο!

Και ας καταρρέουν επιτυχώς,
ένα χεράκι θα τους βοηθήσουμε σε αυτό.

Τα κατάφερα!

2009-08-07T03:00:00.000-07:00

Τα κατάφερα. Έφυγα από την Πρεσβεία και τώρα μία καινούργια ζωή απλώνεται μπροστά μου.
Έφυγα με τον Μπόρια; Έφυγα με τον Νίκο; Ή έφυγα με ένα τρίτο πρόσωπο;
Το μυθιστόρημά μου "Αγκαλιά με τον Ήλιο" θα τελειώσει σε τρία κεφάλαια. Δεν θα τα μάθετε από δω. Θα πρέπει να περιμένετε την έντυπη έκδοση, αν πάνε όλα καλά και δώσει ο θεός.
Δεν λέω τίποτα άλλο.
Σας αγαπώ.

Να ρέουμε... πάραδειγμα προς αποφυγή...

2009-07-31T04:12:00.000-07:00

Και γιατί δημιουργεί ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος δημιουργεί επειδή ΘΕΛΕΙ.
ΘΕΛΩ - παίρνω ή δίνω;
Και τα δύο.
ΘΕΛΟΥΜΕ να δίνουμε ενέργεια, να καταναλώνουμε, να βγάζουμε, να δίνουμε. Να αγαπάμε, να λάμπουμε.
Να ρέουμε.
Κάποτε ίσως τα κομπιούτερ θα αναλάβουν όλα τα ΠΡΕΠΕΙ του ανθρώπου. Όπως ο άνθρωπος ανέλαβε όλα τα ΠΡΕΠΕΙ του Θεού. Ο άνθρωπος συνεχίζει τη Δημιουργία ελεύθερος…
‘Μα γιατί θα έπρεπε να στερηθώ εγώ τη χαρά της δημιουργίας πηγαίνοντας να ζήσω στην Ελλάδα;
Νομίζω ότι η έκτη αίσθηση μου δεν με απατά ποτέ. Για αυτό έκανα ο, τι έκανα.
Δεν μπορούσα να καταλάβω το τι με ΘΕΛΕΙ ο Μπόρια. Αφού είμαι παντρεμένη. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να το καταλάβω. Τι διάολο ΘΕΛΕΙ από μένα; Κάτι ήθελε.
Μετά την υπέροχη μέρα που περάσαμε με τον Μπόρια δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Με απέφευγε; Τον έψαχνα; Μετά από λίγες μέρες έφευγα για το τέταρτό μου ταξίδι στην Ελλάδα, δεν γινόταν αλλιώς, ήταν από πριν κανονισμένο. Ο Νίκος με περίμενε αυτή την φορά στην Αθήνα όπου τελευταία υπηρετούσε. Πριν να φύγω από τη Μπρατισλάβα ΗΘΕΛΑ να αποχαιρετήσω το Μπόρια. Δεν τον έβρισκα. Έφυγα χωρίς λέξη.
Ο Νίκος νοίκιασε στην Αθήνα ένα σκονισμένο υπόγειο διαμέρισμα όπου βρόμαγε από την αποχέτευση. Βάλθηκα να το καθαρίσω. Σε μας δεν υπάρχουν σφουγγαρίστρες, και δεν πληροφορήθηκα για την ύπαρξή τους. Ηλεκτρική σκούπα φυσικά δεν είχαμε. Έτσι σκούπιζα το σκονισμένο πάτωμα με βρεγμένη σκούπα, το σκούπισα χίλιες φορές, αλλά τίποτα δεν βοήθαγε… Μαγείρευα. Πήγαινα στη λαϊκή…
Αλλά ο ρόλος της νοικοκυράς δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν για μένα ένας μήνας απόσπασης από το χαρούμενο ρεύμα δημιουργίας στην πνευματική αγκαλιά του Μπόρια. Φυσικά, πήρα μαζί μου και το τετράδιό με τις σημειώσεις μου για το βιβλίο μα δεν είχα καθόλου έμπνευση.
Με τον Νίκο τσακωθήκαμε σοβαρά. Η αφορμή στάθηκε το ψυγείο. Η κουζίνα ήταν μικρή και το ψυγείο χωρούσε ίσα-ίσα. Ο Νίκος ήθελε να το βάλει στο δωμάτιο μα εγώ ήθελα να το αφήσουμε στην κουζίνα. Δεν μπορούσαμε να τα βρούμε με τίποτα.
Κόλλησαν στον πάτο της κατσαρόλας οι γεμιστές πιπεριές τις οποίες ΉΘΕΛΑ να τις κάνω σε κατσαρόλα, φούρνο δεν είχαμε… Απογοητεύτηκα. Το μόνο που έμεινε από τις ευτυχισμένες μέρες του παρελθόντος ήταν η γλυκιά αίσθηση όντας ξαπλωμένη στην αγκαλιά του Νίκου μετά τον έρωτα.
Όταν επέστρεψα, την άλλη μέρα ταξιδεύαμε με τη σύνταξή μας και πάλι στην Πράγα για να συναντηθούμε με ένα φιλικό τσέχικο περιοδικό. Η Νατάσα δεν ξεκολλούσε από τον Μπόρια. Εντάξει, δεν πειράζει, επικεφαλής του δικού μας τμήματος είναι. Η Νατάσα δούλευε σε άλλο τμήμα. Ο Μπόρια με κοιτούσε γλυκά.
Και μετά που γυρίσαμε από την Πράγα, κάθε φορά που έμπαινα στο γραφείο του μου έλεγε γεμάτος τρυφερότητα: «Έλα δικιά μου…». Έκλεινε τις ωραίες του βλεφαρίδες και έσταζε μέλι. Μιλούσαμε μόνο για δουλειά.
Όχι, ήταν και κάτι άλλο. Μετά την Πράγα κάναμε ακόμα μία φορά έρωτα. Οπότε.. τι ρόλο παίζει η Νατάσα;
Κάθε φορά που τον αντίκριζα, πλημμύριζα από κύματα τρυφερότητας. Ήθελα να τον πλησιάζω… να του μιλάω. Κάτι να του πω.
ΚΑΤΙ.
Μα τι να του πω;
Μετά από δέκα μέρες περίπου, μία Κυριακή που ασχολήθηκα στον κήπο μας μαζί με τους γονείς μου με τις φράουλες – τη στιγμή που φύτευα ένα θαμνάκι, ξαφνικά μου έρχεται στο νου ακριβώς αυτή η πρόταση: «Θα χάσω και την πεθερά μου…»
Κατάλαβα.
Όλα τακτοποιούνταν σιγά-σιγά στο κεφάλι μου.
Ο Μπόρια ήταν να φύγει για δύο βδομάδες στη Μόσχα. Τη νύχτα πριν να ταξιδέψει κατάλαβα τι ακριβώς θέλω να του πω. Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, πήρα μία κόλα και ένα στυλό και έγραψα:
«Σ’ αγαπώ. Δεν θα φύγω.»
Το πρωί πήγα στο γραφείο του και του το έδωσα.
Το διάβασε και έφυγε προς το σταθμό.
Ήταν δεύτερη φορά στη ζωή μου που έγραψα σε αρσενικό ραβασάκι. Το πρώτο μου ήταν στον Ιβάν, την πρώτη μου αγάπη.
Ο Ιβάν ήταν μία περίοδο ερωτευμένος με την πιο χαζή συμμαθήτριά μας, την Έρικα. Τσάμπα καμάρωνα λοιπόν ότι ο Ιβάν έχει επίπεδο;
Πριν ακόμα συμβεί αυτό, διέδωσε ο φίλος του, ο Ρενέ, ότι ο Ιβάν βρέθηκε σε κρεβάτι με δύο γυμνές κοπέλες μα ούτε που τις άγγιξε. Μάθαμε ότι στον «Κρατικό διαγωνισμό απαγγελίας ποίησης», που έγινε σε μία άλλη πόλη, ξάπλωσαν το βράδυ δίπλα του η μία από τη μία και η άλλη από την άλλη πλευρά, μα ο Ιβάν σταύρωσε τα χέρια του και κοιμήθηκε. Ήμουνα περήφανη πώς αγαπώ αγόρι που δεν κάνει σεξ χωρίς αγάπη.
Και να που υπέκυψε στην Έρικα! Μία μέρα, όταν μας έκαναν προβολή μίας ταινίας μέσα στην τάξη, ο Ιβάν βρέθηκε πίσω από την κουρτίνα μαζί με εκείνη. Ο Ρενέ βοήθησε και πάλι στο κουτσομπολιό. Τον έπαιζε λεει, τον φιλούσε. Ο Ιβάν όμως - άγαλμα. Την άλλη μέρα άκουσα με τα αυτιά μου τον Ιβάν να μιλάει για την Έρικα με περιφρόνηση. Μετά έτυχε να έχουμε κενό ανάμεσα στα μαθήματα. Το επόμενο μάθημα ήταν Γεωγραφία. Η Έρικα ήρθε στο μάθημα τρέχοντας, μα δεν πρόλαβε να έρθει πριν τον δάσκαλο. Οι ρόγες της ήταν τόσο ερεθισμένες που το προσέξαμε όλοι. Σίγουρα ήρθε από κάποιο γαμήσι. Ξέραμε ότι ο γέρος, γλοιώδης καθηγητής μας την ΗΘΕΛΕ και εκείνος. Μάλλον όμως ΗΘΕΛΕ τώρα να την εκδικηθεί γιατί αμέσως την έβαλε να πει το μάθημα. Εκείνη έλεγε χαζομάρες.
Μετά ρώτησε ο καθηγητής για το ποίος ξέρει πόσα ποτάμια Colorado υπάρχουν στην Αμερική. Ήξερα, μόνο εγώ το ήξερα! Με περηφάνια πήγα στον χάρτη και έδειξα και τα τρία ποτάμια. Τώρα νόμιζα ότι ο Ιβάν σίγουρα ΠΡΕΠΕΙ να με θαυμάζει.
Μα ο Ιβάν άρχισε να κυνηγάει την Έρικα. Φρόντιζε να κάθεται, σε όποιο μάθημα γινόταν, πίσω της, της μίλαγε συνέχεια, προσπαθούσε να την αγγίζει. Τώρα όμως η Έρικα του συμπεριφερόταν με υπεροψία. Να βλέπατε τον Ιβάν να ψήνεται από επιθυμία για την Έρικα… Εγώ προσπαθούσα, όπως πάντα, να βρεθώ κοντά του και να εισπράξω όσο πιο πολύ καλαμπούρι γινόταν, ο Ιβάν ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία για ερωτικά αστειάκια.
Ώσπου, μία βδομάδα ο Ιβάν αρρώστησε. Επιτέλους μπόρεσα να χαλαρώσω. Αχ, τι ένταση που ήταν αυτή τις τελευταίες βδομάδες. Δεν θα βασανίζομαι εγώ εξαιτίας κανενός! Έξι χρόνια ήμουν ερωτευμένη και το απολάμβανα, μου αρκούσε να τον βλέπω και να τον καμαρώνω στη διάρκεια του μαθήματος, τώρα όμως ήταν να δώσω τέλος. Αποφάσισα να του γράψω ραβασάκι. Ήθελα να μιλήσουμε.
Το ίδιο περίμενα και τώρα από τον Μπόρϊα.
Στο ραβασάκι εκείνο στον Ιβάν έχυσα κυριολεκτικά όλη την αγάπη μου. Του περιέγραφα την κάθε μονάκριβη στιγμή που φύλαγα στην καρδιά μου - την κάθε στιγμή που θυμόμουνα να σπινθήρισε κάτι μεταξύ μας, για το κάθε ιδιαίτερο βλέμμα που ανταλλάξαμε από το Δημοτικό ως τη δευτέρα Λυκείου.
Σκεφτόμουνα: είτε θα τα φτιάξουμε, είτε - ελευθερία!
Ο Ιβάν μου απάντησε την άλλη μέρα με ένα δικό του ραβασάκι. Έγραφε: «Σήσση, ξέρω πόσο δύσκολο σου ήταν να μου γράψεις, πίστεψέ με όμως, το να απαντήσω είναι ακόμα πιο δύσκολο. Έχω κορίτσι. Ιβάν.»
Εντάξει. Το πήρα αρκετά ψύχραιμα. Για να θεραπευτώ, αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου βιβλιαράκι, μία αστυνομική ιστοριούλα ήταν. Γέμισα ένα τετράδιο με γράμματα και έγινα καλά. Υποσχέθηκα τότε στον εαυτό μου ότι μία μέρα θα μιλήσουμε με τον Ιβάν επιτέλους στα σοβαρά. Ίσως… στα γεράμματα. Να μιλήσω μαζί του… η κορυφή της ηδονής.
Και μίλησα. Βέβαια, τότε είχα ήδη ξεχάσει όλα όσα ήθελα να ειπωθούν. Τον συνάντησα στο δρόμο, κοντά στη δουλειά μου, την βδομάδα που έλειπε ο Μπόρια στη Μόσχα. Ο Ιβάν μου άνοιξε την καρδιά του. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι αν και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά, ερωτεύτηκε άλλη, και τώρα και θέλει και δεν θέλει να χωρίσει. Κάνει ενέσεις της βιταμίνης Βήτα αλλά δεν τον βοηθάει σε τίποτα…
Σε μία πρόσφατη συνάντηση συμμαθητών του Δημοτικού μου είπε φεύγοντας να περάσω από το μαγαζί του. Μα εγώ απάντησα: «Αυτό θα το δούμε!» Σκοπεύω να το κάνω.
Μα όταν επέστρεψε ο Μπόρια μετά από δέκα μέρες από τη Μόσχα, μου είπε με λυπημένο ύφος: «Σήσση, πως έτσι…;»
Κατάλαβα: ΠΡΕΠΕΙ να κάνω μία παράκαμψη στη ζωή μου. ΠΡΕΠΕΙ να μείνω στη Σλοβακία ακόμα και χωρίς αυτόν. Δεν μπορούσα να μπω στο ρόλο μου, σε οποιοδήποτε ρόλο, με πίεζε και ο χρόνος, με πίεζε πολύ, δεν μπορούσα σχεδόν να ανασάνω. Από την άλλη - ο Νίκος τελείωνε σιγά-σιγά το στρατό και με περίμενε. Σταμάτησα να του γράφω γράμματα. Μα δεν καταλάβαινε ο Νίκος και από μόνος του ότι είναι καλύτερα για μένα να συνεχίσω στη Σλοβακία τη δουλειά του δημοσιογράφου; Τελικά του έγραψα ένα τεράστιο γράμμα στο οποίο του εξηγούσα ότι έχω «το δικό μου δρόμο…».
Με πήρε να Χριστούγεννα και μου είπε να πάω να κανονίσω το διαζύγιο.
Στο μεταξύ η Νατάσα έμπαινε κάθε τόσο και λιγάκι στο γραφείο του Μπόρια αν και δεν είχε καμιά δουλειά. Μία του έφερε ένα βάζο με μέλι, μία κάτι καινούργια πέτσινα γάντια… Έλαμπε από ευτυχία. Μητέρα έψαχνε άραγε ο Μπόρια; Εγώ ήμουνα δώδεκα χρόνια μικρότερή του, ενώ η Νατάσα τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του. Έγραφα και ξαναέγραφα στον Μπόρια το ένα ραβασάκι μετά το άλλο, σαν τρελή, του εξηγούσα τα πάντα για τον Νίκο, του τα περιέγραφα όλα, για τη μεγάλη μας αγάπη και πως έφτασα στο σημείο να του πω πως αγαπώ εκείνον - τον Μπόρια. Πνιγόμουν και συγχρόνως λυτρωνόμουν στις λέξεις, στις συγκινήσεις, στα δάκρυα… Ήταν γράμματα αποχαιρετισμού. Το συμβόλαιό μου με το περιοδικό έληγε γιατί ήμουνα σε θέση μαθητευόμενης, και αφού επρόκειτο να πάω στην Ελλάδα, δεν υπολόγιζαν πια σε μένα. Δεν ενημέρωσα εγκαίρως τον αρχισυντάκτη.
Τα άφησα στην τύχη.
Οι άλλοι δεν ήξεραν ακόμα τίποτα.
Θύελλα… και όλο το σώμα μου να πλημμυρίζεται από κύματα τρυφερότητας να ξεχειλίζουν από παντού. Συγχρόνως - η γκρίζα στάχτη από το ηφαίστειο μέσα μου σκέπασε ο’, τι ωραίο έμεινε από τη σχέση μου με τον Νίκο. Η λάβα όλο ξεχείλιζε και ξεχείλιζε, και τελικά μετατράπηκε στο αντίθετό της – σε μία χιονοστιβάδα. Η κίνηση κόντρα της ήταν πια αδύνατη.
Στο τέλος θα βγω πιο δυνατή!

Φράκταλ και νέα σχήματα ιδεών... όταν ο άνθρωπος φοβάται τις γυναίκες...

2009-07-24T02:41:00.000-07:00

Ο μαγαλό-κεφάλας μεγαλοφυής προϊστάμενος του τμήματός του περιοδικού μας, ο Μπόρια κυκλοφορούσε πάντα με ένα γκρι γιλέκο και ένα καλόσιδερωμένο άσπρο πουκάμισο, Τόσο καλόσιδερωμένο που ήθελες να τον ακουμπήσεις στον ώμο για να νιώθεις την ζεστασιά του.
Δυο περιστατικά από τα νιάτα του Μπόρια χαρακτηρίζουν τη στάση του απέναντι στις γυναίκες. Το πρώτο συνέβη λεει όταν ήταν έξι χρονών. Ήταν σπίτι μόνος του με μία συνομήλικη γειτόνισσά του, ήταν καλοκαίρι, τα πατζούρια ήταν κλειστά. Ξαφνικά του λεει το κορίτσι: «Πάμε να παίξουμε το αντρόγυνο!» Το πρώτο που σκέφτηκε να κάνει ο Μπόρια ήταν να ανεβάσει τα πατζούρια… Το άλλο συμβάν ήταν πιο σοβαρό. Στο Λύκειο του άρεσε μία κοπέλα και γι’ αυτό την κάλεσε σε κινηματογράφο. Πήγαν με το τραίνο στην πόλη γιατί και οι δύο έμεναν σε χωριό. Τη άλλη μέρα την ξανασυνάντησε τυχαία στο σταθμό. Η κοπέλα ήταν μαζί με μία χούφτα φίλες. Ήθελε να την πλησιάσει μα εκείνη έκλαψε και έτρεξε παραπέρα. Ο Μπόρια δεν κατάλαβε τίποτα. Μόνο πολλά χρόνια αργότερα έμαθε από τον αδερφό της ότι οι φίλες της κοπέλας την κορόιδευαν γιατί ο Μπόρια ούτε καν προσπάθησε να την φιλήσει όταν επέστρεφαν με το τρένο από τον κινηματογράφο. Πού να φανταστεί ο Μπόρια; Αφού ίσα-ίσα που τόλμησε να την κοιτάξει!
Αυτά μου τα διηγήθηκε ο Μπόρια δύο βδομάδες μετά που πήγε στο σπίτι της Νατάσας. Ήταν Παρασκευή απόγευμα στη σύνταξη, και εγώ είχα αργήσει με ένα άρθρο. Όταν ήταν επιτέλους έτοιμο πήγα να βρω τον Μπόρια για να του το δώσω. Τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ του αρχισυντάκτη με μερικούς άλλους συνάδελφους να πίνουν σαμπάνια. Ήταν και η Νατάσα. Μου είπαν να κάτσω και εγώ και με κέρασαν αλκοόλ. Σε λίγο η Νατάσα σηκώθηκε λέγοντας ότι πρέπει να πάει στον άνδρα της στο εξοχικό, όπου εκείνος γράφει ένα μυθιστόρημα. Ο άνδρας της ήταν γνωστός συγγραφέας αστυνομικών μπεστσέλερ. Όταν έφυγε, ο Μπόρια μου ψιθύρισε ότι με περιμένει την άλλη μέρα στη σύνταξη. Ήταν Σάββατο και δεν είχαμε δουλειά. Ο Μπόρϊα σαν επικεφαλής τμήματος είχε κλειδιά.
Την άλλη μέρα λοιπόν ήρθα. Έκατσα στην πολυθρόνα απέναντι από το γραφείο του και περίμενα τον Μπόρια να τελειώσει κάποιο γράψιμο. Σε λίγο τελείωσε, σήκωσε το κεφάλι του να με κοιτάξει: «Τη Δευτέρα χωρίζω. Έκανα τα πάντα αλλά δεν τα κατάφερα».
«Μα γιατί;;;» ρωτάω.
«Η γυναίκα μου θέλει να παντρευτεί έναν τυφλό μασέρ και θα μας χωρίσουν γιατί εκείνη έχει το επιχείρημα ότι πίνω. Λυπάμαι για τις κόρες μου», μου είπε. Και πριν να προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε, με ρώτησε: «Μπορώ να σε φιλήσω;»
Γονάτισε δίπλα στην πολυθρόνα μου και έφερε τα χείλη του κοντά στα δικά μου. Σε αυτό το φιλί ενσάρκωσα όλη την αγάπη μου, τη συγκίνησή μου, όλο το σύμπαν μου.
«Σύλβι!» ξεφώνισε και είπε: «Έλα να κάτσουμε στον καναπέ!»
Κάτσαμε στον καναπέ του αρχισυντάκτη και επί τρεις-τέσσερις ώρες φιλιόμασταν. Τελικά πεινάσαμε. Ήταν μεσημέρι. Πήγαμε να φαμε και μετά τον κάλεσα στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Κοιμισμένος μου θύμιζε άγγελο.
Πίνοντας τσάι το άλλο πρωί με ρώτησε αν ξέρω να φτιάχνω μπριζόλες. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι του λείπει πολύ η μητέρα του που μένει στη Νότια Σλοβακία. Μου έπιασε το χέρι μου κει μου ψιθύρισε: «Φοβάμαι τις γυναίκες! Πολύ…»
Προς το παρόν βίωνα με όλες μου τις αισθήσεις το παρόν. Ο Μπόρια ήταν καταδικασμένος λόγο του διαζυγίου να μείνει χωρίς παιδιά. Βίωνα μαζί του την απόλεια του. Τι αδικία!
Η φίλη μου η Πόπη λέει, ότι οι άνδρες πρόκειται σιγά-σιγά να χάσουν τους παραδοσιακούς τους ρόλους, αφού και η πολιτική θα εκκενωθεί, θα χάσει τον ανταγωνιστικό της χαρακτήρα, θα γίνει πιο θηλυκή.
Τελικά, το γεγονός ότι η γυναίκα ζει σε πιο δύσκολες συνθήκες ζωής από τον άνδρα επειδή πρέπει να γεννάει παιδιά θα την ευνοήσει στην τελική απόφαση. Όπως κάποτε ευνοήθηκε ο άνδρας επειδή έπρεπε να σκοτώνει, να γεννά θάνατο. Τώρα που θα μείνει χωρίς παιδιά θα πρέπει να γίνει πιο αισθηματικός, πιο δεκτικός, πιο συμπονετικός, πιο τρυφερός. Ο άνδρας όμως ίσως να επινοήσει μία «μεμβράνη», μία τεχνητή μήτρα για να μπορεί να κάνει και να μεγαλώνει και εκείνος παιδιά.
Προς τα που θα προχωρήσει τελικά η ανθρωπότητα;
Σε κάθε περίπτωση - στην όλο και πιο μεγάλη πολυπλοκότητα - όπως λεει και η θεωρία του χάους.
Όλο και πιο μεγάλη πολυπλοκότητα…
Και τι θα γίνει το παλαιό γυναικείο ΠΡΕΠΕΙ επειδή έτσι ΘΕΛΕΙ ο άνδρας; Πού θα καταλήξει η ανέκαθεν ανδρό-γυναικεία ισορροπία που υπαγορεύει από τη μία - ΘΕΛΩ να έχω γυναίκα για να ζήσω, και από την άλλη - ΠΡΕΠΕΙ να έχω άνδρα για να μην πεθάνω, η οποία ήδη άρχισε να αποσυνδέεται εδώ και έναν αιώνα;
Όπως και να το κάνουμε, προς το παρόν αξιοποιώντας και αυτήν την αντίθεση προχώρησε ο πολιτισμός μας.
Μα είναι οι ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, οι αντιφάσεις τόσο κακές όπως πολλές φορές μας φαίνεται;
Ο Ιγνάσιο Ραμονέ αναφέρει στην αρχή του βιβλίου του «Η γεωπολιτική του χάους» τα λόγια του Πωλ Βαλερύ: «Δύο πράγματα απειλούν τον κόσμο - η τάξη και η αταξία». Είναι μόνο η μισή αλήθεια. Ο ίδιος ο κόσμος κινείται χάρη στη αντίθεση της τάξης και της αταξίας. Όλα μας απειλούν μα όλα μπορούμε να τα αξιοποιούμε, αν ξέρουμε.
Αλλά η πάλη και η ενότητα της τάξης και της αταξίας δεν σχηματίζουν κανένα σχήμα. Αν ξανακοιτάξω τα πρώτα μου κεφάλαια για τις αντιθέσεις του ΠΡΕΠΕΙ και του ΘΕΛΩ στην ανθρώπινη Ιστορία, βλέπω ότι δεν υποκύπτουν σε κανένα λογικό καλούπι, καμία μαθηματική φόρμουλα. Και έτσι είναι ο κόσμος. Μη γραμμικός , μη σταθερός, μην στέρεος, με το δικό του χαοτικό - και όμως - ρυθμό, ένα φαντασμαγορικό ρυθμό… Μόνο στο σχολείο μαθαίνουμε ότι ο κόσμος είναι σταθερός, γραμμικός και κάτι απειλεί τη σταθερότητά του! Στο σχολείο μαθαίνουμε ότι η ζωή είναι μία κλωστή με χαντρούλες όπου η μία ακολουθεί την άλλη και όπου ισχύει το «επειδή το ένα - για αυτό το άλλο».
Όλα είναι όμως πιο μπερδεμένα. Πιο αντίθετα. Πιο ενωμένα στις αντιθέσεις του.
Ας δοκιμάσουμε να συνηθίσουμε στην ιδέα πώς η γραμμικότητα ουσιαστικά δεν ισχύει πουθενά, εκτός από τις μαθηματικές εξισώσεις και τα μηχανήματα, όπως λεει ο θεωρητικός Prigogine. Δεν είναι δική μου φαντασίωση ούτε κάποια κενά σχήματα των θεωρητικών του χάους.
Γιατί δεν είναι μόνο σχήματα.
Βέβαια, τα δικά μου α-σχημα «σχήματα» περί των αντιθέσεων του ΠΡΕΠΕΙ και του ΘΕΛΩ στην ανθρώπινη Ιστορία δεν πρέπει να παίρνονται και τοις μετρητοίς, γιατί όλα είναι πιο σύνθετα, αλλά ας τα ξαναδούμε: Ο παλαιολιθικός άνθρωπος ένιωθε: ΜΠΟΡΩ για αυτό ΘΕΛΩ, για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Ο δουλοκτήτης ένιωθε: ΘΕΛΩ για να ζήσω, ενώ ο δούλος αντίθετα: ΠΡΕΠΕΙ για να μην πεθάνω. Ο φεουδαρχικός εκκλησιαστικός ένιωθε: ΘΕΛΩ γιατί έτσι ΘΕΛΕΙ ο Θεός, και ο Βασιλιάς ένιωθε σαν πρώτος: ΘΕΛΩ για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Για το δουλοπάροικο δεν άλλαζε τίποτα αιώνες: ΠΡΕΠΕΙ για να μην πεθάνω. Ο καπιταλισμός επιτέλους εφευρέθηκε ένα καινούργιο κύκλο του δούνε και του λαβείν: ΠΡΕΠΕΙ για αυτό ΘΕΛΩ – επειδή ΘΕΛΩ για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Ο Καπιταλισμός όμως χρειαζόταν για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία φοβερές πηγές ενέργειας. Συμπεριλαμβανόμενου και της ανθρώπινης. Και έτσι ΕΠΡΕΠΕ να υπάρχουν αρκετοί που να αντλούν την ενέργεια από το περιβάλλον για λογαριασμό των επιχειρηματιών. Έτσι οι εργάτες ένιωθαν: ΠΡΕΠΕΙ για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Φαύλος κύκλος. ΠΡΕΠΕΙ να δουλέψω για να φαω – ΠΡΕΠΕΙ να φαω για να μπορώ να δουλέψω… Ο καπιταλιστής με το ΘΕΛΩ του εκμεταλλεύεται το ΠΡΕΠΕΙ του εργάτη. Η πιο σκληρή αντίθεση ανέκαθεν: της εργασίας και του κεφαλαίου…
«Χρειαζόμαστε νέα σχήματα ιδεών…», λεει ο Ραμονέ.
Αν είναι τα φράκταλ σχήματα και όχι εικαστικά δημιουργήματα, ας είναι!

Η κλεψύδρα του έρωτα και της δημιουργίας

2009-07-12T04:26:00.000-07:00

εικόνα: Darina Okaliova
Ο έρωτας και η δημιουργία είναι σφιχτά ενωμένα. Είναι σαν την κλεψύδρα. Μία ρέουν οι κόκκοι της δημιουργίας προς τον έρωτα και μία οι κόκκοι του έρωτα προς την δημιουργία. Τα πάντα ρει.
Όταν αγαπώ μπορώ να δημιουργήσω τα πάντα, όταν δημιουργώ μπορώ να αγαπήσω το πάν.
Μία-δύο βδομάδες μετά το απόγευμά μου με τον Μπόρια στον κινηματογράφο ήταν να πάω για τρίτη φορά στην Ελλάδα να επισκεφτώ τον Νίκο. Ήταν Φλεβάρης και όλα ήταν κανονισμένα από πριν. Ο Νίκος ήταν ήδη το δέκατο μήνα στο στρατό. Στην Κρήτη όπου υπηρετούσε ήταν όλα υπέροχα. Το χωνάκι της ψυχής μου ξεχείλιζε από το καϊμάκι της πλήρης ειλικρίνειας. Ένιωθα σαν πρώτο ερωτευμένη. Όλα ήταν φρέσκα, ζουμερά, ανοιχτοπράσινα. Άνθιζαν σύγχρονα οι ελιές, τα κίτρινα τριαντάφυλλα και οι κόκκινες σαρδελιές - πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τόσο μεγάλες σαρδελιές. Και οι μανταρινιές και οι λεμονιές - γεμάτες καρπούς, το ίδιο γεμάτες σαν την καρδιά μου! Και στις κορυφές των βουνών… χιόνι. Στο ελεύθερο χρόνο πήρα ένα ποδήλατο και γύρισα με αυτό όλα τα χωριουδάκια του κάμπου φαντάζοντας να κρατάω στα χέρια μου μία βίντεο-κάμερα.
Δεν με ένοιαζε ο Μπόρια, δεν με ένοιαζε τίποτα.
Όταν επέστρεψα, άρχισα εντατικά να κάνω σημειώσεις για το πρώτο μου βιβλίο.
Ζούσα με τον Ήλιο αγκαλιά.
Μία καυτή μπάλα.
Στα διάφορα βιβλία επιστημονικής φαντασίας γράφουν ότι οι εξωγήινοι μπορεί να είναι για παράδειγμα σκεπτόμενες πέτρες. Ή ένας ιδιοφυής ωκεανός. Ή ακόμα ένα υπέρ-μεγαλοφυής σύννεφο που ξέρει να αλλάζει ακόμα και την τροχιά των αστέρων και να μπαίνει στο συνειδητό τον όντων…
Ένα σύννεφο…, μία μπάλα από καυτά εκρηξιγενής αέρια.
Ο Ήλιος.
Όταν ο Θεός, όταν ο Ήλιος δημιούργησε τη φωτοσύνθεση, αυτό στάθηκε για πολύ καιρό η πιο μεγαλοφυής εφεύρεση. Μα το κάθε καλό φέρνει και κάτι κακό. Μαζί με τη φωτοσύνθεση ήρθε και το τέλος της αναπαραγωγής μέσω της διαίρεσης των κυττάρων, της μίτωσης, παρουσιάστηκε και ο Θάνατος. Και ακόμα κάτι. Με τις όλο και πιο προχωρημένες μεθόδους αναπαραγωγής άρχισε να ξεθυμαίνει η δύναμη της τυφλής αναπαραγωγικής ορμής. Ο Θεός έπρεπε να βρει κάτι άλλο, να κάνει τις καινούργιες εφευρέσεις της ζωής πιο όμοιές του. Να τους μπολιάσει με κάτι το θεϊκό. Με τι;
Την γήινη παραλλαγή της Θεϊκής Αγάπης, την επίγεια μορφή της Αγάπης, τον έρωτα!
Και ο Ήλιος είναι ο μεγαλοφυής Δημιουργός της ζωής. Τι το πιο φυσικό!
Ξαφνικά ένοιωθα δέος.
Σήμερα το πρωί, αποκοιμήθηκα για να πάω στη δουλειά. Κάτι το φοβερό! Μα μετά από δέκα λεπτά, ίσα-ίσα για να προλάβω το λεωφορείο, ξαφνικά άκουσα στον ύπνο μου να πιάνει μία δυνατή βροχή. Ο Θεός μου! Φρόντισε να με ξυπνήσει! Ο Ήλιος δεν ρυθμίζει τη βροχή; Ξύπνησα, και όταν βγήκα στον δρόμο, και πάλι έλαμπε χαμογελώντας ο Ήλιος μου.
Οι άνθρωποι πάντα καταφέρνουν να μην προσέξουν τα πιο φυσιολογικά και εμφανή φαινόμενα. Τα πιο απλά. Ότι η γη είναι στρογγυλή! Ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος! Ότι το φως του ήλιου είναι ο δημιουργός…
Είχα ριχτεί λοιπόν χαρούμενα στη δημιουργία. Ήθελα να μαζέψω όσο πιο πολλές εμπειρίες γινόταν. Έγραψα πολλά άρθρα για το «Νέο λόγο». Επιτέλους! Ώσπου ήρθε το καλοκαίρι. Κάτι μεγάλο με περίμενε.
Μία μέρα γιορτάζαμε και πάλι στη σύνταξη κάποια γενέθλια. Βράδιασε και στην αίθουσα συνεδριάσεων μείναμε μόνο λίγοι. Ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος μου ο Μπόρια και με ρωτάει ψιθυρίζοντας: «Πάμε κάπου;»
Δεν το περίμενα και έτσι μόνο σήκωσα τους ώμους. Δηλαδή θα πήγαινα αλλά μου ήρθε ξαφνικό.
Στον έρωτα - όταν παλεύουν δύο για τη αγάπη κάποιου ή κάποιας - νικάει πάντα αυτός που έχει τις πιο μεγάλες ερωτικές εμπειρίες. Αυτό είναι χίλιες φορές διαπιστωμένο από την πλευρά μου. Έτσι νίκησα εγώ την Πολωνέζα συμμαθήτριά μας που ήθελε πολύ το Νίκο. Ήταν ακόμα παρθένα. Ατύχησε.
Εκείνη τη στιγμή που με απευθύνθηκε σε μένα ο Μπόρια, η Νατάσα - μία συνάδελφος μας που ήταν παντρεμένη με δύο παιδιά μα είχε συνέχεια και κανέναν εραστή, πλησίασε τον Μπόρια από την άλλη πλευρά και του ψιθύρισε: «Έλα σπίτι μου!»
Ο Μπόρια δεν περίμενε άλλο τη απάντησή μου, σηκώθηκε και έφυγε με τη Νατάσα. Η Νατάσα ήταν αναμφίβολα πιο πεπειραμένη. Αλλά ούτε εγώ δεν πήγαινα πίσω.
‘Α, έτσι;’ σκέφτηκα τότε: ‘Αν μπορεί η Νατάσα, μπορώ και εγώ!’ και τότε αποφάσισα ότι - βεβαίως - ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
Ίσως να είχα μία άλλη τύχη αν τύχαινε ένα καλοκαίρι, στα δεκαπέντε μου, σε μία κατασκήνωση, να πέσω στα χέρια ενός γυμναστή - πολύ μεγάλου γυναικά. Σε αυτή την κατασκήνωση κοντά σε μία μεγάλη λίμνη, τρεις μέρες ολόκληρες τριγυρνούσα σαν μεθυσμένη ανάμεσα στις σκηνές, έτοιμη να του δοθώ, απλώς έτσι ένιωθα, έτοιμη να τον ακολουθήσω στη σκηνή του, σαν το προβατάκι το βοσκό του. Πώς το είχα πάθει; Μία μέρα στεκόμασταν μία ομάδα κοριτσιών κοντά στη λίμνη και παρακολουθούσαμε τις υπόλοιπες να κωπηλατούν. Ο γυμναστής με πλησίασε από πίσω και με έπιασε, ανυποψίαστη, από τη μέση. Με κούνησε για πλάκα ότι δήθεν με σπρώχνει στο νερό. Έκανα ένα «ΆΆΆ», ξεγλίστρησα από τα χέρια του και έκατσα λίγο παραπέρα. Είχα την ατυχία να φύγει την άλλη μέρα.
Δεν είχα και πολλές ευκαιρίες για εφηβικές περιπτύξεις γιατί στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον μου είχα γύρω μου όλο κορίτσια.
Όλα άλλαξαν στο Πανεπιστήμιο και ακόμα περισσότερα στη δουλειά.
Κατάλαβα ότι τώρα η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά μου και εγώ πρέπει να τη βιώσω, να τη φαω με μεγάλες μπουκιές. Είναι ωραίο να ζεις…
Πέρασαν δέκα μέρες από τη βραδιά που πήγε ο Μπόρια στο σπίτι της Νατάσας. Τις πέρασα σαν μεθυσμένη, σαν περιτριγυρισμένη από ένα γλυκό ροζ σύννεφο, πηγαίνοντας το πρωί να τρέχω γύρω από μία λιμνούλα και να μαζεύω λουλούδια στην ακτή.

Τα γεύτηκα όλα...

2009-07-03T06:55:00.000-07:00

Άρχιζα να θέλω να μείνω για όλη μου τη ζωή στο περιοδικό μας το «Νέο λόγο», ενώ ο Μπόρια ήδη έψαχνε για αντικαταστάτη μου… Αφού ήταν να πάω στην Ελλάδα.
Ήταν μάλλον γραμμένο για μένα να αρχίσω να αλλάζω τη μία δουλειά μετά την άλλη.
Εργάστηκα στη ζωή μου σε είκοσι εφτά διαφορετικές δουλειές. Τι περισσότερο θα μπορούσα να εύχομαι για τον εαυτό μου; Σαν παιδί τουρτούριζα από σιχασιά με τη σκέψη ότι θα έπρεπε να κάθομαι μία ζωή ολόκληρη σε κάποιο γραφείο, ακόμα και επιστημονικό ίδρυμα να ήταν, μέρα με τη μέρα - σαν τους γονείς μου. Ονειροπολούσα τότε να γίνω πολλά: ταξιδιώτης, ναύτης, ντέντεκτιβ, εφευρέτης, σκουπιδιάρης ( θα μου άρεσε να τσουλάω με το αυτοκίνητο απορριμμάτων), και φυσικά συγγραφέας. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν τα κατάφερα. Μα έκανα τόσα άλλα που ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή μου φαντασία.
Δεν παραπονιέμαι. Ίσα-ίσα.
Και ο, τι αφορά τις αρσενικές νότες, τις ανδρικές μελωδίες, - δεν υπάρχει μάλλον επίσης τίποτα που δεν έχω ακούσει, δεν έχω γευτεί!
Είναι χρέος του καλλιτέχνη να μην πετάξει καμία αξιόλογη εμπειρία που του προσφέρεται. Θεωρούμε φυσικό οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες να είναι μία με τον έναν και μία με τον άλλον - πως αλλιώς να μας τραγουδούσαν για το πάθος;
Μα πως να γράφουν οι συγγραφείς για τη ζωή γεμάτη έρωτα και αγάπη χωρίς να δουν με τα μάτια τους όλες - ΟΛΕΣ - τις καταστάσεις της ζωής; Δεν μιλάω για τις ακρότητες σαν τον φόνο ή την αυτοκτονία.
Και δεν μπορώ επίσης να καταλάβω πως μπορεί να γίνει κανείς αστυνομικός, τρομοκράτης ή κατάσκοπος.
Το παράδοξο είναι, για φαντασθείτε, ότι τώρα ίσως κάποιοι νομίζουν πώς είμαι κατάσκοπος ή τρομοκράτης εγώ. Ακούστε γιατί.
Πριν μερικές μέρες πήρα στη δουλειά μου στο Νέο Ψυχικό με τη φωτογραφική μου μηχανή. Θέλω να γράψω ένα άρθρο για την οικολογία των μεγαλουπόλεων (έχω πολύ υλικό). Θέλω να δοκιμάσω να το δώσω κάπου για να δημοσιευτεί.
Στο Ψυχικό άρχισαν τώρα να ανθίζουν οι κήποι και τα μπαλκόνια. Για αυτό σκέφτηκα ότι θα είναι περίφημο να δώσω μαζί με το άρθρο μου και μία τέλεια φωτογραφία. Ροζ, άσπρα, μοβ και κόκκινα λουλούδια στην καρδιά της μεγαλούπολής μας! Το πρωί λοιπόν σηκώθηκα λίγο νωρίτερα και τράβηξα τρεις - τέσσερις φωτογραφίες ανθισμένων μπαλκονιών τριγύρω από την Πρεσβεία μας. Αμέσως ομόρφυνε η ζωή μου. Όταν τελείωσα, πήγα στη δουλειά μου. Και εκεί, έξω από τα κάγκελα, με περίμενε ένα περιπολικό. Λεει τι φωτογραφίζω, ποια είμαι, τι γυρεύω εδώ… Μα την άλλη μέρα με ξανά περίμεναν από κάτω και ρώταγαν για ακόμα λεπτομερέστερα στοιχεία μου. Μου είπαν ότι τράβηξα λεει το αυτοκίνητο του Επιτετραμμένου της Αμερικής. Σάστισα. .
Μα μόλις σήμερα έμαθα κάτι το τρομακτικό. Μία φίλη μου διηγήθηκε πώς πριν από μερικά χρόνια έβαλαν στο αυτοκίνητο του προηγούμενου Πρέσβη της Αμερικής μία βόμβα και ο άνθρωπος σκοτώθηκε. Δεν είχα ιδέα. Είναι όμως λογικό να μην ξέρω τίποτα, αφού μόλις αρχίζουν στις ειδήσεις να λένε τα αστυνομικά τους, εγώ κλείνω το κανάλι.
Όταν στο Λύκειο είχα ρωτήσει τη μαμά μου σχετικά με την τρομοκρατία, μου απάντησε: «Τότε που έπιασαν τον αδερφό του Λένιν να κάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Τσάρου, ο Λένιν είπε - εμείς δεν θα πάμε απ’ αυτό το δρόμο…»
Πάντα ήμουνα σίγουρη ότι βίαιες, πολεμικές, και τρομοκρατικές βλέψεις έχουν οι άλλοι, οι καπιταλιστές, για τους οποίους μάθαμε ότι ο μόνος Θεός τους είναι το κέρδος.
Απεχθάνομαι τη βία.
Και ο Νίκος, όταν μπήκε στην εφημερίδα επέλεξε να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ. Για όνομα του Θεού! Πως πρόδωσε τα ιδανικά μας και δεν επιδίωξε να ασχοληθεί με την πολιτική και την ιδεολογία μας; Ίσως δεν θα είχαμε χωρίσει…
Αλλά τώρα ο Νίκος θα παντρευτεί. Ήδη πήγαν και οι τρεις τους, μαζί με τη Νέλη στην Euro-Disney, και η Ρένα μένει εδώ και πάνω από δύο μήνες στο σπίτι τους. Η γιαγιά έμεινε στην Κρήτη όπως το σχεδίασε. Η επίδοξη νύφη υφαίνει τη νύμφευσή της - έγινε προ πολλού φίλη και με τη γιαγιά. Όπως μου είπε η Νέλη, η Ρένα πήγε την άνοιξη μαζί με τη γιαγιά ακόμα και για ριζική αποτρίχωση! Τώρα ο γάμος είναι πια γεγονός των επόμενων εβδομάδων. Σκασίλα μου.
Η Νέλη ησύχασε τουλάχιστον από τη γιαγιά, αυτόν τον «ανελέητο» καπετάνιο. Αλλά εγώ; Πριν ερχόμουνα στο σπίτι τους, τρώγαμε καμιά φορά μαζί, μία οικογένεια ήμασταν… Φοβάμαι ότι η Νέλη μπορεί να τα ξεχάσει όλα, μικρή είναι ακόμα. Η Ρένα, η μητριά, άρχισε κιόλας να φιλάει την Νέλη και να την αγκαλιάζει… Η Νέλη μου είπε ότι την αγαπάει, αν και με άλλο τρόπο από ο’, τι εμένα, εμένα «με αγαπάει επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς!»
Ωστόσο, προς το παρών καλά τα πάω εγώ με τη κορούλα μου τη μοναδική, παίζουμε, συζητάμε, γελάμε, αγκαλιαζόμαστε…
Μα τώρα πρέπει να συνηθίσουμε στην καινούργια κατάσταση. Η Νέλη δεν θα έρχεται πια τόσο συχνά στο σπίτι μου, γιατί έχει και πολλές ασχολίες στο σχολείο. Και το κυριότερο - εγώ δεν θα μπορέσω πια να πηγαίνω εκεί. Η επίδοξη νύφη είναι πανέξυπνη. Δεν καταλαβαίνει όμως, από ο, τι δείχνει, πώς το Παιδί μου είναι η Σάρκα μου…
Κουράζομαι αφάνταστα με τα γραφειοκρατικά στην Πρεσβεία, μα το ναρκωτικό μου είναι το κομπιούτερ και τα βάθη των διαλογισμών μου στα βραδινά κύματα χαλάρωσης, στα οποία πέφτω ανάλαφρη, πριν νυχτώσει. Ξαπλώνω και νιώθω σαν να γέμιζα το κύπελλο των θεών μου με νέκταρ, και πίνω και πίνω στην ίδια την κορυφή του μεγαλεπήβολου Ολύμπου της δημιουργίας.
Που να πάρει, χάνω με την Πρεσβεία ουσιαστικά δώδεκα ώρες τη μέρα (πήγαιν’ - έλα), όλα για ένα καρβέλι!
Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν!
ΘΕΛΩ.
Ψάχνω για εκδότη για τα παιδικά μου βιβλία. Γράφω όλο και κάτι καινούργιο. Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν, αλλά έχω ήδη ιδέες για όλη μου τη ζωή.
Ας είχα πιο πολύ χρόνο, όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα.
Άλλο ένα Σαββατοκύριακο λοιπόν τελείωσε. Άλλοι τρεις μήνες μέχρι να μπορέσω να πάρω το επίδομα ανεργίας. Οι άνθρωποι απορούν. «Θέλεις να φύγεις από την ΠΡΕΣΒΕΙΑ;» με ρωτάνε.
Ίσως με περιφρονούν.
Σκασίλα μου.
Όταν θέλεις να γράφεις πρέπει να έχεις το μυαλό σου ελεύθερο, να πετάει, γιατί αλλιώς δεν κατεβάζεις ιδέες. Και εγώ όλη τη ζωή μου σκέφτομαι τα βιβλία μου. Για αυτό ακριβώς βρίσκομαι μία εδώ και μία εκεί. Αλλάζω δουλειές (και άνδρες). Ψάχνω έμπνευση. «Ζω για να τη διηγούμαι» όπως είπε ο Μαρκές.
Βέβαια, όλοι θα την ΗΘΕΛΑΝ την έμπνευση.
Δικαίωμά τους.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη δημιουργία.
Στο χέρι του καθενός είναι.
ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ.
Ακόμα ΕΦΗΒΟΣ.

Η οροθέτηση του έρωτα και η πολυγαμία

2009-06-27T03:51:00.000-07:00

Γύρισα! Και έφερα ένα δώρο για τον... Νίκο.

Νομίζω πως η ισορροπία και η συμμετρία του ζευγαριού δεν βασίζεται στο ότι αν ο άνδρας είναι πολυγαμικός, θα έπρεπε να είναι το ίδιο πολυγαμική και η γυναίκα. Το πρόβλημα είναι αλλού. Είναι στην πνευματική τους ισότητα. Νομίζω ότι ένας άνδρας δεν μπορεί να κάνει πραγματικό έρωτα με μία πνευματικά κατώτερη γυναίκα, τουλάχιστον όχι για πολύ. Γιατί σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται η σχέση τους σε μία άτυπη εμπορευματική σχέση όπου η γυναίκα προσπαθεί να παζαρεύει καθημερινώς το σεξ με διάφορα ανταλλάγματα – κυρίως λεφτά και κοινωνική θέση, πράγματα τα οποία δεν μπορεί να τα κατορθώσει η ίδια. Αν η γυναίκα είναι, ή ακόμα χειρότερα στη διάρκεια της σχέσης γίνει πνευματικά εξαρτημένη, την έβαψε. Και ο άνδρας της, φυσικά, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από μία τέτοια σχέση και… γίνεται πολυγαμικός. Ή, την παρατάει. Αν είναι ηθικός.
Από την άλλη, οι θεά δεν μπορεί ποτέ να γίνει θεός. Σου δίνει χαρά να ξέρεις ότι ο άλλος είναι ο πιο δυνατός, ο θεός σου. Αν είσαι θεά εσύ για εκείνον…
Ναι, μία καλή σχέση θέλει την πνευματική ανεξαρτησία και την ισότητα.
Εδώ πρόκειται για ένα πολυδιάστατο παιχνίδι. Το τετράγωνο-ελλειψοειδές παιχνίδι του έρωτα (δηλαδή της αγωνίας), και της αγάπης (δηλαδή της σιγουριάς), της συνεργασίας και του ανταγωνισμού…
Κάποτε το έβλεπα αλλιώς, πιο μηχανικά, πιο ακαδημαϊκά, όχι διαλεκτικά… Για διαβάστε τι σκέφτηκα και σημείωσα στο πρωτοσέλιδο του βιβλίου «Η στρατηγική και η τακτική της ζωής» το οποίο το χάρισα στον Νίκο τις πρώτες βδομάδες της σχέσης μας:
«Η οροθέτηση της αγάπης:
Πρόκειται για μία σχέση δύο ανθρώπων αντίθετου φύλου,
που βασίζεται στη διαρκή εκβάθυνση
της ψυχικής και σωματικής κατανόησης,
η οποία είναι δυνατή μόνο στη βάση κοινών ενδιαφερόντων,
όπως και κοινών ιδεών και στόχων,
και επίσης χάρη στους ταιριαστούς χαρακτήρες,
του διανοητικού επιπέδου
και του ταμπεραμέντου τους.
Πρόκειται για μία κατανόηση η οποία κατευθύνεται,
Από την αμοιβαία εμπιστοσύνη, ανεκτικότητα και ελευθερία
να είσαι ο εαυτός σου.
Όλα αυτά προς τη δημιουργία μίας αιώνιας και αχώριστης ενότητας
που έχει διπλάσιες δυνατότητες, ικανότητες και δύναμη.»

Σημειώνω ότι όταν το έγραφα είχα σύγχυση στη διαχώριση μεταξύ αγάπης, έρωτα, και ερωτικής αγάπης. Δεν είναι το ίδιο. Οι Έλληνες το ξέρουν καλά μα οι Σλοβάκοι έχουν ουσιαστικά μόνο μία λέξη.
Τότε πραγματικά νόμιζα ότι είμαστε με τον Νίκο ίδιοι. Ήμασταν όμως και ίδιοι και διαφορετικοί συνάμα. Τι ωραία! Και αυτό μας έδωσε τη δυναμική ώθηση για τα αρχικά στάδια του δεσμού μας. Αλλά η φύση είναι αμείλικτη. Σε εκδικείται για το καθετί που το κάνεις ΑΘΕΛΑ.
Ο Τσέχος σεξολόγος Μιρόσλαβ Πλζακ γράφει σε ένα βιβλίο του για το «ποτήρι της απέχθειας». Το ποτήρι της απέχθειας σημαίνει ότι στον έρωτα δεν υπάρχει πιο σπουδαίο πράγμα από το ΘΕΛΩ. Αλλά ακόμα πιο πολύ - το ΔΕΝ ΘΕΛΩ. Δηλαδή όταν θέλεις να χαϊδέψεις τον άλλον στην πλάτη, το πιο ωραίο είναι να μπορείς να το κάνεις. Μα όταν δεν το θέλεις και όμως το κάνεις, είτε υποκρίνεσαι είτε, ακόμα χειρότερα, σου το επιβάλει ο άλλος - γεμίζει το ποτήρι της απέχθειάς σου για αυτόν τον άνθρωπο. Γεμίζει σιγά-σιγά, με την κάθε άθελη κίνηση σου, το κάθε ανεπιθύμητο φιλί, την κάθε άθελη στάση, σταγόνα-σταγόνα. Το ποτήρι της απέχθειας λοιπόν κάποια στιγμή υπερχειλίζει…
Κάτι ήταν στην ατμόσφαιρα και εγώ είχα γίνει λεία για τους πολυγαμικούς.
Έχω μελετήσει τους πολυγαμικούς. Ο πολυγαμικός γίνεται εμπόδιο στον ίδιο του το εαυτό. Για αυτό το λόγο δύσκολα θα ερωτευτεί ποτέ του επιτέλους… πως να το ‘λεγα; …κάποιος θα έλεγε «επιτέλους ολοκληρωτικά». Εγώ θα το πω αλλιώς - να ερωτευτεί ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΑ. Γιατί αν έχεις έναν καλοχτισμένο δείχτη με ερωτικές φίλες (όπως τις ονομάζει ο Τσέχος συγγραφέας Κούντερα στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»), όταν δηλαδή ερεθίζεσαι μία μέρα με κάποια κοπέλα, αλλά πας να το κάνεις με μία άλλη, και έπειτα ερεθίζεσαι με κάποια τρίτη, αλλά πας να το κάνεις με την πρώτη, την οποία έχεις να τη δεις τρεις βδομάδες, έτσι δεν μπορούν ποτέ οι ερωτικές σου κινήσεις να είναι η έκφραση όλης της ειλικρίνειας της ψυχής σου. Μα είναι ακριβώς η ειλικρίνεια της ψυχής που μας ψιθυρίζει τα πιο παθιασμένα λογάκια, τα πιο απελευθερωμένα φιλιά, τα πιο τρυφερά αγγίγματα. Όταν φαντάζεσαι το βράδυ να φιλάς στο λαιμό την Άννα, αλλά στην πραγματικότητα φιλάς τελικά στο λαιμό τη Μαρία, κάπου γίνεσαι φάλτσος. Μα οι ερωτικοί σου σύντροφοι δεν χάνουν τίποτα άμεσα, εσύ είσαι που χάνεις.
Βέβαια, στη γενική γραμμή, ο πολυγαμικός άνδρας αγαπάει τη γυναίκα γενικά, ο ίδιος όμως δεν μπορεί να θερίζει αυτά που τόσο ποθεί. Που ποθεί, που κυνηγάει συνέχεια, αλλά ποτέ δεν το έχει δοκιμάσει. (Και γι’ αυτό είναι πάντα ευτυχισμένος στην παντοτινή του προσμονή! - βλέπε Πέκελης) Και φυσικά και δεν φτάνει ποτέ στην ολοκλήρωση, αφού τι να περιμένεις όταν στο ένα χωράφι σου μόλις ωριμάζει η σοδιά, ενώ στο άλλο βρέχει και οι καρποί μπαγιατεύουν; Τι άλλο να γινόταν αφού το ένα χωράφι είναι στο βόρειο ημισφαίριο και το άλλο στο νότιο; Πως να μαζέψεις τη σοδιά σου επιτέλους ολόκληρη κάποιο καλοκαίρι; Τρέχεις από δω κι από κει, ξοδεύεσαι…
Ωστόσο, ο πολυγαμικός άνδρας ξέρει, με κάποια παραμυθένια επιδεξιότητα, να εισπράττει πολλά…
Βέβαια, συχνά κάνουμε συμβιβασμούς, όλοι όμως στο βάθος θέλουμε έναν έρωτα πλήρη, ειλικρινή και αν είναι δυνατών – για πάντα. Τουλάχιστον να το πιστέψουμε εκείνη τη στιγμή.
Και μετά, ας γίνει ότι έχει να γίνει…

Δεν ήθελα να "βολευτώ" και να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο...

2009-06-06T04:03:00.000-07:00

εικόνα: Darina Okaliova
«Να συνηθίζω να κάνω αυτό που ΘΕΛΩ. Που πραγματικά ΘΕΛΩ!»
Μόνο τότε θα πετύχω.
Το όνειρο της πεθεράς μου και του Νίκου ήταν να με βολέψουν στο Δημόσιο. Δεν τους βγήκε όμως. Άλλη φορά να κάνουν όνειρα μόνο ό, τι αφορά τους ίδιους και όχι τις ζωές άλλων. Το ίδιο και οι γονείς μου. Να με βολέψουν…! Και αν δεν θέλω: είμαι άχρηστη. Αυτό που ήξερα σίγουρα ήταν ότι δεν θέλω να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο.
Σήμερα σκέφτομαι μήπως η μητέρα μου δεν με πρόσβαλλε τελικά επίτηδες, συνειδητά ή υποσυνείδητα, γιατί μία μέρα μου πέταξε ότι εκείνη πάντα προσπαθούσε να αποδείξει στη δική της μάνα ότι δεν έχει δίκιο όταν τη κριτίκαρε, και αυτό θέλει και από μένα. Κατάλαβα πώς η μητέρα μου προσπαθούσε να μου δώσει και μένα ένα τέτοιο παρόμοιο - αρνητικό κίνητρο. Δυνατό κίνητρο, αλλά όχι ωραίο.
Τις προσβολές των γονιών μου, το κλάμα και τα νεύρα στο σπίτι προσπαθούσα, στο σχολείο, να τα αντικαταστήσω με το θαυματουργό γέλιο και το θαυμασμό των συμμαθητών και συμμαθητριών μου. Ειδικά στο Γυμνάσιο. Εγώ ήμουν που διάβαζε πιο συχνά τις εκθέσεις της στην ώρα της έκθεσης, εγώ ήμουνα που ήξερα να κάνω τους υπόλοιπους να χτυπιούνται από το γέλιο και να πέφτουν από τις καρέκλες απ’ αυτό. Εγώ ήμουν επίσης που ήξερα να τους κάνω να με ακούν με προσοχή όταν ήθελα να πω κάτι σοβαρό. Γι’ αυτό και βγήκα, σε ένα γκάλοπ της δασκάλας μου, πρώτη ανάμεσα στους άλλους - σαν το πιο αγαπημένο πρόσωπο της τάξης.
Ήμασταν στην τάξη τρεις-τέσσερις που ξέραμε τα τρία πιο σπουδαία πράγματα στα μάτια των παιδιών της ηλικίας μας: να ζωγραφίζουμε, να γράφουμε εκθέσεις και να παίζουμε θέατρο. Συχνά έπαιρνα διάφορα βραβεία από δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο.
Η επιτυχία ήταν για μένα μία ωραία καραμέλα.
Όταν ο Νίκος πήγε φαντάρος, δεν υπήρχε περίπτωση να έρθω μαζί του στην Ελλάδα να κάτσω στο χωριό. Δεν θα άφηνα να παει χαμένη μία τόσο μεγάλη ευκαιρία να δουλέψω τουλάχιστον τα δύο χρόνια σαν δημοσιογράφος. Όταν τελειώσαμε με τον Νίκο τις σπουδές μας, Ιούνιος ήταν, και ο δεσμός μας μετρούσε σχεδόν δύο χρόνια ύπαρξης, εγώ άρχισα να δουλεύω στο περιοδικό «Νέος Λόγος». Το Σεπτέμβριο επέστρεψε ο Νίκος για να δώσει εξετάσεις για το μεταπτυχιακό.
Αυτή την περίοδο είχε για μένα ζωτική σημασία το να ξέρω πως θα πορευτώ παραπέρα - με τον Νίκο στην Ελλάδα ή στο «Νέο λόγο» στην πατρίδα μου; Να ριχτώ στην καλύτερη εκμάθηση των Ελληνικών ή να βουτηχτώ στη δουλειά μου σε αυτό το θαυμάσιο περιοδικό που έτυχε να βρεθώ;
Ο Νίκος δεν τήρησε την υπόσχεση που μου έδωσε στην αρχή ότι μετά το Πανεπιστήμιο θα παντρευτούμε. Μου ανάφερε μόνο ότι ο πατέρας του χτύπησε τη γροθιά στο τραπέζι και είπε: «Τρελάθηκες!»
Το κεφάλι μου πήγε να γίνει κούφιο κολοκύθι. Πάλι να περιμένω…
Πρόσφατα έμαθα από τον Νίκο ότι τα πράγματα γύρω από το γάμο μας έγιναν κάπως αλλιώτικα. Δεν ήταν μόνο η γροθιά του πατέρα του Νίκου. Η μητέρα του τον συμβούλεψε να μην παντρευτεί ακόμα και να περιμένει τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα για να δοκιμάσει την αγάπη μου. Αν αντέξω, τότε λεει, τον αγαπώ πραγματικά.
Ήταν μία καινούργια κρίση για μένα. Μία κρίση που φρέναρε τη επιθυμία μου να ριχτώ με όλο μου το είναι στα ελληνικά! Τώρα που απουσίαζε ο Νίκος ένιωθα τόση επιθυμία να ασχοληθώ με αυτή τη γλώσσα! Διαβάζοντας ελληνικά ένιωθα πιο κοντά του. Φυσικά, άρχισα να μαθαίνω ελληνικά απ’ την αρχή του δεσμού μας, μα τώρα δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω, μήπως είναι τελικά όλα μάταια, μία σπατάλη δυνάμεων… Ενέργειας.
Ούτε στο περιοδικό δεν άνοιξα ακόμα τα φτερά μου.
Ο Μπόρια ήταν να έρθει στο περιοδικό το επόμενο καλοκαίρι. Προς το παρόν ήταν στη Μόσχα για να κάνει τη διατριβή του.
Εμφανίστηκε όμως ο Ζντένο.
Ο παντρεμένος Ζντένο με δύο παιδιά ο οποίος ήταν πολυγαμικός, όπως μου εκμυστηρεύτηκε απ’ τη αρχή. Υπάρχουν άνδρες που έρχονται και σου λένε στα ίσια: «Ξέρεις, εγώ είμαι πολυγαμικός…»
Υπάρχει κάτι το ελκυστικό στην ειλικρίνειά τους.
Το Σεπτέμβριο, δύο-τρεις μέρες μετά τις εξετάσεις του Νίκου για το μεταπτυχιακό, περίπου μία βδομάδα πριν να εγκαταλείψει ο Νίκος οριστικά τη χώρα μου, με αβέβαιη τη συνέχεια της σχέσης μας, πήγαμε με το «Νέο λόγο» στην Πράγα, στην Τσεχία. Επρόκειτο για μία συνάντηση με ένα φιλικό τσέχικο περιοδικό. Και τι δεν μου συνέβη εκεί; Τη βραδιά στο ξενοδοχείο ο συνάδελφος μου, ο συγγραφέας Ζντένο χόρεψε μαζί μου και μετέπειτα μου διηγήθηκε όλη την ερωτική πορεία της ζωής του. Μου μιλούσε για έρωτες, για γκόμενες, για παρτούζες στο Πανεπιστήμιο, για την χαμένη πρώτη του αγάπη – με τόση ειλικρίνεια! Ήταν σαν να με είχε χτυπήσει με ρόπαλο: πόσα λίγα ήξερα μέχρι τότε για τη ζωή!
Στην επιστροφή μας από την Πράγα με το νυχτερινό τρένο κανόνισε λοιπόν ο Ζντένο να ήμαστε μαζί στο δωμάτιο. Με φίλησε και μπήκε με τα δάχτυλα μέσα μου. Μα όταν μου έβγαλε με επιδεξιότητα το παντελόνι, άρχισα στα αλήθεια να κλαίω: «Δεν ΘΕΛΩ να είμαι άπιστη στον Νίκο…»
Αμέσως σταμάτησε και ανέβηκε στο πάνω κρεβάτι.
Όταν επέστρεψα στη Μπρατισλάβα και πήγα το άλλο βράδυ στη φοιτητική εστία του Νίκου, τον σούβλιζε ένας φοβερός πονόδοντος. Ένιωθα σαν να είχε μπει δηλητήριο στη σχέση μας. Ξέχασα αμέσως τον Ζντένο και μεσάνυχτα έτρεξα μαζί του στο νοσοκομείο για να του βγάλουν το πονεμένο δόντι. Χαιρόμουνα που η περιπέτεια μου με το Ζντένο δεν είχε επακόλουθο…
Πάντως, εγώ ΘΕΛΩ να κάνω έρωτα με αυτόν που Αγαπάω, με κεφαλαίο Άλφα.

Υ.Γ. Πάω για τρεις βδομάδες διακοπές, τα λέμε όταν γυρίσω. Θέλει ακόμα μερικά κεφάλαι για να μάθετε πώς ξεμπέρδεψα. Πάντως, θα ψηφίσω, και μπορέι και στις δύο χώρες κιόλας...

Δύο αγαπημένα ερωτικά τραγούδια από τη Σλοβακία

2009-06-01T01:45:00.000-07:00

http://taxidiaris.blogspot.com/2009/05/red-stone-casle-slovakia.html
Ο Φοίβος Νικολαίδης έχει γράψει ήδη πέντε πόστ, χαιρετίσματα από την πατρίδα μου.
Τον ευχαριστώ για τη συγκίνηση...

Μπορούσε ο πίθηκος να φανταστεί την ύπαρξη του υπολογιστή...; Ερωτευμένος ίσον μεγαλοφυής...

2009-05-28T02:31:00.000-07:00

Συνέχιζα να αγαπάω τον Μπόρϊα μη ερωτικά, πολύ, δημιουργούσαμε μαζί το περιοδικό μας. Εκείνος όμως, δάσκαλος.
Σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία διάβασα το εξής: «Η πλήρη ανάπτυξη της δημιουργικότητας του κάθε ανθρώπου είναι κάτι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο του σήμερα από τον άνθρωπο του μέλλοντος έτσι ακριβώς όπως ξεχώριζε η εργασία τον άνθρωπο από τον πίθηκο».
Αυτή η φράση είναι μεγάλη.
Γιατί μπορούσε άραγε ο πίθηκος να φανταστεί την ύπαρξη του υπολογιστή;
Τι είναι όμως η δημιουργικότητα;
Όλοι οι άνθρωποι έχουν στη ζωή τους κορυφαίες στιγμές δημιουργίας. Όταν είμαστε ερωτευμένοι. Στο ημερολόγιό μου έχω αντιγραμμένη τούτη τη φράση του μεγάλου Ρώσου θεατράνθρωπου Στανισλάβσκι: «Ο έρωτας είναι σαν την τέχνη. Σε μία μοναδική στιγμή έχεις το συναίσθημα ότι όλα τα έχεις καταλάβει, ότι μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια σου». Πόσες φορές το έχει νιώσει ο καθένας μας;
Αλλά και οι άνθρωποι που δεν είναι καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν κάτι το μεγαλοφυή: όμορφες ανθρώπινες σχέσεις. Οι γονείς δημιουργούν τα παιδιά τους...
Ο κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ιδιοφυΐα. Γιατί μεγαλοφυής είναι εκείνος που απλά αξιοποιεί όλη τη δυναμικότητα του ανθρώπινου μυαλού.
Θα το κάνουν άραγε οι άνθρωποι του μέλλοντος;
Θα απελευθερώσουν τις τεράστιες τους δυνατότητες;

Να ένα σλοβάκικο ποίημα του ποιητή Ιβάν Στρπκα:

Πληρώνουμε τις παλιές μας φαντασιώσεις.
Οι ενήλικες επιστρέφουν στην παιδική τους ηλικία
(μάλλον σε αυτό το κομμάτι της ζωής τους που έτσι το ονομάζουμε)
το ίδιο όπως σ’ ένα κλειστό και χαμένο πια παρελθόν
ο φορέας του οποίου στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Στην παιδική ηλικία (στα παιδιά γενικότερα)
αυτοί οι τελειωμένοι (και τελειωτικά οροθετημένοι) άνθρωποι
κρατάνε την απόσταση του Μεγάλου.
Την πασπαλίζουν άλλοτε με μεγαλύτερο, άλλοτε με μικρότερο στρώμα ζάχαρης.
Μέλωμα τυφλό και κολλώδες. Δεν μπορώ αλλιώς να το ονομάσω
παρά μωρότητα και συναισθηματική πορνογραφία.
Σε τελευταία ανάλυση - η καταστροφή, η απόρριψη τελειωτικά μέσα μας του παιδιού
αυτό ως φράγμα στους ενήλικες στέκεται
να είναι πάντα ανοιχτοί στον κόσμο,
στα νέα ερεθίσματα.
Να μεγαλώνουν συνέχεια.
Σαν παιδιά μπορούμε στις παιδικές χαρές του φεγγαριού να είμαστε,
σαν ενήλικες επιστρέφουμε στη Γη.
Ακριβώς αυτό το συνεχές ανακάτεμα της γης με το φεγγάρι
πλάθει την ποθητή μας μορφή.
Αυτή μπορεί να μας αλλάξει.
Όλους μας.

Υ. Γ. Από το κλαδί που κρέμεται στην ομίχλη πάνω από το κεφάλι μου έκοψα έναν καρπό.
Είναι γλυκός σαν λωτός (βλ. Όμηρος)
Νομίζω ότι μεγαλώνω
Σε χαιρετώ
Δικός σου J.

Θυμάστε πως αισθανόσασταν με τα παιδικά παιχνίδια; Θυμάστε το αίσθημα ενός βαθιού ενδιαφέροντος, μίας απεριόριστης χαράς, το αίσθημα ότι όλος ο κόσμος είναι δικός σας επειδή μπορεί να τον αγκαλιάσει η φαντασία σας;
Τέρψις το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες;
Κάποτε όλοι μας είχαμε τη δύναμη να πετύχουμε αυτό που φανταζόμασταν. Να γίνουμε εφευρέτες, καλλιτέχνες, εξερευνητές άγνωστων χώρων, αστροναύτες, αρχαιολόγοι…
Γιατί;
Γιατί σαν παιδιά ήμασταν ερωτευμένοι με την ανάπτυξή μας.
Μα τι κάνουμε σαν μεγάλοι; Βήμα προς βήμα σκοτώνουμε την ικανότητά μας να παίζουμε. Το ίδιο και των παιδιών μας. Τους λέμε συνεχώς: μην από δω, μην από κει, κάτσε φρόνιμα, μην πηδάς, μην ακουμπάς, μην γελάς τόσο δυνατά, μη λερώνεσαι, μην κάνεις τρέλες, μην κάνεις χαζές ερωτήσεις… Όλα αυτά είναι οι καθημερινές σφαλιάρες στα ταλέντα των παιδιών, στην επιθυμία τους να ανακαλύπτουν, να δημιουργούν, στον ενθουσιασμό τους.
ΠΡΕΠΕΙ λεει να «εκπρεποβόμαστε».
Να πνίγουμε το θετικό εγωισμό της αυτόανάπτυξης…
Εκτός από την παιδική ηλικία έχουμε ακόμα μία ευκαιρία: Πως γινόμαστε μεγαλοφυής στις στιγμές του έρωτα;
Να το μυστικό της αυτόανάπτυξης. Τις στιγμές που νιώθουμε ερωτευμένοι ΘΕΛΟΥΜΕ να τα δώσουμε όλα και όλα να τα πάρουμε. Να δώσουμε όλες τις δυνατότητες μας, όλες τις δυνάμεις μας. Και όχι μόνο αυτές που έχουμε τη δεδομένη στιγμή αλλά και αυτές που θα αναπτύξουμε, που επιδιώκουμε να αποκτήσουμε. Και ακριβώς έτσι διευρύνουμε τις δυνατότητές μας. Βήμα το βήμα.
Νομίζω ότι ο Μαρξ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εγωιστές του κόσμου. Το σύνθημά του ήταν: Να δουλέψω για όλο τον κόσμο! Δεν είναι πράγματι φοβερά εγωιστικό να θέλει κάποιος να δουλέψει για όλο τον κόσμο; Αλλά δεν δουλεύει τελικά αυτός που δουλεύει για όλο τον κόσμο ταυτόχρονα για το εαυτό του; Για την προσωπική του χαρά;
Πως φτάνει κανείς στην ανάγκη να δουλεύει για όλο το κόσμο;
Ο παιδικός εγωισμός της αυτοανάπτυξης είναι οροθετημένος. Σκοντάφτει στο σημείο όπου εξαντλείται η αγάπη για τον εαυτό του. Και ο εγωισμός της αυτοανάπτυξης του νεαρού ανθρώπου σκοντάφτει εκ’ νέου στα επόμενα όρια, εκεί που εξαντλούνται οι δυνατότητες να αγαπά τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Μόνο η αγάπη για τους ανθρώπους γενικά, για τους ανθρώπους του κόσμου, μας απελευθερώνει από τα όρια που έχουμε μέσα μας. Μόνο αυτός ο συνεχής πόθος για αγάπη, για αρμονία μεταξύ του δούνε και λαβείν κάνει τις δυνατότητές μας απεριόριστες.
Και έτσι ο εγωισμός της αυτοανάπτυξης αναιρείται με το γεγονός ότι δεν υπάρχει αυτό-ανάπτυξη ενήλικου έξω από την κοινωνικά χρήσιμη εργασία.
Είναι φυσικό να δημιουργείς εγωιστικά για τη δική σου πνευματική ικανοποίηση. Η χαρά και το πάθος που νιώθεις επιστρέφεται εκ νέου στον άνθρωπο, στους ανθρώπους, στην ανθρωπότητα…
Η εργασία μου στην Πρεσβεία δεν μου δίνει εμένα καμία πνευματική ικανοποίηση. Εκτός από τις προάλλες. Έσωσα μία δεκαεξάχρονη την οποία ανάγκαζαν να εκπορνεύεται. Την έφεραν στη Θεσσαλονίκη με την υπόσχεση ότι θα γίνει μοντέλο, ένα αθώο ξανθό πλάσμα. Όταν ο Από τη χώρα μας νταβατζής της την πούλησε σε έναν Έλληνα στην Αθήνα, και εκείνη μας πήρε μεσάνυχτα τηλέφωνο από το ξενοδοχείο, την συμβούλεψα να πάρει ταξί και να έρθει στην Πρεσβεία πριν να γυρίσει στο ξενοδοχείο το καινούργιο της αφεντικό που πανικοβλήθηκε και την άφησε μόνη γιατί έστειλα εκεί το τμήμα ηθών… Τα καταφέραμε - την ίδια μέρα μας πήρε η Interpol ότι ήδη τους ψάχνουν.
Συμβαίνουν πολλά απίστευτα πράγματα σε μία Πρεσβεία. Προχθές ήρθε ένας Έλληνας, να σώσουμε λεει μία πόρνη Τσέχα. Την ερωτεύτηκε - είναι η πρώτη γυναίκα που είχε, μα η καημένη έχει αιμορραγίες και υποφέρει. Μόνη της όμως δεν ΘΕΛΕΙ να τα παρατήσει. Μας ικετεύει να κάνουμε κάτι, να της βρούμε δουλειά, είναι πολύ ικανή, θα μπορούσε να κάνει την κατάσκοπο… Διασκέδασα πικρά με την αφέλεια του. Προσπάθησα να τον συμβουλέψω να πείσει την ίδια να μας πάρει τηλέφωνο από το κινητό του, όχι όχι, εκείνη δεν ξέρει τίποτα…
Κατά τα άλλα βουνό από υποχρεώσεις χάρτινης φύσεως. Ο Πρόξενος πήρε καινούργιο αυτοκίνητο και το τελωνείο ΘΕΛΕΙ πολλά χαρτιά. Να μην ξεχάσω τίποτα. Τι άγχος!
Πρέπει να αντέξω ακόμα εφτά μήνες μέχρι να πάρω επίδομα ανεργίας… Και μετά… μετά θα γράψω άλλα δύο μυθιστορήματα. Και ένα σοβαρό ιδεολογικό βιβλίο. Και θα προσπαθήσω να τρυπώσω σε κανένα περιοδικό. Αλλά όχι μόνιμα. Το μόνιμο σε περιορίζει πνευματικά…
Και ας ενθουσιάζομαι κάθε φορά με το καινούργιο.

Υ.Γ. Αύριο για πρώτη φορά ο μεγάλος Σλοβάκος βιολόγος κια συγγραφεάς Gustav Murin θα παρουσίασει τη μουσική απεκόνιση της ακολουθίας του DNA στο φεστιβάλ λογοτεχνίας.

Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια...

2009-05-23T06:43:00.000-07:00

«Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια μόνο γι’ αυτόν που όλη τη ζωή του κυνηγάει έναν στόχο ο οποίος είναι συνέχεια κοντά, μα πάντα παραμένει κάπου εκεί ψηλά…» - πάλι ο Πεκέλης με τη Στρατηγική και την τακτική της ζωής.
Πρέπει να ομολογήσω ότι για μένα ισχύει, όσο και άτυχη μπορεί να με θεωρούν οι άλλοι. Η ζωή είναι υπέροχη! Ο στόχος μου - η ενοποίηση του έρωτα με τη δημιουργία…
Όχι, υπάρχει ανώτερος στόχος, το έργο.
Ο έρωτας είναι κάθε φορά ο δρόμος.
Catherine Bensaid γράφει στο βιβλίο της «Η Τέχνη του να αγαπάς»: «Πριν ίσως να ήμουν δυστυχισμένος, αλλά τουλάχιστον μπορούσα να ονειρεύομαι. Τώρα πρέπει να ζήσω τη ζωή μου και να απαρνηθώ τα όνειρά μου…».
Με τον Νίκου πίστευα ότι πρόκειται για έναν έρωτα για πάντα.
Με τον Μπόρια δεν μπορούσα να φανταστώ τίποτα. Δεν γινόταν.
Τώρα;
Ο Έρωτάς Μου με περιμένει ακόμα εδώ κάπου τριγύρω. Είναι κοντά, πολύ κοντά… Ένας έρωτας για τον οποίο δεν θα χρειαστεί να θυσιάσω τίποτα. Μία αγάπη για την οποία θα θυσιαζόμουν τη ζωή μου.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι τόσο αντικρουόμενοι, μα και τόσο ενωμένοι, συναρπαστικά. Τη διαλεκτική του έρωτα δεν την περιέγραψε μάλλον κανείς καλύτερα από ότι έκανε η Catherine Bensaid:
«Αδύνατο να αγνοήσετε τη συγκίνηση που σας έχει κυριέψει. Σας συνεπαίρνει και σας γεμίζει χαρά, ενώ ταυτόχρονα η αγωνία κατατρώει τα σωθικά σας, σας παρασύρει ένας ποταμός από επιθυμίες, αλλά νιώθετε να παραλύετε από φόβο μπροστά στην ίδια σας την επιθυμία. Μόλις που τολμάτε να κοιτάξετε αυτόν που σας προκαλεί ολοφάνερη ταραχή ή αντίθετα τον καταβροχθίζετε με τα μάτια. Μπορεί να ξεχάσετε ποιος είστε, ενώ ταυτόχρονα έχετε τη αίσθηση ότι ξαναγεννιέστε…»
Η ένωση των αντίθετων σε μία παντοτινή κίνηση.
Μουσική συμφωνία.
Μετά που πήγαμε με τον Μπόρια στην Δημοσιογραφική λέσχη, τότε που μου είπε στα ίσια ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου, όταν μετά από τρεις μέρες γύρισε στη δουλειά, τον βρήκα να κάθεται στο γραφείο ενός συνάδελφού μας. Μου είπε να κάτσω στην πολυθρόνα απέναντι του. Και επειδή ο χώρος ήταν μικρός και οι πολυθρόνες βρισκόντουσαν η μία κοντά στην άλλη - ξαφνικά έπιασε τα χέρια μου στις ζεστές παλάμες του και είπε: «Μην πάς στης Ελλάδα, μην πάς…! Αλλά δεν μπορώ να σου τα αντικαταστήσω, δεν μπορώ…!» Η φωνή του ήταν τόσο ζεστή, τόσο παρακλητική!
Σαν λιωμένο βούτυρο σε φρεσκοψημένη φρυγανιά. Όχι, χωρίς πλάκα.
Μόνο τώρα είδα ότι ο Μπόρια ήταν ακόμα μεθυσμένος. Ο συνάδελφός μου μού είπε ότι βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση ήδη τέσσερις μέρες. Κάτσαμε ακόμα λίγο, κάτι λέγαμε, και μετά μας κάλεσε ο Μπόρια για μπύρα. Ο Λούντο με έπεισε να πάω. Στη μπυραρία ο Μπόρια μου έκανε πρόταση να πάμε εμείς οι δύο σε κινηματογράφο. Ο Λούντο και πάλι με συμβούλεψε: «Πήγαινε, θα του κάνει καλό». Ο Λούντο μας αποχαιρέτησε.
Στον κινηματογράφο έπαιζαν μία ρώσικη ταινία και βρισκόντουσαν εκεί μόνο τρία άτομα. Ήταν ήδη αρκετά νηφάλιος. Την ταινία την «είδαμε» τελικά δύο φορές. Κάτω από το λαμπύρισμα των ανιαρών εικόνων προσπάθησε να με φιλήσει. Μάταια. Μετά τον κινηματογράφο με κάλεσε για καφέ.
Ο Μπόρια άρχισε να μου ξεσκεπάζει την ψυχή του. Ο νερουλός καφές στην άδεια καφετέρια ήταν τόσο καταπληκτικός! Ξαφνικά μου είπε: «Θέλω να γίνεις ερωμένη μου!» Σάστισα. Του απάντησα σαν κάποια σοφή προφήτισσα πώς δεν γίνεται γιατί είμαστε και οι δύο παντρεμένοι. Του επανέλαβα αυτά που μου είπε κάποτε ένας άλλος αγαπητός συνάδελφος μου, ο Ζντένο ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα κάποιος από τους τέσσερις υποφέρει. Και εγώ δεν θέλω να υποφέρει κανείς.
Ο Μπόρια δεν απάντησε.
Μετά απ’ αυτή τη μέρα ήμουνα πια ερωτευμένη για τα καλά. Ακόμα όμως δεν πήρα χαμπάρι τίποτα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν οι σημειώσεις που άρχισα να κάνω μέρα νύχτα για το πρώτο μου βιβλίο που σχεδίαζα. Απελευθερώθηκαν μέσα μου τόσες δημιουργικές δυνάμεις!
Όλα ήταν υπέροχα και τέλεια.
Επειδή Θέλω.
Το ΘΕΛΩ μου είναι ο ύψιστος Θεός. Γιατί το ύψιστο ΘΕΛΩ είναι - ΘΕΛΩ να αγαπάω. ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ όλο τον κόσμο.
Ο Μπόρια έπρεπε να μείνει φίλος…
Μα στα αλήθεια, υπάρχει ερωτική αγάπη χωρίς ερωτική πράξη; Όταν προσπαθώ να το φανταστώ - μου θυμίζει κάτι σαν νερουλό χαμομήλι. Η άλλη περίπτωση όμως - σαμπάνια! Πάντως, εγώ όλο το διάστημα που έλειπε ο Νίκος στο στρατό, αγαπούσα τους συνάδελφους μου χωρίς να θέλω, χωρίς να κάνω έρωτα…
Αλήθεια, πριν να πιεις την σαμπάνια δεν νιώθεις ήδη ζαλισμένος; Τι μεθυστική και γεμάτη έμπνευση είναι η αναμονή του ποτηριού με το νέκταρ!
Χαιρόμουνα ότι ο Μπόρια ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΑΞΗ... να κινείσαι στα όρια των δυνατοτών σου

2009-05-17T03:22:00.000-07:00

Τύχη και τάξη, συνυπάρχουν διαλεκτικά.
Μα ποια είναι η βασική αρχή του κόσμου; Ο Αϊνστάιν είπε το γνωστό «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια», που σημαίνει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο… όλα έχουν την τάξη τους. Ο σύγχρονος μεγάλος φυσικός Στιβεν Χωκινγκ είπε πάλι το αντίθετο «Ο Θεός όχι μόνο παίζει ζάρια, αλλά ούτε καν ξέρει που τα ρίχνει!» Δηλαδή: τα πάντα είναι τυχερά…
Εγώ τα βλέπω αλλιώς. Θα έλεγα: «Ο θεός όντως παίζει ζάρια, μα τα παίζει τόσες φορές που τελικά του βγαίνει η ζαριά…» «Τύχη και Τάξη» συγχρόνως. Και το αμοιβαίο παιχνίδι τους. Όλα τα επιβεβαιώνουν η Κβαντική φυσική, η Θεωρία του Χάους και της πολυπλοκότητας, και η Διαλεκτική. Οι επιστήμες που θα ανθίσουν στο μέλλον.
Θα μου πείτε ότι το Σύμπαν έχει τους σταθερούς μηχανικούς νόμους του Νεύτωνα; Ότι το Σύμπαν κάνει μόνο όσα ΠΡΕΠΕΙ; Λάθος. Αυτό που βλέπουμε εμείς είναι απλώς μόνο μία φωτογραφία και όχι όλο το φιλμ. Γιατί, όπως αναφέρει ο Ivar Ekeland, ακόμα και το Ηλιακό σύστημα είναι χαοτικό, αφού στην κλίμακα των δέκα εκατομμυρίων χρόνων μπορούν να συγκρουστούν οι πλανήτες μας ή κάποιος απ’ αυτούς να δραπετεύσει εντελώς από το Ηλιακό σύστημα… Στα μάτια του σωματιδίου του ατόμου η σύντομη ανθρώπινη ζωή φαίνεται το ίδιο αιώνια όπως φαίνεται σε μας η ζωή του ηλιακού συστήματος…
Οπότε, ακόμα και το Σύμπαν κάνει ο’, τι ΘΕΛΕΙ!
Μόνο εγώ δεν καταφέρνω ακόμα να κάνω ο, τι γουστάρω!
Και τόσοι άλλοι άνθρωποι πάνω στη Γη.
Εκμεταλλευόμενοι, αδικημένοι, αδύνατοι.
Όλοι τους περιμένουν τη δική τους Επανάσταση…
Ωραία τα είχα γράψει στο εφηβικό μου ημερολόγιό πώς πρέπει να συνηθίσω να κάνω ο, τι θέλω… Πως όμως έμπλεξα έτσι με τη δουλειά στη Πρεσβεία που δεν τη θέλω; Θα ρουφήξω εμπειρίες κι απ αυτό το χώρο και θα φύγω!
Χα.
Πρέπει όμως να κυβερνήσεις μόνο τη δική σου ζωή και όχι να ελέγχεις αυτή των άλλων. Αλλιώς γίνεσαι αυταρχικός. Και την πληρώνεις…
Τέσσερις μήνες μετά που τα φτιάξαμε με τον Έλληνα μου, ξαναυπέκυψα στη θέληση της μητέρας μου. Τότε, τα πρώτα μου Χριστούγεννα με τον Νίκο ήθελα, ποθούσα να κάνω μόνο δύο πράγματα: να κοιμάμαι, να κοιμάμαι βαθεία και να γράφω. Να βγάλω από μέσα μου όλα όσα μαζεύτηκαν στη ψυχή μου. Ποθούσα να είμαι μόνη με το πάπλωμά μου και το τετράδιο μου. Μία τόση δα ‘βδομαδούλα διακοπών χωρίς τους άλλους να είναι στα πόδια μου συνεχώς!
Μόνη με τη ψυχή μου.
Οι γονείς μου ετοιμάζονταν να πάνε για σκι στη καινούργια μας καλύβα στα βουνά. Η μητέρα μου κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να με πείσει και μένα να έρθω μαζί τους. Θα μου κάνει λεει καλό ο φρέσκος αέρας… Τελικά υπέκυψα. Τότε είχαμε ακόμα φτιαγμένο μόνο ένα δωμάτιο και για τους τέσσερίς μας, επομένως - καμία χαλάρωση και απομόνωση.
Είχα πέρασα τόσες νύχτες χωρίς σχεδόν να κλείσω μάτι! «Που πας ξυπόλυτη στα αγκάθια…;» Ο εγκέφαλος μου ήθελε να τα επεξεργαστεί όλα. Έβλεπα μπορστά από τα μάτια μου έντονες εικόνες φιλοσοφικές που ήθελαν να γίνουν ποίηση.
Και μετά με περίμεναν έξι εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο - μέσα σε πέντε βδομάδες!
Στο αγαπημένο μου βιβλίο «Στρατηγική και τακτική της ζωής» ο Ρώσος συγγραφέας Β. Πεκέλης γράφει ότι το κλειδί της επιτυχίας είναι στο να δουλεύεις στα ίδια τα όρια των δυνάμεών σου. Μόνο έτσι μπορείς να αξιοποιείς τα βάθη των ικανοτήτων σου. Η αλήθεια είναι, ότι εκείνα τα Χριστούγεννα έπαιξα με τον πειρασμό να μάθω που βρίσκεται ο πάτος μου. Πώς αλλιώς να ξέρω επακριβώς που βρίσκεται η λεπτή γραμμή των ορίων;
Ο Πεκέλης γράφει ακόμα ότι, αν ξέρεις καλά το στόχο σου, τη στρατηγική της ζωής σου, και στο δρόμο σου βρίσκονται εμπόδια, η τακτική σημαίνει το να διαλέγεις εκείνα τα μονοπάτια, συνέχεια και κάποιο άλλο μονοπάτι, που σε φέρνουν πιο κοντά στον στόχο αυτό, αναπτύσσοντας συγχρόνως όσο πιο πολύ γίνεται τις ικανότητές σου. Από την άλλη, λεει, όποιος έχει ομαλή και ανέμελη ζωή χωρίς εμπόδια, ως εκ τούτου δεν αξιοποιεί ποτέ τις εν δυνάμει κορυφές του. Μόνο τα εμπόδια της ζωής που τα υπερβαίνεις σε φέρνουν πιο κοντά στους μεγάλους σου στόχους.
Αλλά! Αλλά τα εμπόδια δεν πρέπει να είναι και υπέρ μεγάλα για να σε υπερνικήσουν, γράφει ο Πεκέλης. Άραγε, πόσο μεγάλο εμπόδιο είναι για μένα η Ελλάδα όπου θα πήγαινα να ζήσω; Μπορεί να με καταπιεί; Αχ, ας μπω στο στόμα της, ας κοιτάξω τα δοντάκια της, και… θα γλιστρήσω στο λαρύγγι της;
Εκείνες τις χειμερινές διακοπές στο εξοχικό μας δεν μπορούσα καθόλου να διαβάσω για τη σχολή. Ούτε τον Πλάτωνα που πήρα μαζί μου. Το μυαλό μου σταμάτησε να δουλεύει. Πιεζόμουνα να διαβάσω αλλά τίποτα. Στις τρεις Ιανουαρίου με περίμενε η πρώτη εξέταση από τα γερμανικά. Γερμανικά βέβαια ήξερα, αλλά έπρεπε να μάθω ένα σωρό γεωγραφικά και ιστορικά γεγονότα. Επέστρεψα στις δύο Ιανουαρίου στο σπίτι και έχωσα στο μυαλό μου με το ζόρι, μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, όλες τις γνώσεις. Την άλλη μέρα, μετά την εξέταση, είχα καταρρεύσει. Έτρεξα αμέσως σε ψυχίατρο μήπως με βοηθήσει. Μου έδωσε τέσσερα χάπια - ένα για να ηρεμίσω, ένα για να τονωθώ, ένα για καλή διάθεση, και ένα για να κοιμηθώ. Έπρέπε να τα παίρνω όλα τρεις φορές τη μέρα.
Και η δεύτερη εξέταση πλησίαζε… Σε μας οι εξετάσεις ήταν υποχρεωτικές αλλιώς σε έδιωχναν από τη σχολή. Πήγα στο σπίτι της γιαγιάς για να μελετάω σε ήρεμο περιβάλλον. Τα χάπια - βοήθεια μηδέν. Μεσάνυχτα ξύπναγα και έτρεμα, μετρούσα τα δευτερόλεπτα που με χώριζαν από την καινούργια δόση φαρμάκων, ενώ έπρεπε να περάσουν ώρες.
Τελικά πήρα έξι άριστα.
Κατάφερα να ξεπεράσω το πρώτο εμπόδιο μου. Άμμος στο κρανίο... Πέταξα στο σκουπιδοτενεκέ όλα τα χάπια, αν και θολά συνειδητοποιούσα ότι μάλλον θα έπρεπε να τα κόψω σιγά-σιγά. Δεν ξαναπήγα στον ψυχίατρο. Έτρεμα μέσα μου ολόκληρη σαν να είχε η ψυχή μου εκατό βαθμούς κάτω από το μηδέν. Με βοήθησε όμως η σχολική εργασία που αρχίσαμε να κάνουμε με τον Νίκο. Τι αναζωογονητική και γλυκιά, τι υπέροχη μπορεί να είναι η «εργασιοθεραπεία» με διαλείμματα κάνοντας έρωτα!
Πόση ενέργεια σου δίνει ο έρωτας…
Το ΘΕΛΩ μου, αγάπη μου.
«Η όλο και περισσότερη κατανάλωση ενέργειας είναι μη αντιστρέψιμη... Αλλά οι άνθρωποι ποτέ δεν θα μπορέσουν να κάνουν ΟΛΟΙ αυτά που ΘΈΛΟΥΝ - μέχρι να βρεθεί… η ανεξάντλητη πηγή ενέργειας!» λεει ο Αυγουστής.
Η ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗ ΠΗΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ λοιπόν - αυτό ήταν το μυστικό. Αυτή ΠΡΕΠΕΙ να βρεθεί. Ο Αυγουστίνος με βρίσκει σύμφωνη.
Αδιέξοδος;
Που να βρεθεί η ανεξάντλητη πηγή ενέργειας για όλους;
Φωτοβολταϊκά;
Χα, εγώ ξέρω μα δεν σας λέω...

Εκδηλώσεις, εκδηλώσεις... έφαγαΝ τον κομμουνισμό...

2009-05-15T02:44:00.000-07:00

http://karanikas.wordpress.com/

Δύσκολα είναι να αποβάλεις τα ΠΡΕΠΕΙ των «μεγάλων». Και όμως, μόνο όταν είσαι νέος, είναι η ευκαιρία σου. Ή κάνω λάθος;
Το σχολείο πάντα πρωταγωνιστεί στο να μάθει στα παιδιά τα ΠΡΕΠΕΙ της κάθε κοινωνίας. Και τι δεν έπρεπε να κάνουμε εμείς στο σχολείο! Ακούστε τι έγινε μία μέρα όταν πήγαινα στο Λύκειο. Μία καθηγήτρια λοιπόν η οποία δίδασκε γεωγραφία και αγγλικά έπρεπε και αυτή, όπως και όλοι οι άλλοι καθηγητές, να διδάσκει την κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση. Δύο φορές το μήνα έπρεπε να διοργανώσει την λεγόμενη Ώρα της τάξης. Επειδή εκείνο το διάστημα ήταν η επέτειος της γέννησης ή του θανάτου του Λένιν, δεν θυμάμαι πια, το θέμα της τάξης ήταν (για πολλοστή φορά) «Τα διδάγματα του Λένιν». (Για το γραπτό έργο του Λένιν και του Μαρξ δεν μάθαμε στο Λύκειο ούτε λέξη.) Η καθηγήτρια λοιπόν έφερε ένα μεγάλο άρθρο από κάποια εφημερίδα και υπογράμμισε μερικές παραγράφους. Στη συνέχεια τους υπαγόρευσε σε μερικούς μαθητές για να τους μάθουν απέξω γιατί, όπως μας είπε, την επόμενη ώρα θα έρθει ένας επιθεωρητής και εκείνη θέλει να είναι όλα στην εντέλεια.
Και όταν μπήκε ο επιθεωρητής στην τάξη, πράγματι έγιναν όλα όπως τα είχε σχεδιάσει η καθηγήτρια. Απλά ξεφτίλα. Το αποτέλεσμα ήταν πως όταν ο επιθεωρητής μαζί με την καθηγήτρια βγήκαν ικανοποιημένοι από την τάξη, οι μαθητές από κοινού αποφάνθηκαν: «Τι βλάκας που ήταν αυτός ο Λένιν!»
Η κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση ήταν ένα «άριστα» σχεδιασμένο σύστημα το οποίο συνέχεια τελειοποιούνταν από τους γραφειοκράτες. Όλοι έπρεπε να την κάνουν. Οι καθηγητές, οι νεολαίοι, ο Ερυθρός σταυρός, τα συνδικάτα, οι κομματικές οργανώσεις στα εργοστάσια και εγώ δεν ξέρω ποιος άλλος. Η κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση γινόταν ειδικά στον ελεύθερο χρόνο. Οι γραφειοκράτες την χώριζαν σε έξι κουτάκια για τα οποία κρατιόταν συστηματική αναφορά: ηθική, κοσμοθεωρία, ιδεολογία, εργασία, αισθητική και αθλητισμός. Όλα γινόταν μέσω των λεγόμενων ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ.
Η διαπαιδαγώγηση, βλέπετε, ΈΠΡΕΠΕ να είναι πολύπλευρη… Έτσι για παράδειγμα τη Δευτέρα οι μαθητές πήγαν σε έκθεση φωτογραφίας από τη Μόσχα, την Τετάρτη είχαν σεμινάρια για την πρόληψη της εγκληματικότητας, την Πέμπτη κάποιο παιχνίδι γνώσεων για τον Λένιν, την Παρασκευή συζήτηση με καλεσμένους από την Εθνική Αντίσταση, το Σάββατο λεγόμενες αμυντικές ασκήσεις στη φύση, την άλλη Δευτέρα μία διάλεξη για τα Επιτεύγματα του σοσιαλισμού ή για το Καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος, κλπ., κλπ. Και τον επόμενο χρόνο πάλι τα ίδια αλλά με κάποιες αποχρώσεις. Ενδιάμεσα βέβαια συνέβαινε να πηγαίνουμε οργανωμένα σε μία ντίσκο ή σε κάποια Αμερικάνικη ταινία. Για να είναι η διαπαιδαγώγηση «σφαιρική» και να χαρούν και οι μαθητές. Αμερικάνικες ταινίες παιζόταν αρκετές γιατί έδειχναν τη σαπίλα αυτής της κοινωνίας, όπως μας έλεγαν.
Το αποτέλεσμα ήταν μία τέλεια αντικομουνιστική διαπαιδαγώγηση!
Μα πως να σκέφτεσαι ελεύθερα σε τέτοιες συνθήκες;
Ευτυχώς αυτό ίσχυε μόνο για τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Οι γραφειοκράτες ήθελαν βέβαια να την επεκτείνουν και στα πανεπιστήμια αλλά οι πανεπιστημιακοί καθηγητές είχαν χρόνια ολόκληρα σθεναρή αντίσταση. Η μητέρα μου πρωταγωνιστούσε σε αυτήν. Την σεβόμουνα για όλα όσα που έκανε στην πολιτικό-ιδεολογική ζωή της Τσεχοσλοβακίας.
Βέβαια, στα πανεπιστήμια δίδασκαν την μαρξιστική φιλοσοφία, αλλά αυτό δεν ήταν από μόνο του κακό. Ίσα-ίσα. Εγώ προσωπικά σε αυτά τα μαθήματα έμαθα να σκέφτομαι διαλεκτικά. Αλλά εγώ είχα τη βάση από το σπίτι. Και έτυχε να έχουμε λαμπρούς καθηγητές στο Πανεπιστήμιο. Παρόλο αυτά οι συμμαθητές μου δεν καταλάβαιναν.
Στη μέση εκπαίδευση ήταν η τρύπα του πολιτικού μας συστήματος.
Ένας γνωστός μου έκανε με δική του πρωτοβουλία ένα γκρουπ αθεϊσμού για ένα Λύκειο, τον κυνηγούσαν όμως για «παθητικότητα» γιατί δεν πάταγε πόδι στις κοινές εκδηλώσεις. Το φταίξιμό του ήταν μάλλον πώς ξεχώριζε.
Πόσα δεν γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια πριν τη Βελούδινη επανάσταση για τη μετριότητα της νεολαίας στις εφημερίδες μας!
Στο «Νέο λόγο» τα χρόνια του Γκορμπατσόφ, γινόντουσαν μεγάλες διαμάχες των τεχνικών και των καλλιτεχνών για το αν πρέπει να αυξάνονται οι ώρες των τεχνικών μαθημάτων ή αν πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά στο Λύκειο και ζωγραφική και μουσική. Γινόντουσαν συζητήσεις για τις συνεχώς αυξανόμενες ώρες διδασκαλίας, για την ανάγκη της δημιουργικής ικανότητας των νέων, για την έλλειψη ταλέντων…
Από την άλλη, πάντα νικούσαν στο τέλος εκείνοι που ζητούσαν όλο και πιο μεγάλη ειδίκευση στην μέση εκπαιδευση για να νικήσουμε επιτέλους το καπιταλισμό! Πιο πολλή τεχνική ειδίκευση για όλους για να αυξηθεί η παραγωγικότητα και να προχωρήσει η εντατικοποίηση της οικονομίας.
Αλλιώς, μας έφαγε αυτός ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός!
Μας έφαγε…

Υ. Γ. Έχω φοβερή καθυστέρηση στο γράψιμο του καινούργιου μου βιβλίου. Την περασμένη βδομάδα επέστρεψα από τις διακοπές μου στην Μπρατισλάβα, τις οποίες τις πέρασα με τους γονείς μου. Κρίμα που δεν ήρθε μαζί μου και η κορούλα μου η Νέλη. Της το είπα: είναι καλύτερα να έχεις παιδί παρά να μην έχεις. ΗΘΕΛΑ να την κάνω πάσα θυσία.
Τώρα λοιπόν θα συνεχίσω να γράφω κάθε Σαββατοκύριακο το βιβλίο μου για το ΠΡΕΠΕΙ και το ΘΕΛΩ. Τις καθημερινές ούτε λόγος. Η δουλειά στην Πρεσβεία με σκοτώνει. Τι μπορώ όμως να κάνω; ΠΡΕΠΕΙ να δουλεύω για να ζήσω...
Μ’ αρέσει όμως να γράφω.
ΘΕΛΩ.

Αχ, ναι! Να χορτάσω παιχνίδι!

2009-05-10T04:16:00.000-07:00

Όσο μεγάλωνα, τόσο έκανα όλο και λιγότερο αυτά που ΉΘΕΛΑ και περισσότερο αυτά που ΈΠΡΕΠΕ.
Τι θα πουν οι γονείς μου; Τι θα πουν οι δάσκαλοί μου;» αυτή η ερώτηση έγινε για μένα, τελικά, μετά από χίλια δύο βάσανα, το μέτρο για τα πάντα. Όχι, δεν σταμάτησα να είμαι ξεροκέφαλη. Αλλά όσο λιγότερο μπορούσα να αποφασίζω όπως θα ‘ΘΕΛΑ για τα «μεγάλα» τόσο πιο πολύ με ενοχλούσαν, με πείραζαν τα «μικρά» που ήταν κόντρα στη θέλησή μου.
Η μητέρα μου, για παράδειγμα, δεν μας άφηνε ποτέ να φάμε με την ησυχία μας. Για εκείνη ήταν το βραδινό φαγητό, η στιγμή όταν κάθονταν όλη η οικογένεια στο τραπέζι, η μόνη ευκαιρία να μας μιλήσει. Δηλαδή να μιλήσει σε εμένα, γιατί η αδερφή μου δεν συνήθιζε να της δίνει αφορμή, με το υποδειγματικό της φέρσιμο, όπως και με τους βαθμούς της στο σχολείο. Ενώ εγώ δημιουργούσα συνεχώς προβλήματα. Δεν γινόταν με τίποτα να με χωρέσουν στο κουτάκι με την κορδέλα του υπάκουου παιδιού. Και η μαμά μου θεωρούσε σωστό να μιλάμε για τα οικογενειακά μας προβλήματα ακριβώς την ώρα του φαγητού.
Εγώ όμως ήξερα να απολαμβάνω με πάθος την κάθε μπουκιά, κάτι που ποτέ δεν το έκανε η μαμά. Να που όμως οι μπουκιές μου γινόντουσαν κόμποι στο λαιμό μου σχεδόν κάθε βράδυ.
Κάτι παρόμοιο γινόταν τις γαλήνιες στιγμές λίγο πριν πέσω για ύπνο. Τότε η μαμά μου συνήθιζε να θυμάται όλες τις υποχρεώσεις της οικογένειας για την άλλη μέρα, και έτσι μου χαλούσε και πάλι τη διάθεση της γλυκιάς νύστας τη στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις όνειρα, και ας είσαι ακόμα όρθιος και καθαρίζεις τα δόντια σου… Σπίτι δεν μπορούσα ποτέ να χαλαρώσω. Να ευχαριστιέμαι το τώρα. Όταν βρισκόμουν σπίτι μαζί με τους γονείς πάντα έπρεπε να ασχολούμαι με το διάβασμα για το σχολείο ή κάτι άλλο σοβαρό. Έτσι το έκανε άλλωστε και η μητέρα. Και μετά απορούσε γιατί δεν μπορεί να κοιμηθεί και γιατί την πονάει μέρα-νύχτα το κεφάλι της.
Δεν σταματούσα ποτέ την προσπάθεια να της εξηγήσω, για να καταλάβει, να δει τα πράγματα επιτέλους και από μία άλλη σκοπιά. Εκείνη το θεωρούσε θράσος. Έλεγε: «Τα παιδιά δεν έχουν δικαίωμα να δίνουν συμβουλές και να κάνουν υποδείξεις στους γονείς τους!» Πάντα καταλήγαμε σε καυγά.
Ευτυχώς ξέφευγα τρέχοντας στην αυλή, παίζοντας μπάλα ή κάτι άλλο συναρπαστικό. Αυτό ναι, αυτό με άφηναν. Να χορτάσω παιχνίδι.
Μα οι γονείς μου δεν ήταν τελικά και τόσο σίγουροι για αυτά που έλεγαν. Μία ο πατέρας, μία η μαμά, έδειχναν λιγότερο ή περισσότερο «δημοκρατικοί». Μα πάντα συνέβαινε ο άλλος γονιός να είναι αντίθετος με τη «δημοκρατικότητα» του άλλου. Αχ, τι σκηνές που έζησα! Συχνά μάλωνε όλη η οικογένεια - μία ο ένας μία ο άλλος στρεφόταν κόντρα στους υπόλοιπους τρεις.
Μα τα «ξεροκέφαλα παιδιά» που παίρνουν δικές τους αποφάσεις σύμφωνα με το ΘΕΛΩ τους, γίνονται τελικά στη ζωή τους πολλές φορές πολύ πιο πετυχημένα από τα «καλά παιδιά»! Τουλάχιστον έτσι λένε η ψυχολόγοι.
Όχι, οι γονείς δεν αλλάζουν. Μόνο οι νέοι αλλάζουν.
Και εμείς που επιδιώκουμε την συνεχή ανάπτυξη μας…
Μα πρέπει να περάσεις πάντα από τον Γολγοθά;
Ναι, ΠΡΕΠΕΙ.
Εγώ τον απέφευγα τον Γολγοθά όσο μπορούσα. Ο Επίκουρος θα μου έβαζε άριστα. Ως παιδί ήξερα με τον τρόπο μου να ξεφεύγω από τον πόνο. Το καταφύγιό μου ήταν οι ιώσεις μου, οι γρύπες μου. Θυμάμαι πόσο βασάνιζαν τη μητέρα μου οι συνεχής βρογχίτιδές μου! Όταν όμως αρρώσταινα, μου πήγαινε το φαγάκι στο κρεβάτι μου, η καλή μου η μαμά. Τι ωραία που περνούσα ως άρρωστη όλη τη μέρα στο κρεβάτι μου, μόνη μου, με τον εαυτό μου! Έπαιρνα στο κρεβάτι πλαστελίνη, μολύβια, κλωστές, σύρματα… και έφτιαχνα ο’, τι έφερνε η φαντασία μου. Έπαιρνα επίσης ένα σωρό βιβλία, τα ξεφύλλιζα όλα, διάβαζα από δω και από κει, και άφηνα τον εαυτό μου να ονειροπολεί… Στο κρεβάτι μου έκανα ο’, τι ήθελα! Και γινόταν συχνά…
Για πολύ καιρό παρέμεινε για μένα η μαμά μου η Στρίγγλα. Μεγάλωσα και ακόμα ήξερε να με πληγώνει. Και όταν τα φτιάξαμε με τον Νίκο άρχισε στο σπίτι μου ένας σφοδρός ψυχολογικός πόλεμος εκ μέρους της. Έφτανε η μαμά να αναστενάζει κάθε τόσο: «Αχ, είμαι τόσο δυστυχισμένη!» και μου κοβόταν το αίμα και η ανάσα. «Αχ, θα είσαι τόσο δυστυχισμένη!»
Βέβαια όταν έμαθε για τον Νίκο αμέσως φώναξε: «Αυτό δεν θα το επιτρέψω ποτέ!»
Έγινε το δικό μου.
Τα φτιάξαμε πολύ ομαλά - ο Νίκος ήταν τόσο σίγουρος για τον εαυτό του! Σε μόλις δύο εβδομάδες κατάφερε να με κάνει να αφήσω τον Ντανιέλ. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος πραγματοποιημένος, ο αληθινός Έρωτας.
Πάντα μου άρεσε το ζεύγος Curie που συνεργαζόμενοι, έσπασαν πρώτοι τον πυρήνα του άτομου. Ενθουσιάστηκα όταν μου είπε ο Νίκος ότι έψαχνε για γυναίκα με την οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί. Ο Νίκος μου έμαθε από το πρώτο κιόλας ραντεβού στην Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη την Ελληνική αλφαβήτα. Και στο επόμενο ραντεβού μας έστρωσε μπροστά μου το σχέδιό του για την εθελοντική σχολική εργασία με θέμα «Τα ελληνικά μονοπώλια Του τύπου»… Και ο Νίκος ήθελε να τον βοηθήσω, να δουλέψουμε μαζί!
Ωραία μέχρι εκεί. Γιατί όμως εγώ να παραιτηθώ από τη δική μου πορεία;
Όλοι ήταν κάθετοι: Δεν μπορεί να είναι ο καθένας ο Κούντερα…
Ο Νίκος με βασάνιζε με ερωτήσεις για το ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; Φανταζόταν για μένα ένα σωρό δουλειές και δεν με άφηνε να ζω το τώρα. Φανταζόταν για μένα ό, τι δήποτε άλλο απ' αυτό που ήθελα εγώ. Να γράφω βιβλία και να δουλεύω ως δημοσιογράφος. Μόνο στην αγκαλιά του, κάνοντας έρωτα λυτρωνόμουν.
Εκείνη την περίοδο δεν κοιμόμουνα, όπως ήδη έχω γράψει. Στις πέντε το πρωί ξύπναγα και βασανιζόμουνα με σκέψεις για το μέλλον μου… Και για να μην μου θέτει συνεχώς την ίδια ερώτηση (για το τι θα κάνω εκεί στην Ελλάδα) και η μαμά μου, έπρεπε να γίνομαι στο σπίτι αόρατη. Να μην τυχών δώσω αφορμή για καυγά, γιατί θα συντριφτεί πάνω μου όλος ο ουρανός, θα πέσω μέσα στη βράση του ηφαιστείου της οικογενειακής τραγωδίας - η κόρη θα φύγει να ζήσει σε μία άλλη χώρα! «Δεν θα σου αρέσει το φαγητό, δεν θα συνηθίσεις!» με φοβέριζε η μαμά. Αυτό θα ήταν το λιγότερο… Τύχαινε να έρχομαι σπίτι από κάποιο ραντεβού με τον Νίκο, τυλιγμένη στην ομίχλη της ευμάρειας του έρωτα, και άρχισε ο καυγάς. «Περπατάς σαν υπνοβάτης, μου δίνεις στα νεύρα!» ξεσπούσε πάνω μου η μητέρα μου.
Τα πρώτα Χριστούγεννα με τον Νίκο ήμουνα πια τόσο κουρασμένη από την αϋπνία και τα νεύρα μου ήταν πια τόσο τεντωμένα, που δεν μπορούσα άλλο. Δεν μπορούσα πια να συγκεντρώνομαι σε τίποτα. Μόλις άνοιγα κάποιο βιβλίο άρχιζε να με πονάει όλη η επιφάνεια του κρανίου μου με έναν πόνο παράξενο, έντονο, μέχρι τότε άγνωστο. Και ο πόνος προχωρούσε προς τα μέσα.
Έπαιζα θέατρο ότι κάνω αυτό που ΠΡΕΠΕΙ.
Μόνο τώρα ξέρω ότι η μητέρα μου, πάντα πιστή στις συνταγές του βιβλίου «Το παιδί μας» που αναφερόταν στα νήπια και στις μικρές ηλικίες, απλά δεν συνειδητοποίησε ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά χρειάζονται όλο και άλλου είδους εκπαίδευση. Η μαμά, διαλεκτική φιλόσοφος στο επάγγελμα, ως παιδαγωγός μου συμπεριφέρθηκε εντελώς αντιδιαλεκτικά…
Ακόμα προσπαθεί να με διαπαιδαγωγεί με τον τρόπο που το έχει συνηθίσει.
Ακόμα και πρόσφατα μου φώναζε: διάβασε «Το παιδί μας»!
Αυτό το βιβλίο… που να το βρω, θα μου έλυνε πολλές απορίες. Μα η μητέρα μου το πέταξε πρόσφατα.
Δεν περίμενε να το θελήσω.
Υποθέτω ότι ντράπηκε.

Σπάνια επιστρέφουν οι πρώτες αγάπες

2009-05-08T02:14:00.000-07:00

Σπάνια επιστρέφουν οι πρώτες αγάπες.
Εφτά μήνες δεν έγραψα ούτε σελίδα σε αυτό το βιβλίο γιατί έκανα άλλα πράγματα. Βέβαια έγραψα κάτι άλλο - τα έξι παιδικά μου βιβλιαράκια για την μικρή Ανθούλα-Θελούλα τα οποία χρειαζόντουσαν αρκετή δουλειά. Αλλά αυτό που με καθυστέρησε κυρίως ήταν τα ταξίδια στα οποία μετέφραζα για έναν γνωστό μου από το Λύκειο, τον ολόξανθο Μίρο, ένας ακόμα πλατωνικός έρωτας.
Ο Μίρο πήγαινε στη διπλανή τάξη και εγώ τον θαύμαζα γιατί ήταν πρόεδρος της Οργάνωσης της Νεολαίας, είχε τεράστιους ώμους, μεγάλη αυτοπεποίθηση και αναμφίβολη ικανότητα του οδηγητή. Και ήταν όμορφος, αχ τι όμορφος που ήταν! Άλλωστε και σήμερα είναι ακόμα όμορφος, με ξανθό μούσι, ανεμοδαρμένος από τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο, με συμπαθητικές ρυτίδες γύρω από τα μάτια από το γέλιο. Κάποτε τον είχα ερωτευτεί κι αυτόν πλατωνικά. Δεν κρατούσε πολύ, δεν είχα πολλές δυνατότητες για να τον πλησιάσω. Μόνο μία φορά κατάφερα να τον πω χαϊδευτικά «Μίρκο» και άλλη μία φορά που έτυχε να βρεθούμε μαζί στο δρόμο προς το σχολείο, του διηγήθηκα ψέματα ότι έβλεπα ένα όνειρό μαζί του - πώς παίζαμε λεει μαζί ένα λιοντάρι στο τσίρκο.
Μετά τον Παναγιώτη Θ. είπα στον εαυτό μου πώς ποτέ πια δεν θα κάνω έρωτα χωρίς να αγαπώ. Κάτι που το ήξερα ούτως ή άλλως. Και τώρα έκανα έρωτα και…Αγαπώ!
Μετά την πτώση του «κομμουνισμού» ο Μίρο άρχισε να κάνει εμπόριο με της Ανατολικές χώρες και τα Βαλκάνια. Έφερνε στη Σλοβακία μήλα από τη Ρουμανία, πουλούσε ρουμάνικο κρέας στην Αλβανία, βουλγάρικη σαμπάνια στη Ρωσία… Θεότρελος… Και τώρα πρόσφατα άρχισε επίσης να φέρνει στη Σλοβακία κρασί, ξηρούς καρπούς και άλλα τρόφιμα από την Ελλάδα.
Έμαθε για μένα, ποιός ξέρει πως με θυμήθηκε, και με βρήκε στη Αθήνα. Πήγα ήδη τέσσερις φορές μαζί του να του μεταφράζω, πήγαμε σε καμιά εικοσαριά παραγωγούς - στην Αθήνα, την Αίγινα και ακόμα σε όλη την Πελοπόννησο. Τρεις φορές πήρα Πέμπτη και Παρασκευή άδεια άνευ πληρωμής από την Πρεσβεία, ο Μίρο με πληρώνει διπλά και τριπλά. Αυτό όμως δεν μπορεί φυσικά να κρατήσει ακόμα για πολύ. Και να - τώρα η είδηση! Ο Μίρο μου υποσχέθηκε ότι ίσως θα με κάνει αντιπρόσωπο του στη Ελλάδα και έτσι θα μπορέσω να φύγω από την Πρεσβεία! Αν και δεν ξέρω αν απλώς θα αλλάξω το ένα κακό με ένα άλλο.
Αλλά όχι. Θα είμαι πιο ελεύθερη γιατί η δουλειά αυτή δεν είναι καθημερινή. Και υπάρχουν και άλλοι έμποροι που θέλουν μεταφράσεις και διερμηνείες. Απλά τώρα που είμαι στην Πρεσβεία δεν μπορώ να ασχοληθώ. Θα φύγω. Και μετά… θα είμαι ελεύθερη.
Μα αναρωτιέμαι, πως μπορούν κάποιοι άνθρωποι, όπως και ο Μίρο, να έχουν σαν κινητήρα τους να κάνουν λεφτά με το εμπόριο; Το κέρδος - σαν κίνητρο ζωής; Εγώ θέλω να μεταδίδω τις ιδέες μου - για αυτό γράφω. Για να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Μα όχι μόνο αυτό. Σε αρμονία με τον κόσμο, γράφω επίσης επειδή θέλω να απελευθερώνομαι εγώ η ίδια.
Και οι έμποροι κάποτε, στις αρχές του καπιταλισμού, κατάφεραν έτσι να απελευθερώσουν την κοινωνία από το ζυγό της φεουδαρχίας. Ξέρετε τι είπε κατά τα άλλα ο Μαρξ; Είπε: «Η ελευθερία είναι η συνειδητοποιημένη αναγκαιότητα». Δηλαδή - ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ. ΘΕΛΩ επειδή ΠΡΕΠΕΙ.
Οι πιονιέροι της Δύσης, οι τυχοδιώκτες, οι ταξιδιώτες, οι έμποροι, όλοι τους ήξεραν τον τρόπο να απελευθερωθούν. Λειτούργησαν, όπως το φαντάζομαι, με την αρχή μίας τριάδας, ενός κύκλου του δούνε και λαβείν ο οποίος όλο και αρχίζει απ’ την αρχή. Δηλαδή:
ΘΕΛΩ να είμαι ελεύθερος, για αυτό ΠΡΕΠΕΙ να δουλέψω για να επιζήσω - ΠΡΕΠΕΙ να επιζήσω γι’ αυτό ΘΕΛΩ να δημιουργώ - ΘΕΛΩ να δημιουργώ γι’ αυτό ΠΡΕΠΕΙ να είμαι ελεύθερος.
Νομίζω ότι ο καπιταλισμός πρόσφερε μεγάλη πρόοδο στην ανθρωπότητα.
Κάποτε.
Όχι πια.
Μα επειδή η διαλεκτική της Ιστορίας είναι τέτοια πώς ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχουν οι αντιθέσεις, (μία τραβάει μπροστά η μία πλευρά και μία η άλλη), επειδή πάντα ο ένας απορροφάει ενέργεια από το περιβάλλον του για λογαριασμό του άλλου – γι’ αυτό βρέθηκαν στις αρχές του καπιταλισμού, κάποιοι - αναγκαστικά πολλοί - στον αντίποδα της ελευθερίας. Οι εργάτες βρέθηκαν στον φαύλο κύκλο του σκέτου ΠΡΕΠΕΙ. ΠΡΕΠΕΙ - για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Δηλαδή:
ΠΡΕΠΕΙ να επιζήσω, να φαω γι’ αυτό ΠΡΕΠΕΙ να δουλέψω. ΠΡΕΠΕΙ να δουλέψω για αυτό ΠΡΕΠΕΙ να τρώγω.
Τρομακτικό!
Γι’ αυτό πρέπει να γίνει «το πέρασμα από το Βασίλειο της αναγκαιότητας στο Βασίλειο της ελευθερίας». Μπορεί όμως να γίνει;
Ο Αυγουστής Αυγουστίνος, ένας Έλληνας καθηγητής στο σλοβάκικο Πανεπιστήμιο της Μπρατισλάβας, ισχυρίζεται ότι ο Μαρξ δεν έκανε λάθος, απλώς έκανε μία άκαιρη πρόβλεψη. Η ελευθερία και η ισότητα δεν είναι δυνατή. Τουλάχιστον τώρα. Και θα γίνει…μόνο, όταν και αν…βρεθεί κάτι που ακόμα δεν βρέθηκε.
Την απάντηση - θα την κρατήσω ακόμα λίγο για έκπληξη!

"Την πρώτη φορά" και άλλοι ρόλοι των βιβλίων μου

2009-05-01T22:12:00.000-07:00

"Σε μία μελέτη στις γυναίκες του πανεπιστημίου του Ουσκονσιν έδειξαν εικόνες των πολύ δύσκολων συνθηκών διαβίωσης στις αρχές του αιώνα ή τους ζητήθηκε να γράψουν ότι δήθεν ζούσαν προσωπικές τραγωδίες όπως το να έχουν καεί ή παραμορφωθεί Όταν τελειώσαν αυτή την άσκηση, ζητήθηκε από τις γυναίκες να αξιολογηθούν τη ποιότητα της δικής τους ζωής. Κατέληξαν σε μία μεγαλύτερη αίσθηση ευχαρίστησης από τη ζωή τους".
Κατάλαβες τώρα;
Με την καρδιά τα έχω καταλάβει όλα προ πολλού.
Χάρη σε σένα.
Μένει να τα συλλάβω με το νου.

Θέλω να σε κρατάω στο Σύμπαν μου

2009-04-29T07:08:00.000-07:00

ΘΕΛΩ να σε κρατάω στο Σύμπαν μου - ΘΕΛΩ να με κρατάς αγκαλιά...
Με ακατανίκητη δύναμη και με τρεμάμενη αδυναμία.
Μπορεί ποτέ να μην μπορέσω να σου το πω, μα εσύ θα το μάθεις.
Δεν θα σου γράψω γράμμα, θα γράψω βιβλίο.
Και εσύ μπορεί να νομίζεις ότι σε αφορά, μπορεί και όχι.
Μα ποιος ξέρει ποιον αφορά τελικά…;
Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν αφορά τον Παναγιώτη Θ., τον μαλάκα!
Πριν μία βδομάδα ο Παναγιώτης με έριξε από το τηλέφωνο, κάτι που δεν το έχω ξανά πάθει. Δεν συνηθίζω να συνάπτω γνωριμίες από το τηλέφωνο. Μία βραδιά όμως χτύπησε το τηλέφωνο και κάποιος μου είπε με μεταξένια φωνή ότι ΘΕΛΕΙ τη Άννα. Εγώ απάντησα ότι εμένα με λένε Σύλβια… Πως με κατάφερε, δεν θυμάμαι…
Την άλλη μέρα συναντηθήκαμε σε καφετέρια, αλλά ο τύπος δεν μου άρεσε καθόλου. Δεν είχαμε καν τι να πούμε. Φεύγοντας με το αυτοκίνητο του από το καφενείο, πήρε το χέρι μου και άρχισε να τρίβει το μαλακό του πουλί. Πιο μεγάλη αηδία δεν μπόρεσα να νιώσω.
Αυτό που ακολούθησε στο σπίτι μου θα το ονόμαζα αηδιαστική φαρσο-κωμωδία. Δεν ξέρω γιατί ήθελε σώνει και καλά να ανέβει. Εγώ δεν ήθελα. Στο τέλος τον άφησα να ανέβει, μετά από πολύ πίεση, ήθελε λεει να πιει νερό. Το άφησα μόνο και μόνο γιατί ουσιαστικά δεν με ενδιέφερε. Ας πιει νερό.
Αλλά ακόμα πριν να συμβούν έρθει στο σπίτι μου, τρακάραμε στο δρόμο, ήρθε η αστυνομία, και έτσι έμαθα ότι μου είπε ψεύτικο όνομα. Όλα ψέματα! Και η δουλειά του ψέμα, όλα. Ακόμα και το αυτοκίνητο - μου είπε ότι έχει Honda ενώ είχε Hyundai. Και ότι δεν ζήτησε τη Άννα αλλά τη Ανθή. Και τόσα άλλα! Γιατί;
Με παίρνει εδώ και τρεις μέρες κάθε βράδυ τηλέφωνο από τη δουλεία του - κάθε μισή ώρα! Όταν του ζήτησα το δικό του τηλέφωνο, μόνο έτσι για λόγους συμμετρίας, είπε πρώτα «θα σου το δώσω, δεν έχω πρόβλημα» και έπειτα «δεν έχω ακόμα τηλέφωνο»… Στη δουλειά του, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, λεει, δεν μπορώ να τον παίρνω γιατί έχει τηλεφωνικό κέντρο. Στις οκτώ το βράδυ!
Όταν ανέβαινε τη σκάλα προς το διαμέρισμά μου, πηδούσε και κολλούσε με το σώμα του στους τοίχους σαν να ήμασταν σε καμία αστυνομική ταινία. Γενικά συμπεριφερόταν περίεργα. Με τίποτα δεν ήθελε να με φιλήσει στο στόμα - το μόνο που ήθελα εγώ. Στο τέλος μου ζήτησε να κάνει από το σπίτι μου ένα τηλέφωνο στη δουλειά του. Έλεγε στο ακουστικό κάτι σαν «τα άλλα παιδιά…, η βάρδια…, και…ΕΚΑΜ!» Αχ, τον μα… - Ελληνική Κινητή Αντιτρομοκρατική Μονάδα λένε λοιπόν το Υπουργείο περιβάλλοντος; Μόνο οι πόρνες και οι κατάσκοποι δεν φιλάνε στο στόμα.
Μα δεν είναι και πλάκα, δουλεύω σε Πρεσβεία.
Εκτός των άλλων, αν συνεχίσω έτσι, θα σιχαθώ τελείως τους άνδρες…
Τώρα, παρόλο που είναι μεσάνυχτα, κάθομαι και διορθώνω αυτά που έγραψα το Σαββατοκύριακο. Έχω κομπιούτερ! Οι γονείς μου με κατάλαβαν και μου έστειλαν τα μισά λεφτά… Αλλά δεν έγραψα ακόμα ότι η πρώην πεθερά μου εγκαταστάθηκε προ πολλού στην Αθήνα, μα η Νέλη έρχεται σχεδόν κάθε μέρα σπίτι μου.
Πριν λίγο με ξαναπήρε ο Παναγιώτης και μου είπε ψιθυριστά, χωρίς να πει το όνομά του: «Σε ΘΕΛΩ…, σε ΘΕΛΩ πολύ, μωρό μου…, μωράκι μου…»
Του απάντησα ότι ίσως μπέρδεψε τον αριθμό μου με κάποια ερωτική αγγελία και έκλεισα. Ξαναπαίρνει και ψιθυρίζει σαν μαστουρωμένος βλάκας που μόλις πήρε Βιάγκρα: «Σε θέλω…, μωράκι μου…, μωρό μου…»
Αϊ στο διάολο! Προσπάθησα να του εξηγήσω ανθρώπινα ότι αφού δεν τον αγαπώ και δεν με αγαπάει, ας τα’ αφήσει καλύτερα. Τίποτα. Λεει ότι με αγαπάει. Πότε πρόλαβε;
Η ερωτική αγάπη - τι είναι τελικά;
Η ερωτική αγάπη χτίζει πάνω στην ασυμμετρία της συμμετρίας μεταξύ της αγάπης και τον έρωτα. Το ωραίο είναι η ισορροπία που συνέχεια αν-ισορροπεί, η ανισορροπία κατά διαστήματα ισορροπημένη.
Αλλά υπάρχει και άλλη συμμετρία της ασυμμετρίας: Ο έρωτας ΘΕΛΕΙ αγωνία, η αγάπη ΠΡΕΠΕΙ να είναι σιγουριά.
Εμείς με τον Νίκο είχαμε και τα δύο. Καθόμασταν στο ίδιο θρανίο, ήμασταν όλη μέρα μαζί. Σιγουριά για το παρόν, αγωνία για το μέλλον. Βέβαια, λίγο μονόπλευρη ασυμμετρία, αλλά δυνατή και βαριά, σαν χειροπέδες.
Στο πάρτι των εικοστών γενεθλίων του Νίκου, εκεί που ουσιαστικά τα φτιάξαμε, χορέψαμε μαζί, χορέψαμε με πάθος, και όταν βγήκα για να πάω τουαλέτα βγήκε και εκείνος, με φίλησε και με σκότωσε. Σκότωσε την πλατωνική αγάπη που έτρεφα γι’ αυτόν. Με παρέσυρε στο διπλανό δωμάτιο ενός συμμαθητή μας.
«Όχι, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, δεν μπορώ…(να είμαι άπιστη)…», αναστέναζα πολύ ώρα, μα τελικά όλα έγιναν.
Όταν επιστρέψαμε στην παρέα μας, οι άλλοι με ρώταγαν αν τα παιδιά μου θα λέγονται Ντανιέλ, όνομα του πρώτου μου αγοριού.
Όχι, δεν είχα μετανιώσει. Την άλλη μέρα, Κυριακή, όταν γύρισα το πρωί στο σπίτι μου, κοιμήθηκα λίγο, και έπειτα ξεκίνησα για το ραντεβού μου με τον Ντανιέλ που ήταν κανονισμένο από την προηγούμενη. Στη στάση του λεωφορείου ένιωθα ξαφνικά οι σκέψεις μου να πετάνε προς το φως του ήλιου, να γλιστράνε μαλακά και μακριά στο ουρανό, ελεύθερα σαν τους γλάρους. Ο Νίκος πρόσθεσε μία καινούργια διάσταση στη ζωή μου. Εκείνη την μέρα δεν σκέφτηκα τίποτα για ενδεχόμενο χωρισμό με τον Ντανιέλ. Πόσους άλλους άνδρες θα συναντήσω ακόμα άραγε;
Η ειρωνεία της ζωής ήταν ότι ο Ντανιέλ δεν μπόρεσε αυτή τη βραδιά των γενεθλίων του Νίκου καθόλου να διαβάσει. Όπως μου είπε, τους κόπηκε το ρεύμα και ήταν έξαλλος.
Ο Ντανιέλ ήταν στον έρωτα άγαρμπος, απελέκητος. Με λέκιαζε με την ίδια αδιαφορία όπως κατούραγε στη λεκάνη. Απελέκητα λέκιαζε τη λεκάνη μου. Ποτέ δεν σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό ή να ενδιαφερθεί μήπως τυχών μείνω έγκυος… Μετά την ερωτική πράξη μου έλεγε «ευχαριστώ». Το έβρισκα χυδαίο. Εγώ δηλαδή γιατί το κάνω;
Αντιθέτως - κάτω από τα χέρια του Νίκου μεταμορφωνόμουνα σε αστέρι μίας ρομαντικό-ερωτικής ταινίας. Με τον Νίκο δημιουργούσαμε αξιότιμα γλυπτά, το μεγάλο έργο τέχνης του έρωτα. Αλλά ο Νίκος σκότωσε κάτι ακόμα μέσα μου. Κατακρεούργησε την πίστη μου στην αποστολή μου πάνω στη Γη.
Τι θα κάνω, για τον Θεό, εκεί στην Ελλάδα;;; Δεν θα γράφω πια ποτέ; Ήθελα τόσο να χαρώ το παρόν, μα ο Νίκος με βασάνιζε συνέχεια με αυτό το ερώτημα.
Μία μόνο φορά, ακόμα στην αρχή της σχέσεις μας με το Νίκο, δοκίμασα να του μιλήσω. Σχεδόν του επιτέθηκα: «Νίκο…, και αν… Αν εγώ δεν θέλω να παρατήσω το γράψιμο; Αν εγώ προσπαθήσω να μάθω τόσο καλά ελληνικά…; Αν θέλω να συνεχίσω το δρόμο μου…; Αν θα προσπαθήσω…;» Ήμασταν στο κρεβάτι. Ο Νίκος βούτηξε σιωπηλά το κεφάλι του στο μαξιλάρι και έκλαψε. Έκλαιγε πολύν ώρα. Και όταν πια σήκωσε το κεφάλι του μου είπε. «Μη μιλήσεις πια ποτέ έτσι. Τότε θα πρέπει να χωρίσουμε…» Το βούλωσα. Κάποια στιγμή όμως το απωθημένο θα σου βγει.
Εκείνος ήρθε να μου δώσει το φιλί της ζωής.
Έλιωνα σαν το παγωτό στον ήλιο κάθε φορά που με καλούσε στο γραφείο του για να μου αναθέσει κάποια δουλειά ή να μου μιλήσει για κάτι. Όταν επέστρεφα στο δικό μου γραφείο, έκανα παλαμάκια σαν τρελή, χοροπηδούσα και γελούσα, ακόμα καλά που δεν χόρευα.
Και οι γονείς μου θα χαρούν…

Όταν καταργούνται τεχνητά οι αντιθέσεις

2009-04-24T05:39:00.000-07:00

Κάποτε θεωρούσα το σαρκικό έρωτα ανήθικο. Στην αρχή της εφηβείας ακόμα.
Σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο. Έφταιγε άραγε κάποιο σχόλιο ενός μεγάλου για λογαριασμό δύο ερωτευμένων που φιλιόντουσαν στην τηλεόραση; Μπορεί να ήταν μία παρόμοια παρατήρηση που έκανε κάποτε η πεθερά μου στη Νέλη: «Δεν ντρέπονται;» Ή ήταν λόγο ενός γράμματος που έγραψα στην τέταρτη Δημοτικού στον συμμαθητή μου Τόμας, ότι δηλαδή μπορεί να με γαργαλάει όσο ΘΕΛΕΙ; (Για αυτό το ραβασάκι μου έκανε «ηθικό δίδαγμα» η δασκάλα που μου το πήρε.) Ίσως ήταν και λόγο μίας κοπέλας την οποία είδα μόνο μία φορά, Μπεάτα τη λέγανε, η οποία μας διηγήθηκε πως «γαμιούνται» τα δίδυμα αδέρφια της μπροστά στα μάτια της με τις γκόμενές τους - για να μάθει λεει, και πώς ο πατέρας της έχει μία χτένα με την οποία χτενίζει αποκλειστικά το «μουνί» της μητέρας της. Φρίκη. Μα σίγουρα έφταιγε και το γεγονός ότι τα σεξουαλικά εργαλεία, ας το πω έτσι, είναι στη γλώσσα μας οι πιο άσχημες βρισιές. Δεν μου αρέσουν οι βρισιές.
Η αλήθεια είναι ότι όταν στα δεκατρία μου άκουσα ότι η αγαπημένη μου δασκάλα της γλώσσας, ο άγγελός μου …είναι έγκυος, απόρησα: ‘Δηλαδή και εκείνη; Και εκείνη το κάνει!’
Εκείνη την περίοδο, μία βραδιά, με πήρε η μητέρα μου μία βόλτα γύρω από το σπίτι μας, γιατί λεει, έπρεπε να μιλήσουμε. Για πρώτη φορά… Φαντάστηκα για πιο θέμα επρόκειτο να γίνει η συζήτηση, και όταν με ρώτησε στην αρχή τι νομίζω ότι κάνουν ο άνδρας με τη γυναίκα του όταν κάνουν έρωτα, τη μπέρδεψα επίτηδες και είπα πώς κατουράνε ο ένας μέσα στον άλλον. Πέτυχα φυσικά αυτό που ήθελα - να μην πει τίποτα άλλο. Η μητέρα μου πράγματι ντράπηκε, γέλασε νευρικά και σώπασε. Μάλλον σκέφτηκε ότι είμαι ακόμα ανώριμη.
Μόνο κανένα χρόνο αργότερα βρήκα στη βιβλιοθήκη των γονέων μου ένα βιβλίο για εφήβους το οποίο μάλλον ήθελε η μαμά να μας το δώσει αλλά δεν το έκανε ποτέ. Εκεί βρήκα γραμμένο, και δεν πίστευα στα μάτια μου, ότι ο έρωτας δεν είναι ανήθικος. Αμέσως πληροφόρησα και τη καλύτερη μου φίλη, την Ιβάνα, για να είναι επίσης ενήμερη. Ήταν αποκάλυψη.
Ο Ιβάν ήταν για μένα με μία λέξη ΑΓΙΟΣ.
Βλέπετε, η χριστιανική ηθική διαπερνούσε και τον «αυταρχικό σοσιαλισμό».
Με τη διαφορά ότι για μένα τώρα Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΘΕΪΚΗ.
Ο Μπόρια ήταν για μένα επίσης Άγιος.
Ώσπου μία τσουχτερή, βροχερή βραδιά του δεύτερου μου έτους στο «Νέο λόγο», Γενάρης - Φλεβάρης έπρεπε να ήταν, με κάλεσε ο πάντα κομψά κουστουμαρισμένος, κατσαρομάλλης Μπόρια, να πάμε μαζί στη Δημοσιογραφική λέσχη. Εμείς οι δύο. Δεν μπόρεσα να πιστέψω στα αυτιά μου.
Μα πως το έπαθε ο Μπόρια να με καλέσει;
Ένα βράδυ καθόμασταν στη αίθουσα των συνεδριάσεων του περιοδικού μας, κάτι γιορτάζαμε, ήταν αργά, όταν μου πρότεινε μπροστά σε όλους ένας συνάδελφος, ο συγγραφέας Ζντένο να «πάμε μαζί κάπου…» Ταλάντευα.
Ο Ζντένο ήταν βέβαια παντρεμένος με δύο παιδιά.
Και ο Μπόρια είχε επίσης δύο κόρες.
Όλα συνέβησαν αστραπιαία εκείνο το βράδυ στην αίθουσα συνεδριάσεων όπου έρεε το κρασί άφθονο. Ο Μπόρια πρόλαβε τον Ζντένο στη στιγμή λέγοντάς μου αποφασιστικά, σχεδόν με προστακτικό τόνο, ότι θα φύγουμε εμείς οι δύο μαζί για τη Λέσχη.
Έκπληξη. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι θα μου δοθεί ευκαιρία να γνωρίσω τον αυστηρό και πάντα απασχολημένο Μπόρια και από την προσωπική του πλευρά. Το λαχταρούσα τόσο όμως πολύ.
Μα ο Μπόρια ήταν τελείως μεθυσμένος εκείνη τη βραδιά που με κάλεσε στη Λέσχη. Δεν ήταν ικανός να μου μιλήσει για τίποτα. Μου είπε μόνο, κοφτά-ωμά, μόλις κάτσαμε στο τραπέζι, την εξής πρόταση: «ΘΕΛΩ να κάνω έρωτα μαζί σου!» Σάστισα. Απόρησα… Ένιωθα αποστροφή. Πώς τα λεει έτσι; Αλλά εντάξει, είναι μεθυσμένος, τι άλλο να περιμένεις; Στη διπλανή καρέκλα έκατσε ένας δημοσιογράφος, γνωστός του από άλλη εφημερίδα, και άρχισαν να συνωμοτούν για κάτι, όπως μόνο οι μεθυσμένοι ξέρουν να συνωμοτούν.
Όταν φεύγαμε μετά από λίγη ώρα, μου εμπιστεύτηκε ακόμα ότι έχει προβλήματα με τη γυναίκα του. Τι προβλήματα; Δεν ρώτησα, ίσως από διακριτικότητα - εγώ η βλαμμένη! Γιατί - αν είχα ρωτήσει, η ζωή μου μάλλον θα έπαιρνε άλλη τροπή.
‘Τι προβλήματα μπορεί να έχει μία τέτοια μεγάλη διανοητική προσωπικότητα σαν τον Μπόρια; Κάτι το ασήμαντο!’ σκέφτηκα τότε.
Και ήπιε παραπάνω λόγο των προβλημάτων του.
Τον προέτρεψα με την υπεροχή του νηφάλιου, παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής, να μου υποσχεθεί ότι θα τα λύσει όλα με τη γυναίκα του. Μου το υποσχέθηκε, και με αυτό αποχαιρετιστήκαμε.
Την άλλη μέρα δεν ήρθε στη δουλειά. Ούτε την επόμενη, ούτε τη μεθεπόμενη…
Η δουλειά μαζί με τον Μπόρια ήταν μούρλια. Ποτέ πριν δεν ένιωθα τόσο ελεύθερη. Ήμουν συνηθισμένη από το σχολείο ότι έπρεπε να κάνω αυτό και εκείνο, να το κάνω τότε ή άλλοτε, επειδή έτσι το ήθελαν οι καθηγητές. Και ξαφνικά τίποτε. Οι συνάδελφοι μου κολυμπούσαν κι αυτοί στον ωκεανό της δουλειάς μόνοι τους. Έγραφαν αυτά που νόμιζαν οι ίδιοι ότι είναι σημαντικά, καταπιανόταν με τα προβλήματα που θεωρούσαν καυτά. Μου έδιναν την ελευθερία να γράψω για όποιο θέμα και αν διάλεγα - πολιτιστικό, οικονομικό, πολιτικό… Αρκούσε να τα κατάφερνα. Ευτυχώς τώρα πια ήξερα να σκέφτομαι.
Όταν τελείωνα το Λύκειο και έπρεπε να μελετήσω για το Εθνικό απολυτήριο, διαπίστωσα πως δεν ξέρω να σκέφτομαι. Ζω και δεν σκέφτομαι!
Με έκπληξη διαπίστωνα ότι τα μαθήματα από τα οποία θα έδινα εξετάσεις - η Ιστορία, η Πολιτική Αγωγή, η Ρώσικη και η Σλοβάκικη λογοτεχνία έχουν πολλά κοινά... Η σκέψη πονάει - λεει μία παροιμία μας. Αυτό το διαπίστωνα τότε στο ίδιο μου το κρανίο.
Και όταν με πήραν στο Πανεπιστήμιο έβαλα στόχο να μάθω να σκέφτομαι.
Ακολούθησαν τέσσερα χαρούμενα χρόνια. Όλα τα μαθήματά μας είχαν κάποια σχέση με την κοινωνία και αυτό μου άρεσε. Στις παραδόσεις παραιτήθηκα από το να γράφω λεπτομερή σημειώσεις και όλα γινόντουσαν για μένα ερεθίσματα για ελεύθερη σκέψη. Σημείωνα στο τετράδιο τις σκέψεις μου.
Και όταν τελείωσα το Πανεπιστήμιο, όλος ο κόσμος μου φαινόταν σαν μικρό κουμπάκι - όπως λένε στη Σλοβακία. Και τότε με κυριάρχησε μία άλλη διαίσθηση - ενοχλητική διαίσθηση: Μα εγώ δεν έχω ιδέα πως λειτουργεί αυτή η κοινωνία στην πράξη!
Ο αρχισυντάκτης με έβαλε στο οικονομικό ρεπορτάζ μα εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Τέλειο σκοτάδι. Τόσο χάος δεν έχω ξανά αντικρίσει. Βρέθηκα μπροστά από ένα μπερδεμένο κουβάρι κοινωνικές, μάλλον γραφειοκρατικές και άλλες οικονομικές σχέσεις - που στο διάολο ήταν η άκρη του νήματος;
Σήμερα ξέρω τι γινόταν: στην κοινωνία μας τεχνητά καταργήθηκαν οι αντιθέσεις.
Και έτσι δημιουργήθηκε μία θανατηφόρα τάξη. Ακίνητη σαν το βούρκο του έλους… Η λέξη στασιμότητα ανακαλύφθηκε αργότερα.
Ωστόσο προσπαθούσαμε να διατεινόμαστε ότι βαδίζουμε ολοταχώς προς το αύριο. Προς το κομμουνισμό. Προσπαθούσαμε να ξεγελιόμαστε. Πολύ μελάνι χύθηκε, πολλές συνεδριάσεις έγιναν με σκοπό τη δημιουργία αυτής της εξωπραγματικής εικόνας. Πολύς ιδρώτας χύθηκε για να σταματήσει βίαια η σύγκρουση και η αντιπαράθεση των κοινωνικών αντιθέσεων με τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να ανακόπτεται και η επίλυσή τους. Και στ’ αλήθεια, αν και μοιάζει απίστευτο, δεν υπήρχαν σε μας αναρχικοί, ούτε τρομοκρατικές ενέργειες, ποτέ δεν έσκασε καμία βόμβα, ποτέ δεν πυροβόλησαν κανέναν στο δρόμο, δεν υπήρχαν πολιτικοί κραδασμοί, απεργίες, διαδηλώσεις… Δεν είδα ποτέ μου ένοπλα τμήματα των ΜΑΤ. Ούτε λεωφορεία των ΜΑΤ, όπως τα βλέπαμε στις ειδήσεις από τη Δύση.
Απλά, επρόκειτο για τη ΜΕΓΑΛΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΑΝΙΟΥ. Αντί για αιματοχυσία λοιπόν γινόταν σε μας μια γενικευμένη μελανοχυσία.
Ο πληθυσμός κόντευε να πνιγεί στις λέξεις που έβγαζε η πλημμύρα από συσκέψεις. Λέξεις, λέξεις, προφορικές και γραπτές, λέξεις γραμμένες σε εκατομμύρια αναφορές, αναγγελίες, εντολές, ρυθμίσεις, εγκυκλίους, σχέδια…
Ο Μπόρια και ο Γκορμπατσόφ ήξεραν πώς να την νικήσουν τη γραφειοκρατία. Ήμουνα ευτυχισμένη που μπορούσα να μαθαίνω κι εγώ πλάι τους.