! Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ !

Περιοδικό για ανοιχτά μυαλά και καρδιές

2011-12-22T23:52:00.001-08:00

http://www.tumblr.com/blog/dimiourgo

γιατί απαγορεύεται...

2011-09-22T07:33:00.001-07:00

Σύμφωνα με το σκεπτικό της παραπάνω απόφασης, αντίκειται στις διατάξειςτων άρθρων 1 παρ. 3 και 26 παρ. 2 του Συντάγματος, η οποιαδήποτε ανάθεσηάσκησης δημόσιας εξουσίας σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (όπως είναι ηΔ.Ε.Η. και οι άλλες ιδιωτικές εταιρείες παροχής ρεύματος). Τόσον η είσπραξηφόρων, όσο και η επιβολή διοικητικών κυρώσεων λόγω της άρνησης πληρωμής φόρων,αποτελούν στοιχεία άσκησης δημόσιας εξουσίας.Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, η άσκηση δημόσιας εξουσίας αποτελεί τηνκατ΄εξοχήν έκφραση κυριαρχίας του Κράτους και ασκείται μόνο από το Δημόσιο καιτα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου.

Και η ΔΕΗ είναι ιδιωτική!!!!!!

μόνο 3 Ευρώ

2011-09-20T08:48:00.001-07:00

http://www.kapsimi.gr/booksbyauthor/2/142

Παιδιά, είμαι ξένη... για αυτό τα ορθογραφικά λάθη... γράφω στα ελληνικά γιατί εδώ ζω

2011-09-17T06:49:00.001-07:00

न्यूज़ फ्रॉम Greenpeace

2011-08-18T13:23:00.000-07:00

http://links.mailing.greenpeace.org/ctt?kn=1&ms=MzY5Mzg1NzYS1&r=NzA4MzcxNDg3MAS2&b=0&j=MTA5NjgyNzEyS0&mt=1&rt=0
Τα γνωστά αθλητικά παπούτσια Νικέ και Addidas φεύγουν από την κίνα.
Μήπως είναι ευκαιρία για την Ελλάδα;
Εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται αθλητικά παπούτσια. Δεν είναι δύσκολο φαντάζομαι να στηθούν εργοστάσια με τέτοιο είδος.
Η επιχειρηματικότητα είναι ένα είδος δημιουργικής δραστηριότητας Λίγη φαντασία χρειαζόμαστε για να πάμε μπρος παρακάμπτοντας τα μονοπώλια. Γιατί τα μονοπώλια κυριαρχούν όλο και περισσότερα τον κόσμο παίρνοντας τη ανάσα από τη φαντασία των μικροεπιχειρηματιών, ανθρώπων που θα μπορούσαν να βρουν μόνοι τους δουλειά σε ένα πραγματικά ελεύθερο κόσμο όπου η προσφορά ικανοποιεί τη ζήτηση.
Τα μονοπώλια ενδιαφέρονται μόνο για τα μεγάλα ψάρια και οι θάλασσες στέρεψαν...
Δεν είναι καιρός να πληρώσουν και τα μονοπώλια την κρίση;
Αντιθέτως, επειδή έχουμε κρίση προσπαθούν να θυσαυρίζουν ακόμα περισσότερα. Και οι κρατικές ενησχύσεις προβλέπονται ακριβώς για τα μονοπώλια.

समाच थे सिस्टम विथ अ song

2011-03-24T08:00:00.000-07:00

http://poetrybarradio.freehostia.com//

Τα πιο φθηνά καλλυντικά

2011-01-24T02:31:00.000-08:00

http://cheapestcosmetics.org.uk/

Πολύ παιδικό ενθουσιασμό για...

2011-01-01T04:19:00.000-08:00

...κάθε είδους επανάσταση
και πολύ κέφι από το παιχνίδι!!!
Το 2011 ως προπόνηση...
για το 2012 που θα αλλάξει
το DNA των Ελλήνων
και όλων όσοι ακολουθούν
τη παγκόσμια συνειδητότητα!

Παιδιά στην φυλακή

2010-12-08T13:17:00.000-08:00

Ακης Γκιοναν 08 Δεκεμβρίου στις 10:16 μ.μ. Απάντηση • Αναφορά
βοηθησατε ηδη πολυ...δειχνουμε οτι τα παιδια δεν ειναι μονα τους...
θα ζητησω ακομα μεγαλυτερη βοηθεια!!!
μενουν λιγες ωρες ως τη δικη!!!
ΑΣ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΝ ΟΣΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ & ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ!!!

(φυσικα & η συλλογη υπογραφων θα συνεχιστει & μετα αλλα εγω τουλαχιστον δε θα σας κουραζω τοσο με μνμτ... απλα τωρα ΕΠΕΙΓΕΙ!!!)

ह दिअलेक्तिख και ο υλισμός

2010-12-08T02:14:00.000-08:00

Πρόσφατα βρέθηκα σε μία διάλεξη του κύπριου καθηγητή Σταύρου Τοπάζου. Την διάλεξη την τελείωσε με την εξής διαπίστωση: «Στο τρίτο κεφάλαιο του Κεφαλαίου του Μαρξ όπου γράφει για την Ιδεολογία δεν έχω διαπιστώσει πουθενά ότι θεωρεί την βάση ως κάτι το πρωταρχικό και την ανοικοδόμηση κάτι το δευτερεύον. Η οικονομία και η ιδεολογία πάνε μαζί, έχουν μία σχέση… πώς να το πω…» Και πετάγομαι εγώ και λέω: «Διαλεκτική σχέση!» Συμφώνησε.
Και μετά συνειδητοποιώ: Στην «καθημερινή» συνείδηση του αριστερού δεν υπάρχει έννοια της αλληλουχίας των διαλεκτικών νόμων, δεν υπάρχει καν η εικόνα αυτών των νόμων.
Οι μεν τροτσκιστές δεν έχουν ιδέα επειδή ο Τρότσκι στα βιβλία του δεν ασχολείται με τους νόμους αυτούς και επιπλέον είχαν περιγραφεί σε μερικά σοβιετικά βιβλία της μετά σταλινικής περιόδου και αυτή την περίοδο την θεωρούν εκφυλισμένη, μάλλον την θεωρούν κρατικό καπιταλισμό, δηλαδή μία περίοδο ανάξια προσοχής που τίποτα αξιόλογο στην σφαίρα της ιδεολογίας δεν μπόρεσε να συντελεστεί.
Και οι δε κομμουνιστές δεν τους καταλαβαίνουν τους νόμους αυτούς και για αυτό δεν υπάρχει καν αναφορά στην λέξη αυτή στις θέσεις του τελευταίου Συνέδριου της ΚΕ του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ δεν μπήκε καν στον κόπο να μεταφράσει όλα τα πράγματι ελάχιστα βιβλία που εξηγούν τους διαλεκτικούς νόμους.
Γιατί όλα αυτά;
Γιατί οι διαλεκτικοί νόμοι λένε ότι το καθετί, το Σύμπαν, η κοινωνία, ο άνθρωπος είναι σε μία διαρκή κίνηση, αλλαγή, δηλαδή μεταβολή. Οι κομμουνιστές και οι τροτσκιστές αριστεροί όμως θεωρούν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό τέλος. Τέλος της ιστορίας. Δηλαδή τέλος των αλλαγών. Πώς μπορούν να ισχύουν οι διαλεκτικοί νόμοι αφού μετά θα πάψουν να ισχύουν… Τότε δεν είναι νόμοι!
Οι ανανεωτικοί αριστεροί, δηλαδή οι αριστεροί που έφυγαν από τα ΚΚ (όχι μόνο το ελληνικό αλλά το ίδιο σκηνικό παίχτηκε και σε άλλες χώρες) θεωρούν από την άλλη πλευρά το διαλεκτικό υλισμό επέτειο των προβλημάτων στον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, δηλαδή ότι αυτό ήταν το σημείο το οποίο ήταν λανθασμένο στο μαρξισμό-λενινισμό που δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί και έτσι οι διαλεκτικοί νόμοι είναι αυτό που είναι το λάθος σε όλοι την υπόθεση. Τους έχουν και αυτοί στο μυαλό τους μόνο ως κάτι το ανεξήγητο και όχι ως κάτι το συγκεκριμένο που έχουν μελετήσει. Δεν τα έχει μελετήσει σχεδόν κανείς.
Και έτσι ελάχιστοι αριστεροί σκέφτονται με τους όρους «γίνεται» δηλαδή χεγκελιανά όπως σκέφτεται ο Μαρξ - όπως είπε και ο Τοπάζος, αλλά καρτεσιανά με όρους «είναι».
Που έχει δηλαδή λάκκο η φάβα;

2010-12-07T13:20:00.000-08:00

Silvia Okaliova

Δημιουργία εμβλήματος

Η χαρά του να ζεις επικίνδυνα

2010-10-31T06:40:00.000-07:00

"Οι λέξεις θάρρος και κουράγιο
είναι πολύ ενδιαφέρουσες
Έρχονται από την ίδια ελληνική ρίζα
που έρχεται και η λέξη καρδιά
Έτσι, το να είσαι άνθρωπος θαρραλέος,
σημαίνει να ζεις με την καρδιά
Και τα ανθρωπάκια, μόνο τα ανθρωπάκια,
ζουν με το κεφάλι. Φοβούνται
και φτιάχνουν γύρω τους
μία ασφάλεια λογικής.
Φοβισμένοι, κλείνουν κάθε παράθυρο
και κάθε πόρτα -
με θεωρίες ιδεολογίες, λόγια -
κι εκεί μέσα κρύβονται.
Ο δρόμος της καρδιάς
είναι ο δρόμος του θάρρους.
Είναι το να ζεις μέσα στην ανασφάλεια.
Είναι το να ζεις
μέσα στην αγάπη και εμπιστοσύνη.
Είναι το να κινείσαι
μέσα στο άγνωστο.
Είναι το να αφήνεις το παρελθόν
και να επιτρέπεις στο μέλλον να έρθει.
Θάρρος είναι να κινείσαι
σε επικίνδυνα μονοπάτια...
Η καρδιά είναι πάντοτε έτοιμη
για το ρίσκο,
η καρδιά ξέρει να ρισκάρει.
Το να ζεις με την καρδιά
σημαίνει να ανακαλύπτεις
το νόημα της ζωής."

(Όποιος βρει από ποιο βιβλίο είναι το χωρίο κερδίζει ένα καινούργιο μου βιβλίο και την φιλία μου!)

Έτσι αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να αναθεωρήσω πλήρως, όπως μπορώ, το σοβιετικό μαρξισμό.
Έχει πολύ ενδιαφέρον επειδή θα δούμε ότι ο Γκορμπατσόφ ήταν επαναστάτης και όχι προδότης. Απλά, ρίσκαρε λίγο και τα έχασε όλα.
(Πρόδοσε την καρδιά του... γιατί οι κομμουνιστές "δεν πίστευαν" στην καρδιά...)
Σας παρακαλώ, τολμήστε και διαλεχτή τε μαζί μου σε όλα, για να πάμε πιο γρήγορα μαζί μπροστά.

Ενώ πεθαίνει αυτό που ΠΡΕΠΕΙ ζει αυτό που ΘΕΛΕΙ

2010-10-28T12:53:00.000-07:00

Σας αγαπάω όλους!

(ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΘΕΙΣ...)

Ξέρεις
ποιός είμαι;

Χωρίς το Εγώ.

Ο Ήλιος...

ο ΘΕΟΣ

η ΕΝΕΡΓΙΑ

που ρεει

αν δεν κάθεσαι

όλη την ώρα

σπίτι

έλα να έρθεις!

Ένας Θεός που δεν είναι πρόσωπο.

Πώς κατάαφερε ο Μπάμπης Δερμιτζάκης να μας κάνει να γελάσουμε

2010-10-20T14:23:00.000-07:00

http://www.lexima.gr/lxm/read-1652.html

"Αν θέλεις να εξουδετερώσεις τους εχθρούς μπες στις σειρές τους"

2010-10-14T01:18:00.000-07:00

Πως μπορούν να μας σώσουν αυτοί που μας καταδίκασαν??? ΔΕΙΤΕ: ΕΓΓΡΑΦΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!

Έχουμε ακούσει από πολλούς να λένε ότι με τον Ανδρέα φάγαμε ψωμί, ότι έδωσε και έφαγε ο λαός...Πάμε να δούμε την πραγματική αλήθεια. ΕΓΓΡΑΦΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!

Κατι που πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι Ελληνες. Όποιος επιθυμεί ας το ψάξει να δει αν αληθεύει. Σύμφωνα με τις δικές μας πηγές, ότι θα διαβάσετε αληθεύει
Έχουμε ακούσει από πολλούς να λένε ότι με τον Ανδρέα φάγαμε ψωμί, ότι έδωσε και έφαγε ο λαός κτλ. είναι όμως έτσι; για να δούμε.
Κατ' αρχήν για να ξέρουμε τι λέμε πρέπει να ασχοληθούμε με το γενεαλογικό του δένδρο: Ζιγκμουντ Μινέικο, ΠολωνοΕβραίος μηχανικός που κατασκευάζει οπλικά συστήματα και τα δίνει στους Τούρκους για να πολεμίσουν τους Έλληνες που ζητάνε απελευθέρωση...
Ο Ζίγκμουντ κάνει μια κόρη, την Σοφία. Η Σοφία Παντρεύεται τον Γεώργιο Παπανδρέου εξ Αχαΐας και κάνουν τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ανδρέας το 1941 φεύγει Αμερική για σπουδές και νυμφεύεται το 1951 την ΑμερικανοΕβραία Margaret Chant. Πατέρας της Margaret Chant ήταν ο Douglas Chant ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος Ιεχωβάδων Αμερικής. Ο Ανδρέας και η Margaret έκαναν μεταξύ άλλων τον Γιώργο Παπανδρέου σημερινό εκλεγμένο από τον λαό πρωθυπουργό.
Ο Ανδρέας λοιπόν με απόδειξη το παρακάτω έγγραφο χρηματοδοτήθηκε από την τράπεζα των Rockefeller, Chase Manhattan Bank με 100.000.000 Δολάρια το 1974 για την κατασκευή του ΠΑΣΟΚ.

Η Κοινή λογική λέει ότι όταν ένας τραπεζίτης δίνει ένα δολάριο αποσκοπεί σε κέρδος 1000 δολαρίων, έτσι λοιπόν ο Ανδρέας βγήκε πρωθυπουργός, έβαλε λουκέτο στις μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα (izola, pitsos, elinda, κτλ κτλ) μέσο των διπλασιασμών μισθών και εισφορών χωρίς να ελαφρύνει όμως φορολογικά τις εταιρείες για να υπάρξει ισορροπία. Αυτό είχε σαν λογικό αποτέλεσμα η Ελλάδα πλέον να μην παράγει οπότε και να μην εξάγει τίποτα κλείνοντας την κάνουλα των κρατικών εσόδων (η οποία έκτοτε δεν ξανάνοιξε ποτέ). Εκτός αυτών, αύξησε κατά 1000% τους δημοσίους υπαλλήλους οι οποίοι δεν παράγουν έσοδα για το κράτος όπως οι βιομηχανίες που είχε κλείσει, αύξησε κατ επέκταση την γραφειοκρατία καταστώντας απίθανο να κάνει κάποιος δουλειές στην Ελλάδα.

Αποτέλεσμα λόγω μη εσόδων και πολλών εξόδων να πάει σε ΔΑΝΕΙΣΜΟ. Επόμενο λοιπόν ήταν να δανειστεί από Τράπεζες "οικείες" για να ξεπληρώσει και την υποχρέωση... Η Ελλάδα μετά το 1981 για πρώτη φορά φτάνει στο σημείο να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει.

Το χρέος από 8 ΔΙΣ που παρέλαβε από τον άλλον εθνοπατέρα Καραμανλή εκτοξέυεται στα 100+ ΔΙΣ. Αυτό έθεσε την Ελλάδα δέσμια των Τραπεζών (δεν χρειάζεται να αναφέρουμε το σε ποιους ανήκουν, όποιος διαθέτει έστω και 5 δράμια μυαλό ξέρει).
Ο Μηχανισμός "ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ" δεν σημαίνει τίποτε άλλο από πρόσκαιρη και εικονική ευμάρεια αλλά σε βάθος χρόνου μάζεμα αυτών των "δωρισμένων" χρημάτων με τον μηχανισμό που λέγεται "ΦΟΡΟΣ" για να ξεπληρωθούν τα δάνεια. Επειδή όμως οι τόκοι των δανείων είναι όπως είναι φυσικό τεράστιοι και η Ελλάδα πια δεν έχει υγιή έσοδα για να ξεπληρώσει τα δάνεια, η μόνη "λύση" πληρωμής προηγούμενων δανείων είναι επαναΔανεισμός, το ΧΡΕΟΣ μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο με λογική συνέπεια το όλο και αυξανόμενο χρέος να μην ξεπληρώνεται ποτέ, αυτό μας παρασέρνει αναπόφευκτα στην συνεχή αύξηση των φόρων. Έτσι φτάσαμε σήμερα να έχουμε εξωτερικό χρέος 320 ΔΙΣ προ ΔΝΤ, και 320 ΔΙΣ + 120ΔΙΣ + τόκους μετα ΔΝΤ (αν υπάρξει μετά...)
ο όρος "ΦΟΡΟΣ" στην οικονομολογία δεν σημαίνει τίποτε άλλο από αφαίμαξη ρευστού από την αγορά με ότι αυτό το ντόμινο συνεπάγεται. Επίσης ο όρος "ΦΟΡΟΣ" σημαίνει μεγάλα λειτουργικά έξοδα με ότι αυτό το ντόμινο συνεπάγεται (ακρίβεια κτλ).
Εν ολίγοις ο Ανδρέας ως άριστος ψυχολόγος των μαζών δίνει όχι υγιή αλλά δανεικά χρήματα στον λαό, γίνεται ήρωας (δηλαδή ψήφους για μια ζωή), ο λαός αρχίζει να συνηθίζει στα πολλά έξοδα (υπερκαταναλωτική μανία) μετά από ένα χρονικό διάστημα τα χρήματα αυτά μέσω των φόρων επιστρέφονται στην βάση από όπου ξεκίνησαν με την διαφορά ότι έχει μείνει ως κληρονομιά όλης αυτής της ιστορίας το ΧΡΕΟΣ(=το μέσον χειραγώγησης ενούς κράτους από τον δανειστή της).
Ως χώρα δηλαδή, κάναμε έναν κύκλο και φτάσαμε πάλι από εκεί που είχαμε ξεκινήσει με την διαφορά ότι τώρα είμαστε δέσμιοι.

Ελπίζω να κατανοήσαμε ότι όταν ο Ανδρέας μοίραζε χρήματα στον λαό δεν μοίραζε υγιή χρήματα από εξωτερικά κρατικά έσοδα, αλλά από εξωτερικό δανεισμό για να ξεπληρώσει υποχρεώσεις και συμφωνίες που είχε κάνει, βάζοντας στον θαμπωμένο λαό μια θηλιά που ονομαζόταν ΧΡΕΟΣ.

Δείτε το παρακάτω έγγραφο με το οποίο πιστοποιείται ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974 υπέγραψε σύμφωνο με τις ΗΠΑ και τον Rockefeller και τις λεπτομέρειες τη συμφωνίας.

"Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29"
κάντε κλικ ΕΔΩ για να δείτε το έγγραφο σε μεγέθυνση

Τι λέει το κείμενο:

1. Απομάκρυνση από τις επιλεγμένες θέσεις θα αποφασίζονται μόνο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. από την Πλευρά του Ανδρέα Παπανδρέου επιτρέπονται μόνο φραστικές παρεκκλίσεις.

2. Προς ικανοποίηση των Ριζοσπαστών (αριστερών) ψηφοφόρων θα επιτραπεί η αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και ΗΠΑ

3. Ελαχιστοποίηση της δύναμης του κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος. Η μείωση αυτή δεν θα πρέπει να υπερβεί το όριο που συμφωνήθηκε με τους συναδέλφους της KGB.

4. Επιτρέπονται φραστικές "συγκρούσεις" με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, όχι όμως ανοικτός πόλεμος.

5. Ο σύνδεσμος μεταξύ ΗΠΑ και Ελληνικής κυβέρνησης θα αναλάβει να καθησυχάζει τους αξιωματούχους του ΝΑΤΟ.

6. (Έχει διαγραφεί με μαρκαδόρο)

7. Αν και όταν το επιθυμεί η ομάδα(?) τα πυρηνικά όπλα που βρίσκονται εναποθηκευμένα στην Ελλάδα θα αντικατασταθούν ή ανταλλαχθούν με νέα.

8. Όταν η CIA και DIA χρειάζονται όπλα για συγκαλυμμένες επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό, η κυβέρνηση του Παπανδρέου θα προβαίνει σε πωλήσεις και μεταφορές όπλων με τις τιμές που θα ισχύουν τότε. Θα ειδοποιείται σχετικά από την υπηρεσία Διοικητικής Μέριμνας (των ενόπλων δυνάμεων) των ΗΠΑ

9. Η Κυβέρνηση Παπανδρέου δεν θα ανακινήσει το θέμα Κύπρου με αντίδωρο την μη ύπαρξη προβλημάτων με την Τουρκία.

10. Η ανοχή απέναντι στην τρομοκρατία (το υπόλοιπο σβησμένο με μαρκαδόρο)

11. Το οικονομικό θέμα θα ρυθμιστεί από τον Brian Crosier. Οι εταιρείες που υποστηρίζουν το κίνημα Παπανδρέου στην Ελλάδα, θα καταθέσουν 100.000.000 δολλάρια για την δημιουργία του νέου κόμματος. (έχουν διαγράψει 3 λέξεις) ARAMKO (επίσης διαγραφή 2 λέξεων με μαρκαδόρο) της Wall Street είναι (διαγραφή 1 λέξης). Οι τράπεζες: Chase Manhattan Bank (διαγραφή 4 λέξεων)

Υπογραφή
Ανδρέας Γ. Παπανδρέου
Andreas Papandreou

Το έγγραφο αυτό υπέγραψε τον Αύγουστον του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, και εφόσον απεδέχθη τις "οδηγίες", προεβλέπετο καταβολή από την Τσέϊς Μανχάταν Μπανκ ( των Ροκφέλερ ) ποσού 100.000.000 δολλαρίων για την ίδρυση νέου κόμματος!

Οι Αμερικανοί χρηματοδότες του... "σοσιαλιστικού" κινήματος στην Ελλάδα, καθόριζαν σαφώς στον αρχηγό του, τι κινήσεις μπορούσε να κάνει, τι στάση θα τηρούσε επί συγκεκριμένων θεμάτων, και τι περιθώριο ελιγμών διέθετε. Από τους "κανόνες" που υπέγραφε ο Ανδρέας, επιτρέποντο μόνον "φραστικές παρεκκλίσεις".

Υ.Γ. Παρατηρήστε ότι στο έγγραφο αναφέρεται πολλές φορές η έκφραση "η κυβέρνηση του Παπανδρέου", επίσης ότι το έγγραφο είναι του 1974 , δηλαδή 7 χρόνια πριν γίνει ο Παπανδρέου πρωθυπουργός.

Aναρωτιέμαι λοιπόν αν τους το είπε κάποιο Μέντιουμ ότι σίγουρα θα γίνει κυβέρνηση ο Παπανδρέου προβλέποντας το "7 χρόνια μετά" ή συμβαίνει κάτι άλλο...

πηγή εγγράφου:
"Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29"

Η ασίγαστη περιπέτεια του νου, η μόνη συνθήκη που μπορεί να μας δώσει φτερά

2010-10-07T04:09:00.000-07:00

(«όποιος δεν ξέρει να θαυμάζει είναι ηλίθιος» (W. Goethe)

Τα δικά μου 9 θαύματα του κόσμου…
Της Λουκίας Ρικάκη

Θαυμάζω κάθε πρωί την ανατολή του Ήλιου, είναι εκεί και αδιαπραγμάτευτα και ανατέλλει, ενώ επιμένει τα φωτίζει χωρίς διακρίσεις όλες τις χώρες όλους τους ανθρώπους όλα τα λουλούδια . Διεκδικώ τον ήλιο και τον κυνηγάω ακόμα και ανάμεσα στα σύννεφα. Μπορώ να σταματήσω ό, τι κάνω και να βγω έξω για να πάρω λίγο από την ενέργεια του. Θαυμάζω τον ήλιο γιατί με τις ακτίνες του δημιουργεί μία εσωτερική ηλιοφάνεια… τόσο απαραίτητη στην καθημερινή ανάσα.
Με τον ήλιο σχετίζεται και η φύση, το ελληνικό τοπίο πώς φωτίζεται απ’ αυτό. Νομίζω ότι είναι μία πολύ ειδική συνθήκη. Και προσκυνώ κάποια ελληνικά τοπία όσα έχουν παραμείνει ακόμη σχετικά άθικτα από την αισθητική λαίλαπα . Την φύση την έχω πολύ ανάγκη

Θαυμάζω την περίεργη ισορροπία που υπάρχει στη φύση Η φύση έχει φαίνεται ένα δικό της σύστημα αυτό ρύθμισης το οποίο αντιστέκεται σε αυτά που καταστρώνει η κοινωνία των ανθρώπων σε βάρος της..

Θαυμάζω τους ποιητές. Οι ποιητές το απαραίτητο οξυγόνο της ύπαρξης . Ειδικά θαυμάζω τον Ρίλκε.
Πέρα από τα ποιήματα του τα οποία διαβάζω και ξαναδιαβάζω θαυμάζω τον τρόπο και τη μέθοδο με την οποία εργαζόταν καθημερινά και κυρίως την εμμονή του στην ποιητική αλληλογραφία και την επικοινωνία με τους άλλους. Έτσι τοποθετούσε την ποίηση εκεί που πράγματι αναπνέει, μέσα στην καθημερινή ζωή

Θαυμάζω τον Johann Sebastian Bach .Ακούω πολύ συχνά Cello suites στην πολύ γνωστή εκτέλεση του Yo Yo Ma Νομίζω ότι στη μουσική του Μπαχ βρίσκεις μια μοναδική συνύπαρξη του σύγχρονου και του κλασικού. Στη σχολή μου στην Αγγλία ήρθα πιο αναλυτικά επαφή με το έργο του καθώς κάθε βδομάδα παρακολουθούσαμε μοναδικά κονσέρτα κλασσικής μουσικής και προκλασσικής μουσικής μέσα σε ένα Εθνικό δρυμό στο Ντεβον

Θαυμάζω επίσης την τόλμη. Την δύναμη των ανθρώπων που τόλμησαν να αλλάξουν, εκείνων που υποτίθεται έχουν πετύχει κάτι και το θυσιάζουν για να αλλάξουν. Κάθε φορά που βλέπω κάτι τέτοιο μου δίνει κουράγιο και δύναμη και σκέφτομαι ότι ίσως μπορεί και εγώ να το κάνω. Μου αρέσει η ασίγαστη περιέργεια που τροφοδοτεί την περιπέτεια Θαυμάζω εκείνους που δεν υπολογίζουν τις συνέπειες και παλεύουν με το φόβο. Ευτυχώς το κάνουν ακόμη αρκετοί άνθρωποι-ακόμη κι αν παραμένουν αφανείς- σε κάθε εκδήλωση της ζωης ,στην κοινωνία, στην επιστήμη και στην τέχνη

Θαυμάζω τους σουρεαλιστές και έχουν σημαντικά επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο δουλεύω. Πιστεύω ότι σε εκείνη την περίοδο απελευθερώθηκε η έκφραση σε πολλούς τομείς. Το ίδιο και η λογοτεχνία η τέχνη και άρα και η ζωή. Από τους σουρεαλιστές διάβασα με πάθος τον Paul Eluard

Στον κινηματογράφο θαυμάζω τον Francois Truffaut. Μου αρέσει η ευαίσθητη ματιά του και η ποιητική στην καθημερινή ζωή. Είδα ταινίες του σε μικρή ηλικία περίπου τότε που μπαίνουν χωρίς να το ξέρεις οι βάσεις για το τι θα κάνεις στη ζωή σου. Πιστεύω ότι οι ταινίες του είχαν μια μαγική επιρροή πάνω μου και ακόμη και τώρα καταφεύγω ορισμένες φορές στο έργο του

Θαυμάζω τον συγγραφέα Elias Khoury από το Λίβανο. Με συγκινεί και με παρακινεί δημιουργικά τη σκέψη και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίον κατοικεί η ποίηση στην καθημερινότητα. Εκεί που περιγράφει κάτι καθημερινό προτείνει ξαφνικά ένα ταξίδι ,μια συνειρμική σκέψη που σε απογειώνει. Θαμάζω τις μοναδικές του εικόνες και θεωρώ ότι είναι μια πρόκληση η μεταφορά τους στον κινηματογράφο

‘Έχει εκδοθεί και πρόσφατα ένα βιβλίο σου «Τα παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας» από εκδόσεις Απόπειρα. Πες μας για αυτό. Έχει σχέση με θαυμασμό;

Θαυμάζω όσους ζουν τον έρωτα με πάθος και μέγεθος. Όσους παραδίδονται σε άνευ όρων αυτόν και υιοθετούν το καρδιοχτύπι του. Αυτούς τους έρωτες που δίνουν περιθώριο στην ελπίδα, θέλησα να τιμήσω με το βιβλίο μου, Παραμύθια της Αγάπης και της Ελπίδας . http://loveandhopetales.blogspot.com/ Ανάμεσα στον ουρανό και τη θάλασσα, στην πατρίδα του ορίζοντα. γεννήθηκαν τα παραμύθια, είναι παραμύθια που υμνούν τον εύφορο έρωτα και κοιτάζουν με ελπίδα την συνύπαρξη των ανήσυχων ψυχών. Προτείνουν μια ζεστή αγκαλιά ως την πιο εύφορη χειρονομία στον άλλον. Προτείνουν την ασίγαστη περιπέτεια του νου ως τη μόνη συνθήκη που μπορεί πραγματικά να μας δώσει φτερά.
Κι όπως λέει μια φίλη μου είμαι τόσο ερωτευμένη με τον έρωτα και της αρέσει που δεν φοβάμαι να τον εκφράζω και να του δίνω τον κεντρικό ρόλο στη ζωή και τη τέχνη μου.

Επιμέλεια: Σύλβια Οκαλιόβα

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Κάλεσμα του Δημήτρη Καζάκη για νέο ... σύγχρονο ΕΑΜ. (Συνάντηση 17 Οκτώβρη -Αθήνα)

2010-10-02T23:11:00.000-07:00

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Κάλεσμα του Δημήτρη Καζάκη για νέο ... σύγχρονο ΕΑΜ. (Συνάντηση 17 Οκτώβρη -Αθήνα)

Αυτονόητο

2010-09-30T18:11:00.000-07:00

http://apneagr.blogspot.com/2010/09/blog-post_7195.html
Είναι εδώ για πάντα
ή θα κάνουμε την επανάσταση
(του αυτονόητου)
χωρίς αυτόν?
Η πολιτική κατάσταση
μου θυμίζει
της τελευταίες
ανάσες
του
ψεύτικου
σοσιαλισμού.

थे लव αρχίζει από το फिरे και καταλήγει στο Φως.

2010-09-29T08:09:00.000-07:00

http://steki-steki.blogspot.com/2010/09/arte-y-tango.html

Αγάπη μου παντοτινή...
για σένα
καίγομαι
και σβήνω
μα θα ανάβω
αλλού
εσένα πάντα
αγαπώ
το
ένα σε όλα
Ο
Ηράλκλειτος
σου.

Θέλει τρέξιμο αλλά १. μυαλό

2010-09-27T19:57:00.000-07:00

Η συγκυρία με αναγκάζει να γίνω λίγο επιχειρηματίας ίσων καπιταλιστής (?)
Γιατί τα βιβλία μου που παράγγειλε αρχικά η Πρωτοπορία εξ αντλήθηκαν.
Μαζί με την εκδότρια μου που ο μεγαλέμπορας δεν την άφησε να ανασαίνει
κόβοντας της τα 65 % του κέρδους μας, ως συνεκδότες.
Με άλλα λόγια δεν της έμεινε τίποτα.
Σε σύγκριση με το Ιανό όποιος αφήνει και 10% στον εκδότη.
Εκεί σε ένα πιο φιλικό περιβάλλον μπορείτε να βρείτε αυτή τη στιγμή την "Αγκαλιά..."
Η Πρωτοπορία θα φέρει αν το ζητήσετε επίμονα.
Άλλα μικρά βιβλιοπωλεία όπως η
Βιβλιοχώρα (Χαρίλαου Τρικούπη 49) ή
το ΚΨΜ (Ζοωδόχου πηγής 45) ή
Η γωνιά του Βιβλίου (Ιπποκράτους αρχή) είναι πιο πρόθυμα.
Ή Απόπειρα. Τα φιλαράκια από την Απόπειρα το παραγγέλνουν αυθημερών.
Ευχαριστώ σε όλους σας, σας υπόσχομαι ότι
θα φέρω την Αγαλιά μου σε όλα τα μικρά μαζαιά της Αθήνας αρχικά.

कुइज़: क;इत्रिनो य्पोब्रब्र्यक्सियो?

2010-08-25T05:21:00.000-07:00

Okaliova, Silvia scored 17% on the

"Beatles songs" Quiz

17%

1 out of 6 correct, 2 minutes, 5 seconds

Flixster: Quizzes - Trailers - Movies

सिस्सी सोको: Αγκαλιά με τον Ήλιο - केंत्रिकh διάθεση: ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΊΑ

2010-07-30T08:27:00.000-07:00

Στα δεκαεφτά η κόρη μου μού παραπονέθηκε: Δεν μπορώ να αποφασίζω τι θέλω!
Θυμήθηκα τότε ότι σε αυτή τη ηλικία είχα κι εγώ το ίδιο πρόβλημα
Μα μετά έγιναν όλα εύκολα.
Διάβασα ένα βιβλίο το οποίο έγραφε να κάνω αυτό που ΘΈΛΩ
Απλά; ΘΈΛΩ..
Είναι απλό: Συγκεντρώσου στο κέντρο της ύπαρξής σου και νοιώθε.
Τι σου αρέσει;
Τι απολαμβάνεις;
Τι αγαπάς;
Ε, κάνε αυτό.
Μα είναι εδώ η κοινωνία, οι γονείς, οι δάσκαλοι...
να μας τα χαλάνε.
Η ΚΡΗΣΗ!
...
Μα αυτά που θέλεις στο βάθος είναι εύκολο.
...
Να αναπνέεις χαλαρά και χαρούμενα.
Αυτό αρκεί.

το βιβλίο αυτό είναι μία διαδρομή ζωής προς το ΦΩΣ...

Σας το παραδίνω στα χέρια σας.
Από σήμερα.

Περιμένοντας το डेमोक्रेसी RELOADED

2010-05-21T03:06:00.000-07:00

Μία μέρα, φεύγοντας από το σχολείο, οι τρεις φίλοι – η Τίνα, ο Λάμπης και ο χοντρούλης Θωμάς – άρχισαν μία ενδιαφέρουσα κουβέντα. Ο Θωμάς μίλησε πρώτος: «Παιδιά, τι βαρετό που είναι το σχολείο, όλο πρέπει, εγώ θα προτιμούσα να παίζω συνέχεια αντί να διαβάζω ανούσια πράγματα».
«Εγώ θέλω να παίζω ακόμα και όταν μεγαλώσω αντί να δουλεύω, θέλω να δουλεύω παίζοντας», είπε η Τίνα. «Να υποσχεθούμε στο εαυτό μας ότι ποτέ δεν θα ξεχάσουμε να παίζουμε!»
«Ο μπαμπάς μου παίζει και μεγάλος που είναι, και αυτό θα κάνω κι εγώ όταν μεγαλώσω!», φώναξε ο Λάμπης.
«Και ο δικός μου ο μπαμπάς παίζει. Παίζει με τα λεφτά του γιατί είναι έμπορας!», είπε ο Θωμάς.
«Νομίζω ότι και ο δικός μου ο μπαμπάς παίζει σαν ζαχαροπλάστης που είναι», είπε και η Τίνα.
«Ο δικός μου παίζει πιο πολύ απ’ όλους», είπε ο Θωμάς περήφανα.
«Όχι, ο δικός μου!», φώναξε ο Λάμπης. «Βάζουμε στοίχημα;»
«Μα πώς θα μάθουμε ποιος έχει δίκιο;», ρώτησε η Τίνα.
«Για μία βδομάδα θα γίνουμε μεγάλοι και θα κάνουμε τη δουλειά του μπαμπά μας!», αποφάσισε ο Λάμπης.
«Μα πώς θα γίνει αυτό;», απόρησαν τα δύο άλλα παιδιά.
«Αυτό είναι παιχνιδάκι!», απάντησε ο Λάμπης ο οποίος είχε μάθει τώρα περισσότερα μαγικά. «Προσέξτε», φώναξε ο Λάμπης και είπε ένα ξόρκι. Στη στιγμή τα τρία παιδιά έγιναν μεγάλοι.
Αμέσως ρίχτηκαν στη δουλειά.
Τι έκαναν; Ακούστε.
Ο Λάμπης άρχισε να παίρνει τηλέφωνο διάφορους ανθρώπους και τους ρωτούσε ποια είναι η μεγαλύτερη ευχή τους σήμερα. Κάθε φορά, αφού άκουγε προσεκτικά την ευχή κάποιου, έλεγε ένα ξόρκι και η ευχή γινόταν αμέσως πραγματικότητα. Σιγά σιγά κατάφερε να κάνει ευτυχισμένους όλους τους ανθρώπους.
Η Τίνα πάλι έστησε έναν πάγκο μπροστά στο σχολείο τους και πουλούσε τετράδια της UNICEF. Σε όποιον έπαιρνε ένα τετράδιο έδινε ένα σοκολατάκι δώρο. Η Τίνα διασκέδαζε στην αρχή, μετά όμως κουράστηκε.
Πιο πολύ δουλειά απ’ όλους είχε ο Θωμάς. Πρώτα αγόρασε ένα φορτηγό γεμάτο με γλειφιτζούρια και πήγε να τα πουλήσει σε μία άλλη χώρα πιο ακριβά. Σε αυτήν τη χώρα αγόρασε παιχνίδια και τα πούλησε κάπου αλλού ακόμα πιο ακριβά. Εκεί, με τα λεφτά που έβγαλε πήρε πολλά ποδήλατα, τα οποία πήγε σε μία τρίτη χώρα, όπου τα πούλησε και με όσα κέρδισε αγόρασε αυτοκίνητα. Ύστερα, ήρθε στην Ελλάδα με τα αυτοκίνητα και τα πούλησε κι αυτά. Ξαφνικά είχε μαζέψει τόσα λεφτά που δεν ήξερε τι να τα κάνει. Ο Θωμάς κουράστηκε πολύ και το μόνο που τον έκανε να συνεχίσει ήταν που σκεφτόταν τα λεφτά. Σκεφτόταν τα λεφτά και στον ύπνο του, φοβόταν μην τα χάσει, συνέχεια μέτραγε τα λεφτά. Εδώ που τα λέμε άρχισε να ζει σε κανονική κόλαση. Και το χειρότερο; Όσο περισσότερα λεφτά έβγαζε τόσο πιο ανικανοποίητος ένιωθε. Ήθελε όλο και περισσότερα, όλο και περισσότερα.
«Εγώ κέρδισα το στοίχημα!», φώναξε ο Θωμάς όταν τα παιδιά ξανασυναντήθηκαν. «Κέρδισα πολλά λεφτά!»
Ο Λάμπης και η Τίνα στενοχωρήθηκαν. Δεν ήταν αυτό το στοίχημά τους. Κατάλαβαν ότι κάτι πήγε στραβά με το παιχνίδι. Τι όμως;
Οι άνθρωποι που ζήταγαν κάτι από τον Λάμπη ζήταγαν όλο και περισσότερα υλικά αγαθά ώσπου η γη γέμισε από πράγματα, αυτοκίνητα και βίλες. Οι άνθρωποι πέταγαν τα παλαιά και ζήταγαν καινούργια. Πάνω στη γη στοιβάζονταν όλο και μεγαλύτεροι σωροί από σκουπίδια. Εκτός απ’ αυτό οι περισσότεροι απόκτησαν και τρεις και πέντε εξοχικά και οι άνθρωποι δεν είχαν πια καθόλου χώρο να κουνηθούν, δεν έμεινε ούτε στρέμμα χώρο πρασίνου για να μπορούν να πηγαίνουν βόλτα. Ο αέρας βάρυνε ακόμα περισσότερα από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων που πλέον είχε το κάθε μέλος της κάθε οικογένειας.
Ο κόσμος έγινε αφόρητος.
«Μα πώς να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι δεν τα χρειάζονται όλα αυτά τα πράγματα οι άνθρωποι;» ρώτησε ο Λάμπης τον μπαμπά του.
«Μην στενοχωριέσαι. Θα πω ένα ξόρκι και θα γίνουν όλα όπως πριν», είπε ο μπαμπάς μάγος στον γιο του, τονΛάμπη. «Εσύ όμως μη κυνηγάς τη διασκέδαση και τα λεφτά, αλλά τη χαρά της δημιουργίας. Μόνο αυτή θα σου προσφέρει την πραγματική χαρά του παιχνιδιού! Το πιο ωραίο σε τούτη τη γη είναι να δημιουργείς δίνοντας αγάπη και να πλουτίσεις έτσι χαίροντας».
«Εκτός απ’ αυτά, μπαμπά, με αυτό που έκανε ο Θωμάς κατάλαβα ότι όταν ο ένας κερδίζει, ο άλλος πάντα χάνει.»
«Όχι παιδί μου, Υπάρχει τρόπος να κερδίζουν όλοι, σε όλο τον κόσμο».
«Ποιος τρόπος;»
«Όταν δίνεις τη γνώση δίνεις την αγάπη σου στους άλλους! Όση γνώση κι αν πάρει από σένα ο άλλος, εσύ δεν χάνεις τίποτα!»
«Μπαμπά εγώ θέλω να αλλάξει ο κόσμος, να γίνει καλύτερος!»
«Αυτό έχει σημασία, Λάμπη, να το θέλουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. Και να κάνουν όλοι ό, τι μπορούν για αυτό», χαμογέλασε ο μάγος.
Ο Λάμπης και η Τίνα συναντηθήκανε να σκεφτούν τι θα κάνουν. Τελικά κατέληξαν στο ότι οι μεγάλοι είναι χαμένοι με την φιλαργυρία και την απληστία τους. Πρέπει κάτι να κάνουν για τα παιδιά για να μη βαριούνται στο σχολείο. Αποφάσισαν, όταν μεγαλώσουν, να κάνουν ένα σχολείο πραγματικά δημιουργικό όπου τα παιδιά θα μαθαίνουν παίζοντας. Ο καθένας θα διαλέγει τι του αρέσει και σε αυτό θα δίνει έμφαση. Ένα σχολείο όπου τα παιδιά θα διαβάζουν μόνο ό, τι θεωρεί ο καθένας όμορφο και θα βλέπουν και ωραίες ταινίες για να μαθαίνουν απ’ αυτές. Αυτό τους ενθουσίασε γιατί προς το παρόν δεν υπάρχει σχολείο βασισμένο σε ταινίες.
Ένα σχολείο όπου θα είναι όλοι ενθουσιασμένοι!
Και τώρα, πριν γίνουν όλα αυτά πραγματικότητα, ο μικρός μάγος και η φίλη του δημιουργούν ταινίες, πολλές ταινίες που θα αρέσουν πραγματικά στα παιδιά. Γιατί τα παιδιά με την περιέργεια τους και την επιθυμία τους, μπορούν πράγματι να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Αρκεί το σχολείο και οι γονείς να αναπτύσσουν όλες τις ικανότητές των παιδιών τους, την φαντασία τους και τις ευαισθησίες τους.
Ποτέ δεν είναι αργά.
Μέχρι μία μέρα να γίνει αργά!

Ο καλός μου φίλος Φοίβος

2010-05-15T00:31:00.000-07:00

http://taxidiaris.blogspot.com/2010/05/bratislava-slovakia.html

...είχε την ευγένεια να με φιλοξενήσει στο μπλογκ του!

Η τούρτα που ήθελε να βοηθήσει

2010-04-04T01:10:00.000-07:00

Ο μπαμπάς της Τίνας έχει ένα μεγάλο ζαχαροπλαστείο. Και στο ζαχαροπλαστείο – πώς αλλιώς; – υπάρχουν διάφορες πάστες, τούρτες, σοκολατάκια, παγωτά, κουκλάκια–δώρα, και γενικά του κόσμου τα ζαχαρωτά.
Μία μέρα, ήταν αρχές φθινοπώρου, τα παγωτά άρχισαν να βαριούνται.
«Δεν μας αγοράζει πια κανείς, είμαστε άχρηστα», παραπονέθηκε το παγωτό φράουλα το βράδυ, όταν ο ζαχαροπλάστης έκλεισε το μαγαζί.
«Το χειρότερο είναι πως βαριέμαι», ανταποκρίθηκε το παγωτό βανίλια.
«Όχι, παιδιά, το χειρότερο είναι ότι σε λίγες βδομάδες θα μας κλείσουν στο μεγάλο ψυγείο, και για έναν ολόκληρο χρόνο θα είμαστε κλεισμένα!», τρεμούλιασε το παγωτό σοκολάτα. «Κρυώνω μόνο που το σκέφτομαι!»
«Να διασκεδάσουμε λοιπόν όσο μπορούμε!», φώναξε το παγωτό φιστίκι. Πήρε ένα κουταλάκι και έφτιαξε από τον εαυτό του μία μπάλα. Την πέταξε γελώντας προς τις τούρτες. Τι να σας πω, το παράδειγμά του ακολούθησαν και τα άλλα παγωτά και έτσι ξέσπασε ένας πραγματικός παγωτοπόλεμος.
Οι τούρτες όμως δεν το άφησαν να περάσει έτσι. Πήραν σαντιγί από επάνω τους και άρχισαν να την πετάνε προς τη βιτρίνα, όπου ήταν τα παγωτά. Τα κουκλάκια πάλι πήραν τα σοκολατάκια και τα πετούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις.
Τι γέλιο που έριξαν όλοι τους! Κρίμα πώς δεν τα είδε η Τίνα, θα γελούσε και αυτή.
Ο μπαμπάς της, ο ζαχαροπλάστης, όμως παραλίγο να βάλει τα κλάματα, όταν αντίκρισε το χαλασμό το πρωί της άλλης μέρας. Στο μαγαζί δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Μα ναι, κάτι έμεινε.
Έμεινε η μεγάλη τούρτα που κρύφτηκε πρώτα στο ψυγείο και μετά, όταν όλοι πια ηρέμησαν, έκατσε στη βιτρίνα όπου πραγματοποίησε το μεγαλύτερό της όνειρο. Η τούρτα λοιπόν είπε σε ένα σακουλάκι τρούφας να γράψει επάνω της τούτα τα λόγια:
«Μην παίρνετε τούρτες, πάρτε γάλα για τα παιδιά της Αφρικής!»
Ο ζαχαροπλάστης όμως δεν πρόσεξε τη μεγάλη τούρτα και στενοχωρημένος έκλεισε το ζαχαροπλαστείο. «Ξόφλησα, καταστράφηκα! Τόση κρέμα, τόση σοκολάτα, όλα πήγαν στράφι! Τόση δουλειά!», σκεφτόταν ο μπαμπάς της Τίνας καθώς έφευγε. «Τι θα κάνω τώρα;»
Οι άνθρωποι που περνούσαν μπροστά από τη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου πρόσεξαν τη μεγάλη τούρτα. Έτσι αντί για να πάρουν τούρτα για τον Κωστάκη ή τον Γιωργάκη, πήγαν και πήραν πέντε-έξι κουτιά γάλα εβαπορέ. Στη συνέχεια, οι άνθρωποι αυτοί έτρεξαν στο ταχυδρομείο για να τα στείλουν στην Αφρική. Παρουσιάστηκαν όμως προβλήματα. Ο υπάλληλος του ταχυδρομείου αρνήθηκε να δεχτεί δέματα με άγνωστο παραλήπτη.
«Τα παιδιά της Αφρικής», διάβαζε ο ταχυδρόμος και κουνούσε το κεφάλι του. «Μα ποια παιδιά; Υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική!»
Οι γονείς του Κωστάκη και του Γιωργάκη και πολλών άλλων παιδιών που αντί για τούρτα γενεθλίων πήραν γάλα για τα πεινασμένα παιδιά της Αφρικής, δεν ήξεραν τι να κάνουν και έτσι πήγαν στο ζαχαροπλαστείο του μπαμπά της Τίνας να ρωτήσουν. Όλοι πίστευαν ότι εκείνος θα ξέρει.
Και πράγματι ο ζαχαροπλάστης κάτι σκέφτηκε. Θυμήθηκε μία Μην Κερδοσκοπική Οργάνωση – είχε ακούσει στην τηλεόραση για αυτήν.
Άρχισε να συγκεντρώνει τα γάλατα στο μαγαζί του και ύστερα φώναξε τους ανθρώπους της ΜΚΟ για να τα στείλουν στην Αφρική στη Ζιμπάμπνιγίρ. Άκουσαν ότι εκεί έχουν το μεγαλύτερο χρέος και το κράτος εκεί υποφέρει πολύ. Τι έγινε όμως. Το γάλα πήγε στην κυβέρνηση και ο Κυβερνήτης τα μοίρασε στους υπάλληλους των Υπουργείων. Το γάλα δεν έφτασε ποτέ εκεί όπου το χρειάζονταν περισσότερο, στα χωριά και στην φαβέλα της μεγαλούπολης της Αφρικής.
Ο ζαχαροπλάστης ήταν ακόμα στενοχωρημένος. Το ίδιο στενοχωριόταν και η μεγάλη τούρτα που πάντα βασίλευε στη βιτρίνα.
«Κάτι πρέπει να σκεφτώ!», έλεγε με το νου της η τούρτα. Και πράγματι κάτι σκέφτηκε. Συμπλήρωσε την επιγραφή της με μεγάλα γράμματα: «Δώστε τα λεφτά στην ΜΚΟ»
Έτσι ο μπαμπάς της Τίνας έγινε υπάλληλος της ΜΚΟ και άρχισε στο μαγαζί του να συγκεντρώνει λεφτά απ’ όλη τη γειτονιά.
Μία μέρα του ήρθε μία παράξενη επίσκεψη. Ήταν άνθρωποι από το βιβλίο Γκίνες. Οι άνθρωποι αυτοί άρχισαν να τραβάνε φωτογραφίες τη μεγάλη τούρτα. Εξήγησαν στο ζαχαροπλάστη γιατί ήρθαν. Με απλά λόγια, ο μπαμπάς της Τίνας πήρε και δεύτερο βραβείο Γκίνες, αυτήν τη φορά για την πιο πρωτότυπη διαφήμιση για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Ο μπαμπάς της Τίνας δεν ένιωθε όμως ευτυχισμένος. Τι την θέλω την δόξα; Αναρωτήθηκε θλιμμένος.
Και τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν δεν πήγαν στα δημόσια υδρώματα για θεραπεία της ελονοσίας και άλαλες αρρώστιες που πλήττουν τους πιο φτωχούς της Αφρικής, αλλά χτίστηκε ένα μεγαλειώδες και χλιδάτο ιδιωτικό νοσοκομείο για τους Βασιλιάδες και της Αυλές τους για καρκινοπαθείς. Ήταν ένα νοσοκομείο όπου πήγαιναν να πεθάνουν οι πλούσιοι από όλη την Αφρική και που χρησίμεψε για πειράματα για Δυτικές φαρμακοβιομηχανίες.
Ο ζαχαροπλάστης μία ήταν θλιμμένος και μία φούσκωνε από ματαιοδοξία. Είμαι πολύ σπουδαίος τώρα, σκαφτόταν. Τι το θέλω το ζαχαροπλαστείο; Θα τους χρεώνω όλους που θα έρχονται να μου παίρνουν συνεντεύξεις.
Ο μπαμπάς της Τίνας ένιωθε όμως πολύ κουρασμένος και δεν ήξερε γιατί.
Και τα παιδιά της Αφρικής πεινάνε ακόμα.
Πρέπει να γίνει κάτι άλλο.
Αλλά τι; Μήπως εσείς, παιδιά, έχετε καμιά ιδέα;

Κερδοσκόποι στην τηλεφωνία

2010-04-01T10:39:00.000-07:00

During my week is a message from B that he says included a C ON I pull the card every week 3 range.
If the responses to the number 45 025 will stop.
But!
We will do within an hour and that is enough for me to eat my money!
What would skarosei the "investment / business" brain!
Well done, I gave you an idea!
Or maybe you're AKI remembers you?

Η Κωνσταντίνα πρέπει να φτύνει

2010-03-27T06:55:00.000-07:00

We went with Dad and Helen to visit the
Constantina Kuneva.
The killers knew very well how to attack
Constantina, beautiful in its own way
(lost an eye)
shows that he knows very well why was active
syndikalistria
They wanted to scare us all
by example.
Says discussed with trade unionists from Denmark,
there did not understand what
black labor.
Neither in Slovakia (for now).
My heart was slaughtered when I saw that girl
have reason to spit
speech and changing tube in her throat.
The number of surgeries are still waiting.
Not being dependent,
told us when we came.
And now they made to be dependent on the Annunciation
Although not all turns out hate,
but interest in the new friends.

Το κομπιούτερ που ήθελε να συνεργαστεί

2010-03-19T04:30:00.000-07:00

Πέρασαν δύο χρόνια από την περιπέτεια της Τίνας με το δελφίνι. Και ξαναήρθε το καλοκαίρι. Η Τίνα είχε αποκτήσει ένα αδερφάκι που μόλις έμαθε να μπουσουλάει. Τον λέγανε Αντώνη. Ο Αντώνης δεν ήξερε όμως ακόμα να μιλάει, έλεγε μόνο μαμά, μπαμπά, άτα, και την Τίνα την έλεγε Τάτα.
Μία μέρα πήρε τηλέφωνο ο παππούς της Τίνας από το χωριό και τους είπε ότι είναι άρρωστος και θέλει να έρθει για εξετάσεις στην πόλη. Γι’ αυτό η μαμά με τον μπαμπά κανόνισαν να πάνε το Σαββατοκύριακο να τον πάρουν με το αυτοκίνητό τους. Η Τίνα χάρηκε πολύ που θα πάνε μία βόλτα στο χωριό. Θα έπαιρναν μαζί τους και τον μπέμπη. Αλλά τι έγινε;
Την Παρασκευή το βράδυ ο μπέμπης ανέβασε πυρετό. Ήρθε ο ιατρός, τον εξέτασε και έπειτα τους καθησύχασε όλους - δεν έχει, είπε, τίποτα το σοβαρό. Καλό θα ήταν όμως να μην τον πάρουν μαζί τους σε ένα τόσο μακρινό και κουραστικό ταξίδι.
Ο μπαμπάς και η μαμά κανόνισαν λοιπόν να πάνε στο χωριό μόνοι τους και να επιστρέψουν το ίδιο βράδυ. Θα άφηναν τον μπέμπη με την Τίνα στο σπίτι, για να τον προσέχει εκείνη. Η μαμά ετοίμασε από το πρωί του Σαββάτου μία κρέμα και μία σουπίτσα για τον Αντώνη και έφτιαξε φαγητό για την Τίνα. Σιγουρεύτηκε ότι η Τίνα θα καταφέρει να του αλλάξει την πάνα του, και μαζί με τον μπαμπά έφυγαν για το χωριό.
Η μέρα κύλησε ευχάριστα για την Τίνα. Έπαιξε με τον Αντώνη, μετά έφαγαν – αυτό κι αν ήταν διασκέδαση, να ταΐζει τον αδερφό της! Το απόγευμα τον έβαλε στο κρεβατάκι του για να κοιμηθεί λίγο. Προς το βράδυ, όταν ξύπνησε, τον έβγαλε και τον άφησε να μπουσουλίσει ελεύθερα. Έπρεπε όμως συνέχεια να τον παρακολουθεί για να μην πάει κάπου που θα ήταν επικίνδυνα. Ή μην τυχόν ρίξει κάτι και το σπάσει.
Σιγά-σιγά σκοτείνιασε. Ήταν η ώρα να ετοιμαστούν για ύπνο. Μα πού ήταν οι γονείς τους; Γιατί δεν επέστρεψαν ακόμα; Ξαφνικά χτύπησε το κινητό που είχαν αφήσει οι γονείς στην Τίνα. Η Τίνα το σήκωσε ανυπόμονη. Η φωνή της μαμά της φάνηκε πολύ ανήσυχη. Η μαμά είπε στην Τίνα ότι στο δρόμο έχει μποτιλιάρισμα. Το πιο πιθανό είναι να επιστρέψουν αργά τη νύχτα ή μπορεί και αύριο πρωί. Να ζεστάνει το γάλα του μικρού και μετά να πάνε να κοιμηθούν. Η Τίνα όμως κατάλαβε ότι συμβαίνει κάτι τρομακτικό. Σίγουρα δεν ήταν ένα απλό μποτιλιάρισμα. Έπρεπε να έχει γίνει κάτι πολύ χειρότερο. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Δεν μπορούσε όμως να κάνει τίποτα.
Πήγε λοιπόν στην κουζίνα για να ζεστάνει το γάλα. Ποτέ πριν δεν είχε ανάψει μόνη της το μάτι της κουζίνας, γιατί φοβόταν τη φωτιά. Είχαν κουζίνα που δούλευε με αέριο. Ξαφνικά ξαναχτύπησε το κινητό. Ήταν ένα μήνυμα από κάποιον άγνωστο. Έγραφε: «Να στρίψεις καλά το μεσαίο κουμπί της κουζίνας προς τα δεξιά!» Ποιος της έστειλε όμως αυτό το μήνυμα; Ξαναπήγε στην κουζίνα και τι βλέπει; Το μάτι της κουζίνας ήταν ήδη αναμμένο. Ποιος το άναψε;
«Τι συμβαίνει;», φώναξε δυνατά η έκπληκτη Τίνα και έβαλε το κατσαρολάκι στην κουζίνα. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε τον αδερφό της, τον οποίο είχε αφήσει ελεύθερο να μπουσουλάει. Τρομαγμένη έτρεξε να τον βρει. Δεν τον έβρισκε όμως πουθενά.
Έψαχνε και έψαχνε. Όταν περνούσε δίπλα από το κομπιούτερ πρόσεξε ότι ήταν ανοιχτό. Έριξε μία ματιά στην οθόνη και είδε γραμμένη μία λέξη: «Συνεργασία!»
Παραξενεύτηκε. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μετά ξαναθυμήθηκε τον μπέμπη. Ξαναπήγε στο παιδικό δωμάτιο για να δει μήπως κρύφτηκε κάτω από το κρεβατάκι του. Δεν ήταν όμως ούτε εκεί.
Ξαφνικά ξανάκουσε το μπιπ-μπιπ του κινητού της. Είχε καινούργιο μήνυμα. Διάβασε: «Ο μπέμπης είναι στο μπαλκόνι!»
Η Τίνα έτρεξε στο μπαλκόνι. Ο Αντώνης ήταν πράγματι εκεί. Τότε η Τίνα άρχισε να νιώθει μπερδεμένη. Μετά θυμήθηκε το γάλα. Πήρε τον αδερφό της, έκλεισε την μπαλκονόπορτα και έτρεξε στην κουζίνα. Τα θαύματα όμως συνεχίστηκαν: το μάτι ήταν ήδη κλειστό και το γάλα ζεστό. Πήρε τον μπέμπη αγκαλιά για να τον ταΐσει και να τον κοιμίσει. Η ώρα ήταν αρκετά προχωρημένη.
Τη στιγμή που ήθελε η Τίνα να βάλει τον Αντώνη στο κρεβάτι του, κατάλαβε ότι είχε κάνει τα κακά του. Δεν είχε όμως ζεστό νερό για να τον πλύνει.
Πήγε στο μπάνιο και έριξε μια ματιά στο θερμοσίφωνα μήπως άναψε και αυτός από μόνος του. Δεν είχε ανάψει. Τον άναψε λοιπόν η ίδια. Μέχρι να ζεσταθεί το νερό πήγε να ξανακοιτάξει το κομπιούτερ. Ήθελε να δει αν έγραφε κάτι καινούργιο. Και πράγματι, στην οθόνη έγραφε: «Ο θερμοσίφωνας είναι παλαιάς τεχνολογίας, συγνώμη, δεν γινόταν τίποτα!»
Η Τίνα χαμογέλασε. Ξαφνικά ένιωσε πολύ ασφαλής. Εκείνη τη στιγμή η τηλεόραση άνοιξε από μόνη της. Είχε έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Έδειχναν αυτοκίνητα στην εθνική, πολλά αυτοκίνητα, είχε πραγματικό μποτιλιάρισμα.
«Κάπου εκεί είναι οι γονείς μου», σκέφτηκε χαρούμενα η Τίνα, αλλά αμέσως το αίμα της πάγωσε. Ο τηλεπαρουσιαστής έλεγε ότι στις εθνικές όλου του κόσμου επικρατεί η ίδια κατάσταση, γιατί υπάρχει κίνδυνος τρομοκράτες να έβαλαν βόμβες σε όλα τα διόδια. Και μπορούν να εκραγούν την ίδια στιγμή σε όλο τον κόσμο.
Η Τίνα άρχισε να τρέμει. Ένας τρομερός φόβος διαπερνούσε όλο το κορμί της.
«Αχ, μανούλα μου, αχ, μαμάκα μου!», άρχισε να κλαίει. Και ο μπέμπης άρχισε να κλαίει, γιατί είχε ξυπνήσει με τη φασαρία.. Η Τίνα πήγε να τον αλλάξει και του έδωσε την πιπίλα του.
Στο μεταξύ οι ειδήσεις τελείωσαν και η τηλεόραση έκλεισε από μόνη της. Η Τίνα πήγε να ξαπλώσει, γιατί ήταν πολύ κουρασμένη.
Έπρεπε να ήταν πέντε το πρωί όταν ξύπνησε ιδρωμένη. Έβλεπε ένα φοβερό εφιάλτη. Στο όνειρό της έβλεπε ότι το θερμοσίφωνο είχε εκραγεί σαν βόμβα και ότι το σπίτι τους τινάχτηκε στον αέρα. Θυμήθηκε ότι ξέχασε το βράδυ να το κλείσει. Έτρεξε γρήγορα στο μπάνιο. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό. Αυτή τη φορά δεν ήταν μήνυμα. Το σήκωσε και μία παράξενη φωνή της είπε: «Ξέχασες το θερμοσίφωνο ανοιχτό!»
«Χαιρόμαστε! Τώρα το θυμήθηκες κι εσύ;», φώναξε η Τίνα αλλά κατά βάθος είχε χαρεί.
Η Τίνα πήγε να κλείσει το θερμοσίφωνο και παρόλο που ήταν ακόμα σχεδόν νύχτα, πήγε στο σαλόνι να δει μήπως πουν κάτι νέο στην τηλεόραση. Η τηλεόραση ήταν ήδη ανοιχτή, σαν να την περίμενε.
«Έχουμε καλά νέα», έλεγε ο παρουσιαστής. «Από ό,τι φαίνεται ήταν φάρσα. Προς το παρόν δεν βρέθηκε καμία βόμβα. Οι έρευνες συνεχίζονται…»
Εκείνη τη στιγμή ξανάνοιξε από μόνο του και το κομπιούτερ. Η Τίνα έριξε μία ματιά στην οθόνη του. Έγραφε με μεγάλα γράμματα: «Όλα τα κομπιούτερ του κόσμου συνεργαστείτε! Βοηθήστε στην έρευνα για τυχόν εύρεση βόμβας!»
Η Τίνα ενθουσιάστηκε. Τι ωραία που υπάρχουν οι τηλεοράσεις, τα κομπιούτερ και τα κινητά! Οι βόμβες θα βρεθούν και οι γονείς της θα επιστρέψουν το συντομότερο στο σπίτι, χωρίς να πάθουν το παραμικρό…
Ξαναπήγε να ξαπλώσει. Ο αδερφός της κοιμόταν στην κούνια του ήσυχα, πολύ ήσυχα.
Το πρωί η Τίνα ξύπνησε αρκετά αργά. Ο Αντωνάκης ήταν ήδη ξύπνιος και έπαιζε μόνος του με τα παιχνίδια του στην κούνια. Η Τίνα τον πήρε αγκαλιά και πήγαν στο σαλόνι για να δει τηλεόραση.
Η τηλεόραση έπαιζε κινούμενα σχέδια, όπως κάθε Κυριακή πρωί, σαν να μην συνέβαινε τίποτα απολύτως. Η Τίνα σκέφτηκε μήπως όλα αυτά με τη βόμβα ήταν κάποιο όνειρο. Αλλά γιατί δεν επέστρεψαν ακόμα οι γονείς της; Η Τίνα αποφάσισε να ανοίξει το κομπιούτερ, αλλά εκείνο την πρόλαβε και άνοιξε και πάλι από μόνο του.
Η οθόνη έγραφε: «Μην ανησυχείς. Όλα είναι εντάξει. Τα κινητά σε συνεργασία με τα αυτοκίνητα εντόπισαν όλες τις βόμβες στα διόδια όλου του κόσμου και τις εξουδετέρωσαν…»
Εκείνη τη στιγμή ο μικρός Αντώνης άρχισε να τραβάει τα ρούχα της και να φωνάζει: «Παππού! Παππού!»
«Δεν είμαι παππούς, βρε!», φώναξε η Τίνα και τον έσπρωξε. Δεν είχε προσέξει ότι ο αδερφός της μόλις είχε πει μία καινούργια λέξη.
«Παππού, παππού!», δεν σταμάταγε να φωνάζει ενθουσιασμένος ο μικρός. Τότε άνοιξε η πόρτα και μπήκε πρώτα ο μπαμπάς, μετά η μαμά και στο τέλος… ο παππούς. Η χαρά της Τίνας ήταν μεγάλη. Ο παππούς αγκάλιαζε μία την Τίνα, μία τον Αντώνη, και το ίδιο έκανε και η μαμά με τον μπαμπά. Όλοι τους έκλαιγαν.
Ξαφνικά μίλησε το κομπιούτερ. Μίλησε δυνατά και όλοι ξαφνιάστηκαν. Είπε: «Διαβάστε τι γράφω!»
«Μπα, μιλάει το κομπιούτερ; Το υποψιαζόμουνα από παλιά ότι μιλάει!», είπε ο μπαμπάς σκεφτικός.
Η Τίνα πλησίασε πρώτη την οθόνη. Πίσω της ήρθαν και οι υπόλοιποι.
Και η οθόνη έγραφε με τεράστια γράμματα: «Η πραγματική αγάπη βασίζεται στη συνεργασία…»
Από πότε άραγε άρχισαν να αγαπιούνται μεταξύ τους οι ηλεκτρικές συσκευές; Φαίνεται πως απέκτησαν μυαλό. Ή μήπως τεχνητή νοημοσύνη; Αλλά από ποιον; Αφού ούτε οι άνθρωποι δεν συνεργάζονται ακόμα στον κόσμο... Μήπως όμως οι ηλεκτρικές συσκευές θα βάλουν τελικά μυαλό στους ίδιους τους ανθρώπους; Λίγο απίστευτο…

το σίδερο που ήθελε να κάνει πολέμο

2010-03-14T06:39:00.000-07:00

Η Τίνα έχει δύο φίλους από το σχολείο, τον Λάμπη και τον Θωμά. Όταν παίζει με τον καθένα χωριστά, παίζουν ωραία και ήσυχα. Όταν όμως βρεθούν και τα τρία παιδιά μαζί, πάντα γίνεται πόλεμος. Ο Θωμάς είναι λίγο χοντρούλης, και είναι αλήθεια ότι δεν επιτρέπει σε κανέναν να τον κοροϊδεύει. Αμέσως είναι έτοιμος να τον δείρει. Ο Λάμπης πάλι είναι ένα ήσυχο παιδί που σπάνια μιλάει, σαν να κρύβει κάποιο μυστικό. Και πράγματι κρύβει ένα μυστικό• είναι παιδί μάγων. Οι γονείς του όμως δεν άρχισαν ακόμα να του μαθαίνουν τα μάγια και τον στέλνουν σε κανονικό σχολείο.
Μία μέρα η δασκάλα είπε στα τρία αυτά παιδιά να κάνουν μία εργασία για τον πόλεμο. Έπρεπε μάλιστα να τη γράψουν στο κομπιούτερ.
Γι’ αυτό το επόμενο απόγευμα οι τρεις φίλοι μαζεύτηκαν στο σπίτι της Τίνας. Ο Λάμπης, ο οποίος πάντα έφερνε και ένα δώρο, αυτή τη φορά έφερε στην Τίνα μία γυάλα με χρυσόψαρο. Η Τίνα το έβαλε πάνω στο κομπιούτερ. Το είχαν ήδη ανοίξει για να γράψουν.
«Τι θα γράψουμε;», ρώτησε η Τίνα. Τα παιδιά δεν ήξεραν.
«Κάτι θα βρούμε!», είπε ο Λάμπης ο οποίος έκατσε μπροστά στην οθόνη. Ο Λάμπης είχε πάντα τις καλύτερες ιδέες.
«Εγώ θα πληκτρολογώ!», φώναξε ο Θωμάς που είχε σπίτι του κομπιούτερ, αλλά ο μπαμπάς του δεν τον άφηνε να παίζει μαζί του, γιατί πέρσι το είχε χαλάσει.
Οι γονείς του Λάμπη δεν είχαν καθόλου κομπιούτερ, και έτσι θεωρούσε δίκαιο να πληκτρολογεί εκείνος. Αλλά και η Τίνα ήθελε να πληκτρολογεί, αφού ήταν δικό της το κομπιούτερ. Ξέσπασε άγριος καυγάς. Ακόμα και ο ήσυχος Λάμπης δεν ήθελε να υποχωρήσει αυτή τη φορά.
«Εγώ θέλω, εγώ!», φώναζε. Καθόταν μπροστά στο πληκτρολόγιο και το αγκάλιαζε για να μην του το πάρει κανείς. Τότε ο Θωμάς τον άρπαξε από την μπλούζα και τον τραβούσε με τόση δύναμη, που ο Λάμπης έπεσε από την καρέκλα. Πέφτοντας έριξε τη γυάλα με το χρυσόψαρο, το οποίο έπεσε στο πάτωμα και έγινε χίλια κομμάτια.
Αμέσως μπήκε η μαμά της Τίνας. Μάλωσε τον Θωμά και μάζεψε τα θρύψαλα. Μόλις έφυγε, ο θυμωμένος Θωμάς άρπαξε την τσάντα του Λάμπη και έτρεξε στο μπαλκόνι για να την πετάξει από ψηλά. Ο Λάμπης τρόμαξε πολύ. Ο τρόμος τού έδωσε δύναμη, και έτσι τα δύο αγόρια άρχισαν να παλεύουν. Η Τίνα φώναξε και πάλι τη μαμά, η οποία έχασε πια την υπομονή της. Πήρε τηλέφωνο τους μπαμπάδες των αγοριών και τους είπε να έρθουν αμέσως να πάρουν τους γιους τους.
Τα παιδιά ήταν πια πολύ αγριεμένα. Με το ζόρι ξαναμπήκαν στο σαλόνι, ησύχασαν για λίγο, αλλά μετά ο Θωμάς άρχισε να πετάει στον Λάμπη και στην Τίνα μαξιλάρια. Και μετά άρχισε να πετάει βιβλία.
Ένα χοντρό βιβλίο έπεσε με τη γωνία του στο κεφάλι του Λάμπη και του το άνοιξε. Άρχισε να τρέχει αίμα. Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή ήρθε ο μπαμπάς του και τον πήρε να φύγουν.
Μόλις βγήκαν στο διάδρομο, είπε ένα ξόρκι και το αίμα σταμάτησε. Μετά ήρθε και ο μπαμπάς του Θωμά.
Όταν πια είχαν φύγει όλοι, η μαμά είπε στην Τίνα: «Γιατί μαλώνετε συνέχεια; Δεν ξέρεις ότι όταν γίνεται πόλεμος, τρέχει αίμα και υπάρχουν θύματα;»
Η Τίνα έμεινε σκεφτική. Τώρα ήξερε τι πρέπει να γράψουν. Αλλά πώς, αφού είχαν φύγει οι φίλοι της;
Η Τίνα είπε στη μαμά της λυπημένα: «Μαμά, δεν έπρεπε να τους διώξεις, πρέπει να κάνουμε την εργασία!»
«Θα την κάνεις αύριο μόνη σου, τώρα πια είναι αργά!», είπε η μαμά και έβαλε στο πιάτο της Τίνας το βραδινό της. «Αλήθεια, ποιο είναι το θέμα;»
«Ο πόλεμος», απάντησε η Τίνα ντροπιασμένη.
«Θαυμάσια!», είπε η μαμά ειρωνικά. «Τώρα ξέρεις τι σημαίνει στην πράξη. Και να ξέρεις, τα αγόρια δεν πρόκειται να ξανάρθουν σπίτι μας! Βρες άλλους φίλους. Ή φίλες! Γιατί δεν παίζεις με την Μπάρμπι όπως τα άλλα κορίτσια;»
Η αλήθεια ήταν ότι η Τίνα είχε γίνει αγοροκόριτσο. Έτσι μουτρωμένη που ήταν έτρεξε στο δωμάτιό της. Σκεφτόταν τον πόλεμο. Τον είχε δει, τον πόλεμο, στην τηλεόραση και της φαινόταν παράξενος. Στην πραγματικότητα δεν τον φοβόταν. Ευτυχώς, γινόταν πάντα τόσο μακριά…! Δεν ήξερε ακόμα τι τρομακτικό θα συμβεί την ερχόμενη νύχτα στο ίδιο της το σπίτι. Δεν το ήξερε κανείς. Όπως συμβαίνει πάντα με τους πολέμους.

Όλα όσα συνέβησαν λοιπόν εκείνη τη μέρα, τα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον το σίδερο. Θαύμαζε ιδιαίτερα τη δύναμη του Θωμά. «Αυτός είναι ήρωας, είναι τόσο δυνατός! Δεν φοβάται καθόλου!», σκεφτόταν σκυθρωπό στη γωνία του σαλονιού, όπου ήταν η θέση του. Και μετά του ήρθε μία θαυμάσια ιδέα.
«Ναι, αυτό είναι! Χρειάζεται να γίνει ένας πόλεμος για να νικήσω την τηλεόραση και το κλιματιστικό που μου τρώνε όλη την ενέργεια. Εκείνοι τρώνε ρεύμα συνέχεια, ο κλιματισμός ειδικά και μέρα και νύχτα! Ενώ εγώ…» Το σίδερο ήταν ενθουσιασμένο. «Αν τους εξοντώσω, θα πάρω τη θέση τους! Ναι, θέλω πιο πολλή ενέργεια, χρειάζομαι περισσότερο ηλεκτρικό ρεύμα…!», έλεγε στον εαυτό του το σίδερο. «Είναι το εθνικό μου συμφέρον!», θυμήθηκε τα λόγια που άκουσε από τον εχθρό της, την τηλεόραση. Ήξερε πια τι να κάνει.
«Τους μισώ!», φώναξε με φθόνο και πλησίασε την τηλεόραση για να τη χτυπήσει με τη σιδερένια μύτη του. Τη χτυπούσε και τη χτυπούσε με μανία, και η τηλεόραση δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Στο τέλος το σίδερο έβγαλε την τηλεόραση από την πρίζα. Η τηλεόραση έκλεγε δυνατά. Την άκουσε από την κουζίνα το ψυγείο.
«Σταμάτα, σίδερο, θα τα πω όλα στη μαμά και θα σε πετάξει στα σκουπίδια!», προσπάθησε να παρέμβει το ψυγείο.
Εκείνη τη στιγμή από τη φασαρία ξύπνησε η τοστιέρα. «Α, έτσι; Θα πεθάνεις κι εσύ! Εδώ και πολύ καιρό τρως την υπομονή μου! Δηλαδή το ρεύμα μου!», φώναξε η τοστιέρα. «Το σίδερο είναι φίλος! Θα πολεμήσω πλάι του!», έβγαλε μία κραυγή, μπήκε στην κοιλιά του ψυγείου και άναψε στο φουλ. «Θα σε λιώσω από μέσα! Θα χαλάσουν τα φαγητά σου και θα σε πετάξουν σαν άχρηστο!»
Το ψυγείο όμως αύξησε την ψύξη του και έτσι πάλευαν αρκετή ώρα.
«Περίμενε, έρχομαι να σε βοηθήσω! Θα το βγάλω από την πρίζα!», φώναξε το σίδερο προς την τοστιέρα και στη στιγμή πραγματοποίησε την απειλή του. Το ψυγείο αμέσως σώπασε.
«Τώρα ήρθε η ώρα του κλιματιστικού!», φώναξε η τοστιέρα. «Θάνατος σε όσους μας παίρνουν ενέργεια και τρωνε ρεύμα μέρα-νύχτα!» Το σίδερο και η τοστιέρα χίμηξαν στο κλιματιστικό για να το βγάλουν και αυτό από την πρίζα. Δεν έβρισκαν όμως καμία πρίζα, γιατί το κλιματιστικό είναι απευθείας συνδεμένο με το ρεύμα.
«Θα του κόψω το καλώδιο!», αποφάσισε το σίδερο και πήγε στην κουζίνα να πάρει ένα μαχαίρι. Μα όπως έκοβε το καλώδιο του κλιματιστικού, έπαθε ηλεκτροπληξία και… πέθανε.
«Εκδίκηση! Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας!», φώναξε η τοστιέρα και χίμηξε στην κουζίνα. Η κουζίνα προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί. Η τοστιέρα όμως ήταν αποφασισμένη να την αποτελειώσει και αυτήν.
«Από ’δώ και μπρος θα ψήνουν όλα τα φαγητά σε μένα, τη μεγάλη τοστιέρα!», κραύγαζε η τοστιέρα και προσπαθούσε να βγάλει από την πρίζα την κουζίνα. Η κουζίνα όμως άναψε όλα τα μάτια της και άρχισε να καίει την πλαστική επιφάνεια της τοστιέρας. Η τοστιέρα δεν μπορούσε να πλησιάσει την πρίζα της κουζίνας.
Τότε το κομπιούτερ, το οποίο μέχρι στιγμής δεν ανακατευόταν, αντιλήφθηκε ότι επιτέλους είχε έρθει η στιγμή του. «Θα σας νικήσω εγώ όλους, θα σας τιμωρήσω που πολεμάτε! Είναι το εθνικό μου συμφέρον!», είπε και διέταξε ένα μυρμήγκι που περπατούσε εκεί γύρω, να πάει στο μπάνιο για να φωνάξει το πιστολάκι.
Το πιστολάκι ήρθε νυσταγμένο στο σαλόνι για να δει τι ήθελε το κομπιούτερ.
«Πήγαινε να κατεβάσεις το διακόπτη της ασφάλειας της κουζίνας, να πάψουν να παίρνουν ηλεκτρικό ρεύμα και οι δύο τους!», το κομπιούτερ διέταξε το πιστολάκι.
«Εγώ δεν εμπλέκομαι, εγώ θέλω να δημιουργώ χτενίσματα, τίποτα άλλο δεν με ενδιαφέρει!», απάντησε το πιστολάκι.
«Εγωίστρια!» φώναξε το κομπιούτερ.
«Εσύ είσαι εγωιστής! Όλοι σας είστε εγωιστές!»
Εκείνη τη στιγμή ανακατεύτηκε στην κουβέντα το μικρό ραδιόφωνο. «Το πιστολάκι έχει δίκιο», είπε το ραδιοφωνάκι. «Ο πόλεμος γίνεται πάντα όταν κάποιος θέλει να πάρει αυτό που ανήκει στους άλλους. Και εσύ, κομπιούτερ, νόμιζα ότι έχεις περισσότερο μυαλό. Σταματήστε επιτέλους!».
«Εσύ μην ανακατεύεσαι;», θύμωσε το κομπιούτερ.
«Εγώ δεν φοβάμαι κανέναν, είμαι ανεξάρτητο γιατί δουλεύω με μπαταρίες!» του απάντησε το ραδιοφωνάκι.
«Είσαι δειλός, αυτό είναι! Και εσύ, πιστολάκι, το ίδιο. Όλοι σας είστε δειλοί!», είπε με περιφρόνηση το κομπιούτερ.
«Άι, σιχτίρ!», θύμωσε το πιστολάκι και έτρεξε στον πίνακα με τις ασφάλειες και τις έκλεισε όλες μία-μία. Ακόμα και το γενικό. Έτσι το κομπιούτερ έσβησε και σώπασε. Κανείς όμως δεν ήξερε ότι είχε χαλάσει. Γιατί καμιά φορά, όταν κλείνει το ρεύμα, το κομπιούτερ μπορεί να χαλάσει.
Τώρα όλο το σπίτι έμεινε χωρίς ρεύμα.
Η οικογένεια της Τίνας όμως δεν κατάλαβε τίποτα γιατί όλοι τους κοιμόντουσαν βαθιά. Ούτε το πρωί το πήρε χαμπάρι κανείς, γιατί οι γονείς έφυγαν βιαστικά για τις δουλειές τους. Η μαμά φώναξε από την πόρτα στην Τίνα να βάλει μόνη της γάλα για πρωινό.
Η Τίνα ήπιε λοιπόν ένα ποτήρι γάλα, αλλά το ήπιε με το ζόρι γιατί είχε παράξενη γεύση. Ήταν χαλασμένο, αφού το ψυγείο δεν δούλευε όλη τη νύχτα. Μετά πήρε η Τίνα την τσάντα της και πήγε στο σχολείο.
Σ’ όλη τη διάρκεια των μαθημάτων σκεφτόταν την εργασία για τον πόλεμο. Είχε μερικές καλές ιδέες. Δεν έβλεπε την ώρα να κάτσει στο κομπιούτερ για να αρχίσει να γράφει. Το μόνο κακό ήταν ότι ανακατευόταν το στομάχι της.
Το μεσημέρι η Τίνα πήρε από το ψυγείο ένα κομμάτι πίτσας που είχε μείνει από χθες, γιατί η μαμά δεν θα ερχόταν ούτε το μεσημέρι. Της φάνηκε ύποπτο που το ψυγείο είχε σκοτάδι, αλλά δεν έδωσε σημασία. Μετά πήγε να κάτσει στο κομπιούτερ. Τι έκπληξη όμως - το κομπιούτερ δεν δούλευε.
Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο σπίτι η μαμά. Η Τίνα έτρεξε να της πει τα νέα.
«Σίγουρα το χάλασε ο Θωμάς χθες, όταν έπεσε η γυάλα!» είπε αυστηρά. «Δεν θ’ αφήσω πια τα αγόρια να έρθουν σπίτι μας, δεν αστειευόμουν χθες. Ούτε εσένα θα αφήσω να πας σπίτι τους!»
«Ούτε στου Λάμπη;»
«Ούτε!»
Η Τίνα έτρεξε κλαίγοντας στο δωμάτιό της. Την έπνιγε το δίκιο. «Εκδίκηση!» φώναξε και έπεσε μπρούμυτα στο κρεβάτι της. Ένιωθε χάλια. Ακόμα ανακατευόταν το στομάχι της από το γάλα.
Τότε μίλησε το ραδιοφωνάκι που στο μεταξύ πήρε τη θέση του στο ράφι της.
«Η εκδίκηση είναι κακό πράγμα. Όταν θέλεις το κακό των άλλων, θα το βρεις μπροστά σου».
Εκείνη τη στιγμή ήρθε στην Τίνα να κάνει εμετό. Πήγε στην τουαλέτα και έκανε. Αμέσως ξαλάφρωσε. «Σάμπως έχει δίκιο το ραδιοφωνάκι…», σκέφτηκε.
Στο μεταξύ η μαμά ανακάλυψε το χαλασμό που συνέβη χθες τη νύχτα στο σπίτι τους. Κομμένα καλώδια, πεθαμένο σίδερο, τραυματισμένο κομπιούτερ, λιωμένο ψυγείο, καμένη τοστιέρα, θύματα παντού.
«Μα τι συμβαίνει;», ρώτησε φωναχτά.
«Πόλεμος!», είπε το ραδιοφωνάκι.
«Μα γιατί;»
«Για λίγο ηλεκτρικό ρεύμα παραπάνω…»
Τότε πλησίασε η Τίνα τη μαμά της και είπε. «Κατάλαβα. Οι πόλεμοι είναι πάντα κακοί! Τώρα ξέρω πώς θα τελειώσω την εργασία μου».
«Μα πώς θα τη γράψεις αφού δεν δουλεύει το κομπιούτερ;», απόρησε η μαμά.
«Πολύ σωστή ερώτηση, μαμά! Θα πάω στον Θωμά για να λύσουμε τις διαφορές μας ειρηνικά!»
«Ναι παιδί μου, να πας! Αφού οι άνθρωποι δεν ανακάλυψαν ακόμα τίποτα καλύτερο από τη συζήτηση…», είπε η μαμά ήρεμα και πήγε να πάρει τηλέφωνο έναν τεχνικό να έρθει να φτιάξει τις συσκευές.
«Πάλι καλά που δεν έγινε παγκόσμιος ηλεκτρικός πόλεμος!», σκέφτηκε η μαμά «Δεν θα βρίσκαμε ούτε τεχνικό…», είπε χαρούμενα με το νου της, όταν ο τεχνικός της υποσχέθηκε ότι σε μία ώρα θα είναι σπίτι τους.
«Είναι εθνικό μας συμφέρον να έχουν δουλειά οι τεχνικοί», σκεφτόταν με τη σειρά του το κομπιούτερ. «Μόνο να μη με πονούσε τόσο η κοιλιά μου με τη βλάβη που έχω!»
«Μαμά», μίλησε η Τίνα ακόμα από την πόρτα πριν την κλείσει. «Ακόμα καλά που η συσκευές δεν έχουν παιδιά, ε μαμά;»

Λούκι (όχι Λουκ)

2010-03-11T01:22:00.000-08:00

Απεργοί της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ: Εμείς θέλουμε αυτό που ήταν κάποτε στην (άγρια) Δύση!

Σύριζα (τροψκιστές): εμείς θέλουμε αυτό που ήταν κάποτε στην (λενινιστική) Ανατολή χωρίς τον Στάλιν.

ΚΚΕ: εμείς θέλουμε αυτό που ήταν κάποτε στην (κομμουνιστική) Ανατολή, χωρίς τον Γκορμπατσόφ.

Να επιστρέψουμε, τι ωραία που ήταν κάποτε! Το μέλλον μας τρομάζει!
Τρομάρα σας!
Θέλει πολύ ενέργεια ένα ταξίδι στο αύριο και ο κερδοσκόπος μας την παίρνει...
Στύψιμο κανονικό, σαν βρόμικο ρούχο που δεν βγαίνουν οι λεκέδες ούτε με το δεύτερο πλύσιμο.

Τα παραμύθια τελείωσαν (σε όλο τον κόσμο)

2010-03-10T04:00:00.000-08:00

Σαν συμπαράσταση στην αυριανή απεργία όπου θα λάβω μέρος κι εγώ απέχω από το blog.

Τα πράγματα του σχολείου που ήθελαν να γίνει ο κόσμος καλύτερος και η μετανάστρια Μελίνα

2010-03-04T23:02:00.000-08:00

Στην ίδια τάξη με την Τίνα, τον Λάμπη, τον Θωμά και τον Αλέξανδρο πηγαίνει η Μελίνα. Η Μελίνα είναι ξένη, όπως και ο Αλέξανδρος. Της αρέσει πολύ να ονειροπολεί. Το κακό με τη Μελίνα είναι ότι ονειροπολεί και στο σχολείο, κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Ακούστε τι έγινε μία μέρα στο σχολείο.
Την πρώτη ώρα είχαν μαθηματικά. Η Μελίνα όμως δεν πρόσεχε τι έλεγε η δασκάλα. Σκεφτόταν πως, όταν μεγαλώσει, θα γίνει βιοτεχνολόγος, γενετικός. Φανταζόταν ότι θα ανακαλύψει καινούργια φάρμακα που θα βοηθήσουν τους αρρώστους. Σκεφτόταν επίσης ότι θα πολεμήσει τους βιοτεχνολόγους που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη γενετική για κακό σκοπό. Η Μελίνα θα ήθελε να εμποδίσει τους επιστήμονες να παρασκευάζουν γενετικά τέρατα, όπως βάτραχους με αυτιά ποντικιού, λαγούς με κεφάλι σκύλου ή σκουλήκια με μάτια μύγας. Ή, ακόμα χειρότερα, ανθρώπους με κεφάλι πιθήκου. Γιατί – όπως τους είχε πει η δασκάλα – όλα αυτά είναι δυνατόν να γίνουν, αλλά δεν πρέπει, γιατί θα χαλούσε εντελώς η ισορροπία πάνω στη γη. Ο κόσμος ολόκληρος θα μπορούσε να καταστραφεί…
Ξαφνικά, ενώ το μάθημα είχε σχεδόν τελειώσει, η δασκάλα είπε στη Μελίνα να ανέβει στον πίνακα για να λύσει ένα πρόβλημα. Η Μελίνα όμως βρισκόταν στον κόσμο της και δεν ήξερε να το λύσει. Η δασκάλα τής έκανε παρατήρηση.
Το δεύτερο μάθημα ήταν γεωγραφία. Η Μελίνα άρχισε και πάλι να ονειροπολεί. Φανταζόταν τις ξένες χώρες, για τις οποίες τους μιλούσε η δασκάλα, φανταζόταν πως, όταν μεγαλώσει, θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.
Ξαφνικά η δασκάλα τη ρώτησε και πάλι κάτι.
«Συγνώμη, κυρία, δεν άκουσα», είπε η Μελίνα.
«Για πες μας, Μελίνα, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, αφού δεν προσέχεις ποτέ στο μάθημα;», τη ρώτησε η δασκάλα.
«Καθαρίστρια, όπως η μητέρα της!», γέλασε ο Θωμάς.
«Όχι, ζητιάνα, όπως ο πατέρας της!», φώναξε ο Μιχάλης και όλη η τάξη έβαλε τα γέλια.
Η Μελίνα κοκκίνισε. Δεν ήταν αλήθεια ότι ο μπαμπάς της είναι ζητιάνος. Οικοδόμος είναι, και μόνο όταν δεν είχε δουλειά πήγαινε στο τραίνο με το ακορντεόν του και τραγουδούσε. Το κακό όμως ήταν ότι μία φορά έτυχε να τον δουν μερικά παιδιά από το σχολείο.
Η Μελίνα είπε στο εαυτό της ότι από ’δώ και μπρος πρέπει να προσέχει τι λέει η δασκάλα για να μη γελάνε και πάλι μαζί της τα παιδιά.
Για κακή της όμως τύχη, το άλλο μάθημα ήταν αγγλικά. Το κακό ήταν ότι η Μελίνα δεν είχε αγοράσει το βιβλίο που τους είχε πει η δασκάλα να αγοράσουν. Βέβαια, ζήτησε από τους γονείς της λεφτά για να το πάρει, εκείνοι όμως δεν της τα έδωσαν γιατί ήξεραν ότι τα βιβλία είναι δωρεάν. Νόμιζαν ότι η Μελίνα τα θέλει για κάτι άλλο. Οι γονείς της δεν της είχαν και πολλή εμπιστοσύνη. Έτσι η Μελίνα ήταν η μόνη που δεν έφερε αυτό το βιβλίο.
Όλοι γέλασαν και πάλι με τη Μελίνα. Την κορόιδευαν άσχημα.
Και η Τίνα γελούσε στην αρχή, μα μετά τη λυπήθηκε και ντράπηκε για τους συμμαθητές της. Αποφάσισε να πει στη μαμά της να αγοράσουν ένα βιβλίο για τη Μελίνα. Θα της το πήγαινε την επόμενη μέρα. Η Τίνα όμως δεν ήξερε τι πρόβλημα θα παρουσιαζόταν.
Το τελευταίο μάθημα εκείνη τη μέρα ήταν η γλώσσα. Η δασκάλα τούς είπε να σκεφτούν στο σπίτι τους μία έκθεση με θέμα: «Πώς θα γίνει ο κόσμος καλύτερος». Τους είπε ότι θα τη γράψουν στο μάθημα την άλλη μέρα.
Μετά ακούστηκε το κουδούνι. Τα παιδιά μάζεψαν τα πράγματά τους όσο πιο γρήγορα γινόταν και έτρεξαν στα σπίτια τους.
Το σχολείο ησύχασε.
Όχι εντελώς. Τα πράγματα του σχολείου άρχισαν να μαλώνουν για το αν είχαν δίκιο τα παιδιά που γελούσαν με τη Μελίνα ή όχι. Ύστερα, όταν κόπασε ο καβγάς, άρχισαν να συλλογίζονται για το πώς θα μπορούσε να γίνει ο κόσμος καλύτερος.
«Εγώ θα ήθελα πολύ να γίνει ο κόσμος καλύτερος, αλλά δεν ξέρω πώς», είπε το σφουγγάρι. «Ίσως, αν δεν σε έστυβαν όλοι τόσο!»
«Ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει καλύτερος!», ανακατεύτηκε το πάτωμα. «Όλοι σε πατάνε, όλοι πατάνε πάνω από το πτώμα σου!»
«Όχι, ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει καλύτερος, αρκεί να είναι καθαρός, όχι σαν και μένα που δεν με καθαρίζουν καλά!», φώναξε ο πίνακας.
«Και οι άνθρωποι να μην τα πέταγαν όλα στο καλάθι των αχρήστων!» είπε το καλάθι αχρήστων. «Δεν είναι όλα άχρηστα. Τόσο ψωμί, τόσο φαγητό πάει κάθε μέρα στράφι!»
«Να μην υπήρχε τόση πίεση στον κόσμο. Όλοι σε πιέζουν και σε πιέζουν σαν και μένα», είπε η κιμωλία.
«Να υπήρχε λιγότερη βία!» φώναξε το παράθυρο, το οποίο έσπασαν τα παιδιά πριν λίγες μέρες με μια μπάλα.
«Όχι, ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει καλύτερος!», είπε ξανά το πάτωμα.
«Μπορεί και παρά μπορεί! Απλώς θα έπρεπε να υπήρχε περισσότερο φως παντού. Και στις καρδιές των ανθρώπων!», απάντησε στο πάτωμα η λάμπα.
«Κλείστε επιτέλους το φως και κοιμηθείτε! Αύριο πρέπει και πάλι να δουλέψουμε!», πρόσταξε ο τοίχος της τάξης και συμπλήρωσε: «Ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, αλλά πρέπει να το θέλουν όλοι οι άνθρωποι!»
Τελικά ύστερα από λίγο όλοι ησύχασαν.
Τι θα γράψουν όμως τα παιδιά γι’ αυτό το θέμα την άλλη μέρα;
Είπαμε το τι έκαναν το βράδυ τα πράγματα της τάξης και δεν είπαμε τίποτα για το τι έκαναν τα παιδιά. Λοιπόν ακούστε. Η Τίνα έτρεξε αμέσως στο βιβλιοπωλείο για να αγοράσει ένα βιβλίο αγγλικών για τη Μελίνα. Τι έκπληξη την περίμενε όμως όταν ο βιβλιοπώλης της είπε ότι τα βιβλία είχαν τελειώσει! Η Τίνα στενοχωρήθηκε μα μετά της ήρθε μία ιδέα. Πήγε και έκανε το δικό της βιβλίο φωτοτυπίες για να μπορεί να το δώσει στη Μελίνα.
Τι έκανε όμως ο Λάμπης; Και ο Λάμπης λυπήθηκε τη Μελίνα και στο σπίτι του είπε στα κρυφά το γνωστό ξόρκι για να γίνει το βιβλίο του… δύο βιβλία.
Ο Θωμάς επίσης λυπήθηκε την κοπέλα και τα εξιστόρησε όλα στον πατέρα του. Εκείνος παράγγειλε το βιβλίο αυτό από ένα συνεργάτη του σε μία κοντινή πόλη. Θα του το έφερναν την άλλη μέρα το πρωί με το κούριερ.
Μα ούτε η Μελίνα έκατσε με σταυρωμένα χέρια. Έσπασε τον κουμπαρά της και πήρε τα λεφτά, τα οποία μάζευε για να πάρει ένα μπλουζάκι. Πήγε αμέσως στο βιβλιοπωλείο. Όταν έμαθε ότι το βιβλίο δεν υπάρχει στο μαγαζί της γειτονιάς τους, έτρεξε στο κέντρο και … τελικά το βρήκε!
Τι έκπληξη την περίμενε όμως την άλλη μέρα, όταν βρήκε στο θρανίο της άλλα τρία βιβλία αγγλικών! Η Μελίνα έκλαψε από τη χαρά της, επειδή είχε τόσο καλούς φίλους.
Και στην έκθεση έγραψε το εξής: «Ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος. Ο καθένας όμως πρέπει να παλεύει για το εαυτό του και να μην περιμένει μόνο από τους άλλους…»
Και τι έγραψε η Τίνα; Έγραψε: «Κανείς δεν πρέπει να κοιτάει μόνο το εαυτό του. Μόνο έτσι μπορεί να γίνει ο κόσμος καλύτερος».
Η δασκάλα έβαλε τα δύο κορίτσια, τη Μελίνα και την Τίνα, να διαβάσουν της εκθέσεις τους.
«Για πέστε μας, κυρία, ποια από τις δύο έχει δίκιο;» ρώτησε ο Θωμάς.
«Και οι δυο τους έχουν δίκιο!» απάντησε η δασκάλα και έγραψε και στην Τίνα και στη Μελίνα ένα μεγάλο άριστα.
Θα μπορούσε άραγε ο άνθρωπος με κεφάλι πιθήκου να σκεφτεί μία τόσο καλή έκθεση;
Ή το μόνο που θα ήξερε θα ήταν να γεμίζει τις τσέπες των ιδιοκτήτων του με λεφτά; Χωρίς οι εκλεκτοί αυτοί να έχουν καθόλου κεφάλι; Συγνώμη, ήθελα να πω, χωρίς να έχουν καθόλου καρδιά; Αυτό κι αν θα ’ταν επίτευγμα της γενετικής! Άνθρωποι χωρίς καρδιά…

Το πιστολάκι με την παρέα του που ήθελε να δημιουργήσει 2

2010-02-28T10:02:00.000-08:00

...η συνέχεια
Στο μεταξύ η ηλεκτρική σκούπα δεν περνούσε καθόλου άσχημα. Είδε πολλά μέρη του κόσμου, πέταξε πάνω και από τις πέντε ηπείρους, αλλά… με τον καιρό δεν ένοιώθε ούτε εκείνη ικανοποιημένη. Έλεγε με το νου της: «Πήγα μέχρι τον ωκεανό και είδα πολλά νερά. Πήγα μέχρι τις μεγαλύτερες οροσειρές και είδα πολλά βουνά. Είδα μεγάλες πόλεις, είδα γέφυρες. Μουσεία είδα βέβαια μόνο από ψηλά, αυτό είναι το μόνο παράπονό μου. Αλλά είδα πολλά, μπορώ να συγκρίνω… Και όμως δεν είμαι ικανοποιημένη. Όλα αυτά δεν αρκούν». Έτσι έλεγε η ηλεκτρική σκούπα με το νου της και πετούσε, πετούσε, χωρίς προορισμό.
Μία μέρα πετούσε η ηλεκτρική σκούπα πάνω από το σκουπιδότοπο, όπου βρισκόταν πεταμένο το τηλέφωνο. Σ’ αυτό το σκουπιδότοπο το είχε ρίξει το σκουπιδιάρικο που το είχε πάρει από τον κάδο.
Η ηλεκτρική σκούπα ήθελε αρχικά να στρίψει και να πετάξει αλλού γιατί ο τόπος βρομούσε, μα ξαφνικά άκουσε το γνωστό κουδούνισμα του τηλεφώνου. Στην αρχή δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει το φίλο της ανάμεσα σε τόσα σκουπίδια. Κάποια στιγμή όμως το εντόπισε. Το λυπήθηκε, το πλησίασε και το τύλιξε με την προβοσκίδα της. Μετά το σήκωσε και πέταξαν μαζί μακριά.
«Πάμε να βρούμε το πιστολάκι, ποιος ξέρει αν τελικά πέρασε καλύτερα από μας τους δύο», είπε η ηλεκτρική σκούπα στο τηλέφωνο, όταν προσγειώθηκαν σε ένα πάρκο κοντά στο παλαιό τους σπίτι.
«Ναι, αλλά πού θα το βρούμε;», ρώτησε το τηλέφωνο.
Εκείνη τη στιγμή πρόσεξαν έναν άνδρα που καθόταν σ’ ένα παγκάκι. Ο άνδρας διάβαζε μία εφημερίδα. Και τι βλέπουν στο εξώφυλλο της εφημερίδας; Μία φωτογραφία με το πιστολάκι. Από κάτω έγραφε: ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ - Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ.
Οι φίλοι μας αποφάσισαν να κοιτάξουν σε όλα τα κομμωτήρια της γειτονιάς μήπως βρουν το πιστολάκι. Τελικά το συνάντησαν σ’ ένα μεγάλο κομμωτήριο λίγο πιο πέρα. Έφτιαχνε έναν κότσο με στολίσματα στο κεφάλι μίας κυρίας. Το πιστολάκι ξαφνιάστηκε. Είχε ξεχάσει προ πολλού τους παλιούς φίλους του, αλλά μετά αγκαλιάστηκαν και οι τρεις τους όλο χαρά.
«Έλα να επιστρέψουμε στο παλιό μας σπίτι, θα κουβεντιάζουμε τις νύχτες όπως παλιά!», είπε το τηλέφωνο στο πιστολάκι.
«Μπα. Εγώ δεν έρχομαι, εγώ είμαι ευχαριστημένο. Εγώ δημιουργώ!» απάντησε το πιστολάκι και συνέχισε τη δουλειά του.
Έτσι η ηλεκτρική σκούπα και το τηλέφωνο έφυγαν μόνοι τους. Το βράδυ μπήκαν στο σπίτι πετώντας από το ανοιχτό παράθυρο και ήθελαν να βολευτούν στις παλιές τους θέσεις. Τι έκπληξη όμως τους περίμενε! Στην παλιά τους θέση βρήκαν μία ολοκαίνουργια ηλεκτρική σκούπα και ένα μοντέρνο τηλέφωνο.
«Τι θα απογίνουμε τώρα εμείς; Καταντήσαμε άραγε άχρηστοι;», σκέφτηκαν και οι δύο τους, όταν έκατσαν παραπέρα, κοντά στις καινούργιες συσκευές.
Την άλλη μέρα το πρωί τους βρήκε εκεί η μαμά μάγισσα και έκπληκτη τους έχωσε σε μία μεγάλη κούτα. Τους έβαλε στην αποθήκη, όπου υπήρχαν και άλλα παλιά και άχρηστα πράγματα.
Ήρθε άραγε το τέλος τους;
Όχι. Ακούστε τι συνέβη.
Την ίδια μέρα έτυχε να χαλάσει στον κύριο μάγο, τον μπαμπά του Λάμπη, το παλιό του σκουπόξυλο. Με αυτό συνήθιζε να πετάει πάνω από την πόλη για να πηγαίνει στις δουλειές του. Γι’ αυτό ο μάγος πήγε τώρα στην αποθήκη για να βρει κάποιο παλιότερο σκουπόξυλο. Προς μεγάλη του όμως έκπληξη βρήκε… μία ηλεκτρική σκούπα με φτερά!
«Υπέροχο ταξιδιωτικό μέσο!», φώναξε ενθουσιασμένος ο μπαμπάς μάγος και αμέσως το έβαλε μπρος για να πετάξει για επίσκεψη στον παππού μάγο.
Και επειδή καμιά φορά τυχαίνουν πολλά παράξενα πράγματα μαζεμένα, το ίδιο απόγευμα χάλασε στον παππού μάγο το τηλέφωνό του. Όταν το διηγήθηκε στο γιο του, αυτός θυμήθηκε το τηλέφωνο με τις ρόδες που βρήκε δίπλα στην ηλεκτρική σκούπα.
«Θα σου φέρω αύριο ένα τηλέφωνο που ταιριάζει περίφημα με τα παλαιά σου έπιπλα. Είναι λίγο ντεμοντέ αλλά είναι πραγματική αντίκα. Και έχει και ρόδες! Σπάνιο κομμάτι!», είπε ο μπαμπάς μάγος ενθουσιασμένος.
Την άλλη μέρα πράγματι έφερε ο μπαμπάς του Λάμπη στον παππού μάγο το παλιό τηλέφωνο.
Τώρα λοιπόν το τηλέφωνό μας έγινε και πάλι χρήσιμο. Και έγινε και πιο χρήσιμο από πριν γιατί ο παππούς όλο ξεχνούσε τι του έλεγαν, και το τηλέφωνο το θυμόταν και του το υπενθύμιζε αργότερα όταν χρειαζόταν. Τώρα το τηλέφωνο ήταν πολύ ευχαριστημένο γιατί έκανε κάτι που του άρεσε. Έκανε κάτι δημιουργικό
Η ηλεκτρική σκούπα πάλι έμαθε να διαβάζει τις σκέψεις του μάγου, και όταν χρειαζόταν - πετούσε είτε πιο γρήγορα είτε πιο αργά - ακριβώς όπως το επιθυμούσε ο μπαμπάς μάγος. Άρχισε μάλιστα να πετάει και με το μικρό Λάμπη, τόσο πολύ εμπιστευόταν πια ο μεγάλος μάγος την ηλεκτρική σκούπα. Και η ηλεκτρική σκούπα μας έγινε το πιο αγαπημένο παιχνίδι του Λάμπη. Έπαιζε συχνά με αυτήν, όταν ξεκουραζόταν ο μπαμπάς του και δεν πετούσε ο ίδιος.
Έτσι η ηλεκτρική σκούπα, το τηλέφωνο και το πιστολάκι βρήκαν και οι τρεις τους αυτό που τους ταίριαζε και τους άρεσε.
Όλοι τους ήταν πολύ χαρούμενοι.
Βλέπετε, ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι το ιδιαίτερο και ενδιαφέρον, αρκεί να βρει τη δική του θέση για να δημιουργήσει.
Στο μεταξύ ο Λάμπης μαθαίνει και άλλα κόλπα για να μπορέσει να δημιουργεί και αυτός, όταν μεγαλώσει, για το καλό του κόσμου, όπως ο μπαμπάς του.
Και ο μπαμπάς μάγος του επαναλαμβάνει συχνά: «Ζούμε για να χαιρόμαστε τη δημιουργία. Όχι την καλοπέραση…!»
Το κακό είναι ότι τώρα η ηλεκτρική σκούπα και το τηλέφωνο ονειρεύονται να γίνουν καλλιτέχνες. Ποιος ξέρει όμως, μπορεί μία μέρα να τα καταφέρουν.

Το πιστολάκι με την παρέα του που ήθελε να δημιουργήσει

2010-02-26T01:44:00.000-08:00

Στο σπίτι των μάγων γονιών του Λάμπη, στο κέντρο της παλαιάς πόλης, συναντιούνται κάθε νύχτα το τηλέφωνο, η ηλεκτρική σκούπα και το πιστολάκι. Κάθονται στο χολ και συζητάνε για το πόσο βαριούνται να κάνουν κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια.
«Για φανταστείτε», λέει το τηλέφωνο, «σήμερα κουτσομπόλευαν πάλι η μαμά του Λάμπη με τη φίλη της, την Κικίτσα, για το πώς πέρασαν χθες το βράδυ στο νυχτερινό κέντρο. Επί δύο ώρες μιλούσαν για το τι ρούχα φορούσαν και τι έτρωγαν. Βαριόμουν θανάσιμα!»
«Πάλι καλά. Τι να πως εγώ που έχωνα όλο το απόγευμα τη μύτη μου στο βρόμικο χαλί; Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να φύγω μακριά!», είπε η ηλεκτρική σκούπα.
«Κι εγώ το ίδιο. Βαρέθηκα να στεγνώνω τα άτσαλα μαλλιά του Λάμπη και τις μπουρδουκλωμένες μπούκλες της μαμάς μάγισσας. Θέλω να κάνω κάτι δημιουργικό!», ανακατεύτηκε στη συζήτηση και το πιστολάκι.
«Πρέπει να φύγουμε!», αποφάσισαν και οι τρεις.
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε κάποιος θόρυβος. Μες στο σκοτάδι τα πλησίασε ο Λάμπης. Τα τρία πράγματα σώπασαν και περίμεναν με κομμένη την ανάσα τι θα ακολουθήσει. Ξαφνικά ο Λάμπης σκόνταψε στην ηλεκτρική σκούπα.
«Τι μαζευτήκατε όλοι εσείς εδώ στο χολ;», τους ρώτησε ο Λάμπης, μόλις συνήθισαν τα μάτια του το σκοτάδι.
«Εμείς συζητάμε, αλλά εσύ δεν θα έπρεπε να κοιμάσαι;», είπε το τηλέφωνο.
Τότε ο Λάμπης τους εξήγησε ότι μόλις χθες του έμαθε ο πατέρας του ένα καινούργιο ξόρκι. Του έμαθε να προσθέτει στα πράγματα ό,τι θέλει και τώρα πάει να το δοκιμάσει. «Θα προσθέσω στην εξώπορτα τρεις κλειδαριές», είπε ο Λάμπης.
«Τρελάθηκες; Και πώς θα φύγουμε από ’δώ κλειδωμένοι με τρεις κλειδαριές;», είπε η ηλεκτρική σκούπα.
«Και πού θέλεις να πας;», τη ρώτησε ο Λάμπης.
«Θέλω να δω τον κόσμο, θέλω να ταξιδέψω!», απάντησε η σκούπα.
«Εγώ θέλω να δω τη νυχτερινή ζωή, θέλω να διασκεδάσω! Θέλω να κάνω μεγάλη ζωή!», είπε το τηλέφωνο. «Άκουσε, αντί να προσθέσεις κλειδαριές, πρόσθεσέ μου ρόδες!», πρότεινε στον Λάμπη το τηλέφωνο.
«Και σε μένα πρόσθεσε φτερά!», φώναξε η ηλεκτρική σκούπα.
«Και πρόσθεσε σε μένα πόδια και χέρια για να μπορώ να πάω σε κάποιο κομμωτήριο να δημιουργώ καινούργια χτενίσματα. Θέλω να κάνω μεγάλα δημιουργήματα!», είπε το πιστολάκι.
Ο Λάμπης λοιπόν άρχισε να δοκιμάζει πάνω τους τη μαγική του δύναμη και… πέτυχε! Η ηλεκτρική σκούπα απέκτησε φτερά, το τηλέφωνο ρόδες και το πιστολάκι πόδια και χέρια.
«Άνοιξέ μας τώρα την πόρτα», είπε η ηλεκτρική σκούπα. «Πρέπει να φύγουμε!»
Ο Λάμπης δίστασε λίγο, τελικά όμως τους άνοιξε την πόρτα διάπλατα. Ήταν πολύ χαρούμενος που τα μάγια του έπιαναν.
Η τρεις ηλεκτρικές συσκευές κατέβηκαν λοιπόν τη σκάλα και στην εξώπορτα αποχαιρετίστηκαν. Η καθεμιά πήρε το δρόμο της.
Το τηλέφωνο συνάντησε σύντομα δύο δεσποινίδες που φορούσαν καλά ρούχα και γόβες με τακούνια. Αμέσως σκέφτηκε ότι σίγουρα πάνε στο νυχτερινό κέντρο. «Κοπέλες μου, σας παρακαλώ πέστε μου, πάτε στη Φαντασία;»
«Ποια Φαντασία καλέ; Σε πάρτι πάμε!», γέλασαν τα κορίτσια.
«Με παίρνετε μαζί σας;», ρώτησε το τηλέφωνο.
«Όχι βέβαια!», γέλασαν ακόμα περισσότερο τα κορίτσια και έφυγαν.
Μετά το τηλέφωνο συνάντησε έναν καλοντυμένο νεαρό και τον σταμάτησε και αυτόν: «Ξέρετε μήπως πώς θα φτάσω στο νυχτερινό κέντρο Φαντασία;»
Ο νεαρός κοίταξε νευρικά το τηλέφωνο και το κλώτσησε με όλη του τη δύναμη.
Έτσι το τηλέφωνο τσούλαγε και τσούλαγε στους ατελείωτους δρόμους της πόλης, χωρίς προορισμό. Φοβόταν πια να σταματήσει κάποιον για να τον ρωτήσει οτιδήποτε. Κάποια στιγμή έφτασε σε μία πιάτσα ταξί. Ένας ταξιτζής είχε ανοιχτή την πόρτα του ταξί του και κάπνιζε. Το τηλέφωνο είχε ακούσει πολλά άσχημα πράγματα για τους ταξιτζήδες και φοβήθηκε.
Παρόλα αυτά ρώτησε με αδύναμη φωνή: «Σας παρακαλώ, με πάτε μέχρι το νυχτερινό κέντρο Φαντασία;»
«Α, τι χαριτωμένο τηλέφωνο με ρόδες», είπε ο ταξιτζής. «Και έχεις λεφτά; Χωρίς λεφτά δεν πηγαίνουμε κανέναν πουθενά!»
«Λεφτά δεν έχω, αλλά μπορώ στη διάρκεια του ταξιδιού να σας διηγηθώ όλα τα κουτσομπολιά της πόλης!», απάντησε με υπερηφάνεια το τηλέφωνο. Και επειδή ο ταξιτζής ενδιαφερόταν πολύ για τα κουτσομπολιά, πήρε το τηλέφωνο στο ταξί του και το πήγε εκεί που ήθελε, στο νυχτερινό κέντρο Φαντασία.
Το τηλέφωνο κατέβηκε από το ταξί και αμέσως άκουσε μία δυνατή μουσική να βγαίνει από ένα μεγάλο κτίριο. Όλο χαρά τσούλησε μέχρι τη μεγάλη πόρτα. Αλλά η πόρτα ήταν κλειστή. Τι να έκανε; Δεν υπήρχε πουθενά κουδούνι. Σκέφτηκε λοιπόν να χτυπήσει το δικό του κουδούνι.
«Ντριν.»
Ξαφνικά η πόρτα μισάνοιξε. Ο πορτιέρης έβγαλε το κεφάλι του απορημένος. Κοίταξε δεξιά κι αριστερά και επειδή δεν είδε τίποτα ξανάκλεισε.
Το τηλέφωνο όμως πρόλαβε να μπει κάτω από τα ανοιχτά πόδια του. Ζαλίστηκε από τα πολλά φώτα και τη δυνατή φωνή της τραγουδίστριας. Αρχικά του φάνηκαν όλα πολύ ωραία. Χώθηκε σε μία γωνιά για να μην το βρουν, και να μπορέσει να μείνει όλη τη σεζόν εκεί. Μα με τον καιρό άρχισε να βαριέται. «Τι κάνω εδώ;», αναρωτήθηκε. «Δεν κάνω τίποτα. Είναι άραγε καλύτερα από το να ακούω κουτσομπολιά; Θέλω να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου! Αλλά τι;» Έτσι σκεφτόταν το τηλέφωνο. Ώσπου του ήρθε μία ιδέα. «Μήπως θα μπορούσα να τραγουδήσω κι εγώ; Δεν είναι κακή ιδέα!»
Μία μέρα λοιπόν ανέβηκε στην πίστα όπου τραγουδούσε η τραγουδίστρια και άρχισε με όλη του τη δύναμη να κουδουνίζει, γιατί να τραγουδάει δεν ήξερε. Αυτό όμως ήταν μεγάλο λάθος.
«Τι συμβαίνει, τι συμβαίνει;», ρωτούσαν οι άνθρωποι και μερικοί άρχισαν να ψάχνουν τα κινητά τους. Δημιουργήθηκε ένας γενικός ξεσηκωμός. Στο τέλος όμως πρόσεξαν το τηλέφωνο και φώναξαν τον πορτιέρη να το πετάξει έξω.
Και καθώς έξω από το κέντρο υπήρχε ένας κάδος απορριμμάτων και ο πορτιέρης έκανε καλά τη δουλειά του, το καημένο τηλέφωνο βρέθηκε πεταμένο στα σκουπίδια.
συνεχίζεται...

Το αυτοκίνητο που ήθελε να παίξει με ένα δελφίνη 2

2010-02-18T22:24:00.000-08:00

... continuity
Finally loaded the dolphin back to the car and took them to the cottage. I bought a big colorful ball to be playing in the pool, the poor.
Finally arrived. Tina ran immediately to check the pool.
"You love me, my dolphin? Or hard feelings?" Asked Tina to mute dolphin, where the left now swim in the pool. The tender caress.
Then the dolphin finally spoke.
"Let me go, please. I miss my brothers and boundless sea, where I can swim where I want! If you leave me I'll fulfill three wishes!" Said Tina ended in the eye.
Tina stayed skeftiki. The friend said all in the car and advised that the "the dolphin is right, we need friends to be happy. Let it go and I'll go every day into the sea to see it!"
That's what happened. Put it into the sea, not only were the brothers of nowhere. "It may be off, have to go find them!" Shouted the dolphin and instantly disappeared.
"All three wishes?" Asked Tina a little bitter but smile because deep down happy. "To us you come to see you!" Cried yet.
He spent a week as Tina went every day at sea. The dolphin did not appear. Tina was very distressed. He waited and waited for the dolphins. Already thought what three wishes would be asking him. First - be she Dolphin Second - have a lot of money and a third party - to be happy.
The car, however, said that dolphins are not accustomed to magic to fulfill wishes, like some goldfish.
But Tina could not believe that the dolphin had told lies. Surely something would have benefited and so did not come!
Tina's parents tried in every way to the console. She got a lifeline with cheerful drawings of got an inflatable crocodile and an inflatable seal. Unfortunately at that time there were shops inflatable dolphin. But Tina does not cease to be sad. They forget sometimes when playing with the colored ball heads with the car.
One day, however the ball fell into the sea and a large wave took her away. Tina cried.
"Neither the ball I would not have enough!" Elected Tina with tears and hid her face in her hands.
For this and did not see at that time was close to the dolphin. The nose was holding the ball. Tina could not believe her eyes. Immediately plunged into the water and hugged the dolphin.
"Where were you so long?"
"We had to find my brothers. It was too far away!" Said the dolphin. "Come now you fulfill your wish. I know! Well, Be dolphin, Tina!" Shouted the dolphin and Tina instantly transformed into a beautiful dolphin.
The two dolphins that Tina with her boyfriend, swam a long time until I arrived at a beach near a cave. There, the brothers greeted by making a fantastic show, just like we see on television.
Tina played with the other dolphins all day, until ... suddenly darkened. Then she remembered her parents and began to worry.
"I want to go home!" Tina said the distressed dolphin-in boyfriend.
"You! Now you're a real dolphin and will stay here forever, the sea!" Said the dolphin.
"No, I can not do that!", Tina was terrified and whimpering.
"No Tina, I really can not you do it. I only wanted to scare her a bit to a donut for all time that had imprisoned the fountain! But do not cry, you can do two more wishes, because the first two that you thought did not catch. And you know why not catch, why dolphins have money and because being happy depends on you just the same. Well, make two new greetings! "
"Regaining man and bring the car to take me out of here!" Shouted Tina happy, but after scowl. "And to part from it again, my dolphin? Again going to lose?"
"No, I'll make a wish gift! To learn the car the way to our cave and brings you walk up here whenever you want!" Smiled the dolphin.
So, just came by car, Tina said goodbye to all delfinoparea and left happy. He was happy and knew that it depends only on that same.
But there are many other places in the world where children can be happy, and does not depend at all from the same. Dolphins are not omniscient, eventually.

Το αυτοκίνητο που ήθλελε να παίξει με ένα δελφίνη

2010-02-17T04:14:00.000-08:00

Εγώ μόνο εσένα θέλω

2010-02-15T11:41:00.000-08:00

τα βελανίδια στο δάσος
φοβάσαι;
δεν μου αρέσουν οι προσομοιωτές
ρίσκο
ξέρω να αντιμετωπίζω
σαν φορτούνα
στα
λατινικά...
šišky
σε φωτογραφία
σπόροι
που τρώνε
τα ανέμελα
πουλιά

Η τηλεόραση που ήθελε να ξεκουραστεί

2010-02-12T00:49:00.000-08:00

Μικρή διακοπή για μία απεργεία ελευθερίας

2010-02-10T03:43:00.000-08:00

Μα δεν ξέρουν οι εργάτες ποια κοινωνία θα μπορούσε να αντικατασταθεί τον καπιταλισμό!
Δεν πιστεύουν σε τίποτα πια, ίσως μερικοί στον Στάλιν. Άλλοι στο Τρότσκι.
Τίποτα σύγχρονο;
Και οι φοιτητές;
Οι φοιτητές τι ξέρουν για μία κοινωνία ίσων ανθρώπων ;
Διάβασαν ένα δύο βιβλία, δεν προλαβαίνουν περισσότερα γιατί τρέχουν. Τρέχουν να βοηθήσουν τους εργάτες.
Αλληλεγγύη.
Και εκτονώνονται…
Διαδηλώνεις,
βρίσκεις φίλους συζητάς (σπάνια για τον Μακιαβέλι ή τον Μαρξ) αφού δεν τους διάβασες, δεν πρόλαβες γμτ.
Θέλει τόση δουλειά για να αλλάξει η κοινωνία.
Αλλά τι θέλουμε αντί για τον καπιταλισμό;
Το έχουμε λυμένο;
Δεν έχουμε.
Στην Τσεχοσλοβακία βγήκαν οι άνθρωποι μία φορά στους δρόμους, ΜΙΑ ΦΟΡΑ, αλλά ΟΛΟΙ, μαζί με τους εργάτες που απέργησαν και ζήτησαν κάτι ουσιαστικό: Να αλλάξει το ΣΥΝΤΑΓΜΑ.
Και έπεσε το σύστημα που κράτησε γερά τόσα χρόνια.
Δεν τους εκπαίδευσε κανείς στις κινητοποιήσεις, δεν τους στρατολόγησε κανείς, από μόνοι τους κατάλαβαν ότι ήρθε η κατάλληλη ώρα.
Όλοι.
Παιδιά, να μη σπαταλάμε την ενέργεια μας και μετά δεν θα έχουμε ενέργεια για ουσιαστική αλλαγή, όταν θα έρθει η ώρα;
Πώς θα το καταλάβουμε;
Αυτοοργάνωση κάθε ζωντανού οργανισμού όπως και η κοινωνία…
Η θεωρία της πολυπλοκότητας.
Δεν διαβάσατε τίποτα για αυτό;
Εμ, λέω, ο χρόνος δεν φτάνει για διάβασμα.
Τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε!
Πρέπει και να εκτονωθούμε, βρε παίδες…

Εγωισμός της αγέλης;
Όχι!
Ατομισμός του συλλογικού.
Αυτή είναι η διαλεκτική.
Διαβάσαμε κάτι για την διαλεκτική;
Οι βασικοί νόμοι της κίνησης της αλλαγής της κοινωνίας.
(που τους ανέπτυξαν ο Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν, και ο Τρότσκι.)
Ναφθαλίνη…
Ούτε οι «Σύγχρονη εποχή» έχει κάτι το σύγχρονο, κάτι σημερινό.
Ποιος έχει χρόνο για τέτοια;
Ο καπιταλισμός αλλάζει και εμείς τρέχουμε όπως μας σφυρίζει…

Φίλοι παραμύθια

2010-02-08T22:24:00.000-08:00

Πολύ καιρό σκέφτομαι τώρα να δημοσιέυσω μερικά από τα παραμύθια μου.
Με ρωτάνε: και δεν φοβάσαι να σου τα κλέψουν;
Ποιός να μου τα κλέψει, καλέ;
Το blog είναι η καλύτερη καταχώρηση συγγραφικών δικαιομάτων.
Φανταστείται να τα κλέψει κανείς και μετά θα μαθευτεί;
Τι ντροπή! Δημόσιος διαθυρμός.
Κάποιος bloger θα το ανακαλύψει και μετά...
δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του κλέφτη.
Ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του μεροικά παραμύθια. Σαν προσωπικοί του μύθοι.
Ο καθένας έχει γράψει μερικά.
Ας τολμήσουμε να τα δημοσιέυσουμε!
Έχω τέσσερα παραμύθια τώρα που θέλεουν ακόμα λίγη διόρθωση και θα τα δημοσιεύσω προσεχώς.

Ο Καινούργιος άνθρωπος και το τμήμα του "Ελευθερία" θα περιμένη ακόμα λίγο να τελειώσει.

Μαντίλα ή μπούρκα στη Ελλάδα και στο εξωτερικό

2010-02-05T22:55:00.000-08:00

διεθνή αμνηστία
δικαίωμα ή απειλή
υποταγή έκφραση εξουσίας
ανδροκρατούμενο κοινωνία
όχι θρησκευτικού περιεχομένου

χειραφέτηση
Αναζήτηση της ταυτότητας
το ισλάμ δεν έχει συμβόλαια
Κομμάτι της πίστης

το ισλάμ λεει τι είναι το σωστό
δεν είναι αμάρτημα θανάσιμο

πηγή αμαρτίας η γυναίκα
σεξουαλική παρενόχληση
η γυναίκα τα ήθελε
δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

επιβάλλετε απογύμνωση
στο χριστιανισμό το απέρριψαν
η γυναίκα δεν έχει ψυχή
ενοχοποίηση του γυναικείου σώματος...

Μπας και ήρθε η ώρα για μία εντελώς νέα θρησκεία?

Να, που και άλλοι το κατάλαβαν

2010-01-28T02:33:00.000-08:00

http://enomenoiblogers.blogspot.com/2010/01/anti.html
Αν δεν θέλεις να τρελαθείς να παραδοθείσα μαλακά και αρμονικά στο διπολισμό των αντιθέσεων...

Σ'

2010-01-25T00:10:00.000-08:00

Σ αγαπάω με μία αγάπη ανώτερη.
Υπάρχει ένα Ιντερνετ που χωράει όλους τους ενήλικες (και παιδιά).
Κι μην ξεχνάς: είμαι το μαξιλαράκι σου.

ΥΓ. Το τσάκρα της καρδιάς αντιπροσωπεύει την αφή.
(Μου λείπεις.)

Κεντρο μεταναστων Χανίων

2010-01-20T10:33:00.000-08:00

...υπολειτουργεί. Πήγαμε να δούμε, τον γιο μας παραλίγο να των δείρουν κάτι skeenheads στο μπαρ Συναγωγή, βγήκε με μία σκουρόχρωμη μετανάστρια. Δεν βοήθησε κανείς.

Υπουργείο του Τρόμου

2010-01-14T08:56:00.000-08:00

Θα σας αλλάhttp://lexima.blogspot.com/ξει πολλά!

2010-01-09T23:32:00.000-08:00

2010-01-05T22:17:00.001-08:00

bir kizla tanismak istiyor

Δωρεάν σπίτια

2010-01-03T07:25:00.000-08:00

Όλοι οι μεγαλύτερη θυμόμαστε πώς ο Βάτσλαβ Χάβελ ο πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας (αργότερα της Τσεχίας), μίλησε μετά το 1989, μετά την «Βελούδινη επανάσταση» δηλαδή, για τα «κομμουνιστικά» σπίτια – κλουβιά για κουνέλια.
Μία μέρα συζητώντας με ένα φίλο έλληνα, πρώην αριστερό, έφερε η κουβέντα την σοσιαλιστική αρχιτεκτονική. «Φρίκη! Φρίκη!» ήταν τα μόνα λόγια που ήταν ικανός να προφέρει ο άνθρωπος.
Πια φρίκη χριστιανέ μου, θα σου έπεφτε άσχημα να αποκτήσεις μαζί με την νέα οικογένεια σου τεσσάρων μελών ένα διαμέρισμα 75 -80 τετραγωνικών μέτρων δωρεάν; Δωρεάν, ναι δωρεάν, από το κράτος ή από το συνεταιρισμό ή από το εργοστάσιο όπου δούλευες. (Αυτό ήταν ένα από τα προνόμια της εργατικής τάξης και των οικονομικών υπαλλήλων, τα σπίτια από το εργοστάσιο το έπαιρνες πιο γρήγορα.)
Οι φωτογραφίες των πολυκατοικιών που έκαναν κάποτε το γύρω του κόσμου έδειχναν πράγματι μία όχι και τόσο ελκυστική εικόνα. Ήταν «κουτιά», ψηλά και χαμιλά, μερικά τεσσάρων, μερικά έξη και μερικά δώδεκα ορόφων διασπαρμένα στο χώρο, και όχι κατά μήκος των δρόμων όπως είμαστε συνηθισμένη στην Δύση. Η αλήθεια είναι ότι μερικά ήταν χρώματος ροζ, άλλα πράσινου, άλλα μπλε ή κίτρινου αλλά οι διαφορές δεν ήταν μεγάλες.
Η εντατικοποίηση του οικοδομικού κλάδου έκανε στις χώρες του αυταρχικού σοσιαλισμού μία καινοτομία: τα σπίτια δεν χτίζονταν από τούβλα αλλά από πλάκες μπετόν. Έτσι το μέγεθος των δωματίων ήταν καθορισμένο από το μέγεθος της πλάκας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σε όλη τη χώρα υπήρχαν μόλις 10 -15 άντε 20 αρχιτεκτονικά πρότυπα πολυκατοικιών.
Τα σπίτια αυτά όμως χτιζόντουσαν στα αλήθεια γρήγορα. Από το 1948, την σοσιαλιστική επανάσταση δηλαδή, 9 εκατομμύρια ανθρώπων απέκτησαν καινούργιο σπίτι. Ας σημειώσουμε ότι όλη η Τσεχοσλοβακία είχε 15 εκατομμύρια κατοίκους. Τα δύο τρίτα δυλαδή. Στα χωριά όλοι είχαν μία καινούργια μονοκατοικία γιατί τα τούβλα και όλα τα υλικά ήταν φθηνά και οι άνθρωποι, οι οικογένειες αλληλοβοηθούσαν ο ένας τον άλλων στο χτίσιμο για ένα πιάτο γκούλας και μερικά μπουκάλια μπύρα. Και για την παρέα, φυσικά.
Οι πολυκατοικίες στην πόλη είχαν ένα μεγάλο προτέρημα: γύρω από τα σπίτια είχε χώρο για πράσινο και τα παιδιά μεγάλωναν και μεγαλώνουν ακόμα παρέα έξω από τα σπίτια τρέχοντας, παίζοντας μήλα, ποδόσφαιρο, κάνοντας έλκηθρο και χόκεϊ.
Βέβαια το πράσινο δεν υπήρχε ποτέ απ’ την αρχή. Οι κάτοικοι έφαγαν πολύ λάσπη από τις λακκούβες. Κρατούσε αρκετό καρό μέχρι να φύτρωνε αυτό το πράσινο. Καμιά φορά η κομμουνιστική νεολαία είχε την πρωτοβουλία να κάνει κάποια εθελοντική εκδήλωση καθαρισμού του περίγυρου της πολυκατοικίας ή να φυτέψει δέντρα. Σπάνια όμως. Ουσιαστικά όλοι περίμεναν να τα κάνει όλα το κράτος. Και τελικά πάντα τα έκανε. Και γκαζόν φύτεψε, και δέντρα τοποθέτησε και παγκάκια και παιδικές χαρές έκανε.
Πηγαίνετε να δείτε σήμερα αυτές τις συνοικίες, είναι πνιγμένες όλες σχεδόν χωρίς εξαίρεση στο πράσινο.
Δωρεάν ήταν ναι, πλήρωνες μόνο κοινόχρηστα και το κράτος ερχόταν να σου αλλάζει νεροχύτες, σωλήνες ακόμα και κουζίνες δωρεάν από τα αποθεματικά.
Γιατί τότε να μην παντρεύονται τα νέα ζευγάρια και να κάνουν παιδιά στα 20- 23, και να μην αναπαράγονται στα αλήθεια σαν κουνέλια;

Στην φώτο είναι παραδοσιακά σλοβακικά σπίτια από το 19 αιώνα που γινόντουσαν εξοχικά.

ΤΙ ΚΡΎΒΕΤΑΙ ΜΈΣΑ?

2009-12-30T02:13:00.000-08:00

Ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο φυσικά!

The bible is true

2009-12-22T13:56:00.000-08:00

http://www.misteram.blogspot.com/
Άλλοι ανάβουν κεριά και μπουκώνονται με γαλοπούλες και άλλοι περνάνε τις γιορτές απλήρωτοι μήνες.

Κρίση - δεν είναι ακόμα αργά...

2009-12-22T00:41:00.000-08:00

Σας ρίχνω μία καλή ιδέα: όποιος έχει φίλο , συγγενή ή οτιδήποτε άλλο που ενδιαφέρετε για φιλοσοφία, σύγχρονες επιστήμες, διαλεκτική και αριστερή κοσμοθεωρία και ιδεολογία
μπορεί να αγοράσει ένα βιβλιαράκι από την Ζωοδόχου πηγής 46, κατευθείαν από το πεζοδρόμιο ή από το εντός βιβλιοπωλείο, με… μόνο 3 Ευρώ! Ένα δωράκι παραπάνω δηλαδή που μπορεί να προκαλέσει χαρά.
Το έγραψε η φίλη μου η Σύλβια πριν λίγα χρόνια και εγώ, ούτε εκείνη δεν κάναμε ποτέ επιθετική (κακός;) διαφήμιση. Ας το πάρει εκείνος που το ανακαλύψει! Αλλά τώρα είναι Χριστούγεννα και η κάθε καλή ιδέα που μπορεί να προκαλέσει χαρά μας αρέσει.

Λίγα λόγια από το εξώφυλλο:
«Πώς εκδηλώνετε το παιχνίδι των αντιθέτων σε διάφορα επίπεδα από την καθημερινότητα και των έρωτα ως τη φιλοσοφία, την επιστήμη, το χάος και την πολυπλοκότητα, τη σκέψη, το σύμπαν, τον άνθρωπο και την κοινωνία;

Ένα βιβλίο-επανάσταση για νέους όλων των ηλικιών, που μπορεί να γίνει η βάση μίας νέας αριστερής σύνθεσης…
Η οικονομική κατάρρευση, δηλαδή μία σοβαρότατη κρίση του καπιταλισμού είναι προ των πηλών.
Και τότε ο κόσμος πανικοβλημένος θα ψάχνει για μία καινούργια ιδεολογία.
Μία διαλεκτική κοσμοαντίληψη, που άνθισε πρώτα στον Ηράκλειτο, έχει ήδη αρχίσει να εμφανίζεται σε διάφορες επιστήμες, χωρίς να το έχουμε προσέξει.
Μας περιμένει μία επανάσταση, πρώτα στην σκέψη…
Και εμείς θα είμαστε έτοιμοι».

Δεν είναι ακόμα αργά. Θα δούμε τι θα πείτε το 1012!

Η φωτογραφία για να το εντοπίσετε πιο εύκολα είναι στα δεξιά του blog και λέγεται «Ζάπινγκ σε ιδέες του μέλλοντος". Γράφτηκε με μεγάλη αγάπη.

Καλή ανάγνωση και μη πείτε πουθενά ότι έκανε μόνο τρία ευρώ!

Με φρακαρισμένη τη ροή της ενέργειας...

2009-12-20T01:14:00.000-08:00

Ο αυταρχικός σοσιαλισμός κατέρρευσε πράγματι από μέσα. Δεν είχε ΕΝΕΡΓΕΙΑ να παράγει αρκετά καταναλωτικά προϊόντα. Όταν λέμε αρκετά εννοούμε «διευρυμένες λαϊκές ανάγκες». Δεν είχε ΕΝΕΡΓΕΙΑ να συνεχίσει στο δρόμο που χάραξε. Και ήταν μόνος, απομονωμένος από το υπόλοιπο κόσμο.
Στις 18 Νοεμβρίου 1982 γράφει η σλοβάκικη Πρόβα στο κύριο άρθρο του: «Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς να χάσουμε ούτε μία πανάκριβη μέρα θα πραγματοποιηθεί η απόφαση των κεντρικών κομματικών και κυβερνητικών οργάνων σε όλη την εθνική οικονομία για τον κοινωνικό έλεγχο σχετικά με την οικονομία των καυσίμων και της ενέργειας. Την εξοικονόμηση των καυσίμων και της ενέργειας θεωρούμε μείζον πρόβλημα της οικονομίας μας… Θέλουμε όσο το δυνατών πιο γρήγορα να στρέψουμε την εθνική μας οικονομία στο δρόμο της εντατικοποιημένης εξέλιξης…»
Ο καπιταλισμός είχε ήδη το pc του, εντατικοποίηση στο φουλ δηλαδή, ενώ στην Τσεχοσλοβακία πάλευαν μεμονωμένα με κάτι υπολογιστές σαν τανκς με τεράστια κατανάλωση ενέργειας.
Τότε στο ανατολικό μπλογκ βγήκε μία πρωτοβουλία από τα κάτω, μία πρωτοβουλία της κομμουνιστικής νεολαίας, που εξάγγειλε έλεγχο σε όλους τους τόπους εργασίας για να σβήνουν οι άνθρωποι τις λυχνίες όταν δεν χρειάζονται πια το φως των.
Και μετά μάθαμε ότι είναι μάταιο. Μία είδηση που πέρασε στα ψιλά γράμματα ανακοίνωνε ότι το άναμμα και το σβήσιμο του φωτός καταναλώνει πιο πολύ ενέργεια λόγο της φθοράς των υλικών. Γιατί; Δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής, η εντροπία δηλαδή.
ΕΝΕΡΓΕΙΑ.
Τα οικολογικά κινήματα δεν είναι κάτι καινούργιο, κάτι σημερινό. Στα μέση του 70 όταν βγήκαν στο φως τα αποτελέσματα μετρήσεων για το πόσο λίγα ενεργητικά, ορικτά αποθέματα μας μένουν στον κόσμο ολόκληρο, δημιουργήθηκε και στην Τσεχοσλοβακία ο Σύνδεσμος προστασίας του περιβάλλοντος.
Οι νόμοι της θεωρίας του χάος και της πολυπλοκότητας μας λένε ότι η όλο και αυξανόμενη κατανάλωση ενέργειας είναι μην αναστρέψιμη…. Η σύνοδο των πιο δυνατών κρατών στην Κοπεγχάγη έδειξε ότι στους δυνατούς δεν ενδιαφέρει τίποτα πέρα από τα κέρδη τους. ΕΝΕΡΓΕΙΑ ως ένεση, απ’ έξω του ανθρώπου, πάση φύσεως!
Ας ζουν και πεθάνουν στον κόσμο τους.
Μήπως θα έπρεπε όμως εμείς να ψάξουμε ΕΝΕΡΓΕΙΑ μέσα μας; Τα κανάλια της ροής της ενέργειας μέσα στο σώμα μας είναι φρακαρισμένα!
«Με τίποτα άλλο δεν γίνεται τόσο μεγάλη σπατάλη όσο με το ταλέντο του ανθρώπου», λεει ο Botton, ο συγγραφέας από την Γαλλία στο τελευταίο βιβλίο του.
Οκ, την άλλη φορά θα αλλάξω θέμα, αρκετά με την ΕΝΕΡΓΕΙΑ.
(Ευτυχώς είχα αρκετή για να τελειώσω αυτό το ποστ. Αλίμονο έφαγα τοστ με μέλι.)
Και μετά θα καταρρεύσουν οι δυνατοί από μέσα τους. Τα τσακρα τους βουλώνουν από αλόγιστη κατανάλωση και οι ίδιο δεν το πήραν χαμπάρι. Ακόμα.
Μόνο η Φύση, όση μας απομένει δηλαδή, μπορεί να αποφράξει τα τσάκρα μας και να κάνει τη ροή της ενέργειας μέσα μας αρμονική.
Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από την φύση. Ούτε τα ανθρώπινα κατασκευάσματα. Δείτε την ταινία AVATAR.
Η φύση του ανθρώπου θα νικήσει και την εντροπία. Αρκεί να θέλουμε.

Πώς ανοίγουν τα μυαλά...

2009-12-13T02:20:00.000-08:00

Το σκίτσο είναι από τον Στάθη, από την χθεσινή Ελευθεροτυπία.

«Όταν ρώτησαν τον Κάρολο Μαρξ ποια είναι η πιο αγαπημένη του ασχολία, δεν απάντησε: δουλεύω, ούτε δημιουργώ, ή γράφω ή σκέφτομαι. Απάντησε ότι αγαπάει να ξεφυλλίζει βιβλία… Αυτό μας δείχνει ότι και αυτός ο μεγάλος άνθρωπος έπρεπε να παίρνει από κάπου ερεθίσματα, να διευρύνει τον κύκλο των γνώσεων του…», αυτά γράφει η Σλοβάκικη Πράβνα στο κύριο άρθρο της στις 22. Δεκεμβρίου του 1983, δηλαδή ένα χρόνο πριν γίνει ο Γκορμπατσόφ γενικός γραμματέας της ΣΣΣΔ.
Οι κομμουνιστές βρήκαν το γήπεδο της επερχόμενης επανάστασης…
Μα ο Μαρξ δεν μπορούσε να εμπνέεται από ιδέες με τις οποίες συμφωνούσε, ή μάλλον του άρεσαν διάφορες ιδέες με τις οποίες δεν συμφωνούσε με τον τρόπο του, τότε δεν υπήρξαν ακόμα μαρξιστές. (Συμπληρώνω εγώ.) Και αγαπούσε την τέχνη!
Και το άρθρο συνεχίζει: «Τη δημιουργικότητα μπορούμε όχι μόνο να την μαθαίνουμε αλλά και πρέπει… Η μοντέρνα ψυχολογία βρίσκει όλο και περισσότερες τεκμηριώσεις για το ότι ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του δημιουργικές ικανότητες, αρκεί να τις ζωντανέψει…
«Γιατί η ανάγκη της πολύπλευρης ανάπτυξης των δημιουργικών δυνάμεων του ανθρώπου μπαίνουν όλο και πιο μπροστά στα καθήκοντα μας; Αρκεί να μελετήσουμε προσεκτικά τις αποφάσεις της 8 συνεδριάσεως της ΚΕ ΚΚΤς, οι οποίες ασχολήθηκαν λεπτομερειακά με τις επείγουσες απαιτήσεις της επιτάχυνσης της επιστημονικό-τεχνολογικής προόδου.»
Καθήκοντα, μπρρρ!
Και εδώ ο κομμουνιστές έχασαν το μπαλάκι…
Μα μόνο οι κομμουνιστές;
Το ΠΑΣΟΚ δεν προωθούσε (στις καλύτερες του μέρες, όταν δεν του λαχάνιαζε ακόμα το τέρας του οικονομικού κραχ στο σβέρκο) την πιο στενή σύνδεση της παιδείας και της τεχνολογίας; Πανεπιστήμια προθάλαμοι των εφευρέσεων;
Μα δεν γίνονται έτσι οι καινοτομίες!
Ο νέος αν δεν Αγαπήσει την καλλιτεχνική και πνευματική δημιουργία, δεν θα αναπτύξει φαντασία… Και χωρίς φαντασία, κλάψτε Γιωργάκη, κάθε Γιωργάκη, Αντωνη ή Κωστάκη!
«Να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Όλο και πιο πολλή ατσάλι…» ήταν το σύνθημα του Στάλιν.
«Να προλάβουμε και να ξεπεράσουμε την καταστροφή του ανθρώπου», κάπως έτσι θα μπορούσε να πει το σύνθημά του ο ακτιβιστής που πήγε να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην κλιματική καταστροφή στην Κοπενχάγκη.
Πώς.
Ούτε ο ίδιος ξέρει…
Οι επαναστάσεις είναι τούμπες, σύντροφοι!

(Και την προκαλούν οι κυνήσεις των γραναζιών του μυαλού.)

Η θανατηφόρα προσποίηση

2009-12-03T03:22:00.000-08:00

H κοινωνική επιστήμη είναι κάτι που ερευνά την πραγματικότητα. Δεν είναι οραματισμοί για το μέλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τα συζητάμε και να οραματιζόμαστε. Κάθε άλλο. Αλλά όχι και να το ανυψώνουμε ως νόμο, μόνο και μόνο επειδή το ενσωμάτωσε η Κεντρική Επιτροπή στις αποφάσεις της. Αποδείχτηκε ότι η Κεντρικές επιτροπές κάνουν τερατώδης λάθη, και ας έχουν ερεθίσματα από τη «βάση». Η επιστήμη είναι διαδικασία ατομική που παίρνει έμπνευση από τις ανατροπές της.
Οι κομμουνιστές στις χώρες του αυταρχικού σοσιαλισμού μέσω ενός Συνέδριου έφτασαν στην απόφαση ότι επειδή όλοι είναι πλέον εργαζόμενοι, όλοι είναι εργατική τάξη. Και επειδή η εργατική τάξη είναι η πιο συνειδητοποιημένη και η μόνη που είναι «ικανή να αφομοιώσει την επαναστατική κοσμοθεωρία», οδηγήθηκε στην προσποίηση ότι δεν υπάρχουν αστοί. Μα τώρα, μετά το 1989 αποδείχτηκε ότι υπήρχαν. Μία γνωστή μου, όταν επισκέφτηκα πέρσι την Μπρατισλάβα, μου είπε με παράπονο: «Οι παππούδες μου είχαν μία πολυκατοικία, κάποτε δεν μπορούσαμε να μιλάμε για αυτό…» Ο καθένας του οποίου οι προγονές του είχε κάποιο χωράφι, κάποια δασική έκταση, κάποιο μαγαζί, κάποια φάμπρικα… το ήθελε πίσω.
Όλοι όμως ήταν υποχρεωμένοι ως «εργατική τάξη» του αυταρχικού σοσιαλισμού να προσποιούνται. Δεν υπήρχε αντίπαλος. Δεν υπήρχε κανείς με τον οποίον θα μπορούσε να γίνει λεκτική αντιπαράθεση.
Επομένως δεν υπήρχαν δυνατότητες να λύνονται τα προβλήματα.
Μόνο η κλασική φυσική επιστήμη μπορεί να προβλέπει το σιδερένιο μέλλον. Η κοινωνικές επιστήμες με το που το κάνουν το αλλάζουν κιόλας.
Ο μαρξισμός-λενινισμός, δηλαδή το μέρος εκείνο για την «διδασκαλία του ηγεμονικού ρόλου της εργατικής τάξης») από τον Στάλιν και ύστερα τα είχε όλα λυμένα διαπαντός. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να επεξεργάζονται τα Συνέδρια τις καίριες αποφάσεις. Και το χρέος των πλατιών λαϊκών στρωμάτων των εργαζόμενων να τα αφομοιώνουν…
Όλοι προσποιούνταν ότι το κάνουν.
Παρόλο που είτε δεν ήθελαν (οι απόγονοι των αστών) είτε δεν καταλάβαιναν (οι εργάτες και η εργατική νομενκλατούρα).

Η ελεύθερη κοινωνική επιστήμη και η διαλεκτική φιλοσοφία...
Αλλά για αυτό το θέμα μία άλλη φορά…

Σταλινικά και Ντουμπτσεκικά μυαλά

2009-11-28T02:16:00.000-08:00

Οι εργάτες δεν κατάλαβαν την "θεωρία".
Οι αστοί δεν πίστεψαν στην "θεωρία".

Η "εργατική διανόηση" φοβόταν να μην την πουν "οπορτουνιστική".
Η "αστική διανόηση" φοβόταν μην καταλάβουν ότι είναι "εχθρός".

Κανείς δεν ήταν ελεύθερος να αναπτύξει την επιστημονική αριστερή θεωρία.

Οι Βετεράνοι της Ιστορίας

2009-11-22T00:13:00.001-08:00

...η συνέχεια:
Στις 26. Φεβρουαρίου 1983 διαβάζουμε στην σλοβακική Πράβδα ένα ακόμα κύριο άρθρο από πολλά. Πριν να γίνει ο Γκορμπατσόφ ηγέτης.
«Λενινιστικός τρόπος δουλειάς… Ποιος δεν θα ήθελε να καταφέρει να εκπληρώσει το αίτημά της, αυτή τη μέθοδο των μεγάλων ζωτικών αποδόσεων, της επαναστατικής ανάπτυξης και της πρωτοβουλίας της υπόθεσης; Ο σύνδροφος JOZEF LENART έχει εκφράσει πολλές φορές, ότι το Λελινιστικό στυλ δουλειάς θα έπρεπε να το καταλαβαίνουμε στο πνεύμα των τωρινών καθηκόντων μας ως σοσιαλιστικός τύπος επιχειρηματικότητας…
Πώς είναι λοιπόν η σοσιαλιστική επιχειρηματικότητα σήμερα; Όχι και στο καλύτερό της…
Συμβαίνει επειδή και σήμερα μετά από πολλές δεκαετίες της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης, ηχεί στα αυτιά των πολλών επιχειρηματικότητα ως κάτι εγγενές μόνο στον καπιταλισμό, ακούμε την ηχώ των πρώτων απλοποιημένων φαντασιώσεων μας για το σοσιαλισμό, φαντασιώσεων ότι αρκεί να νικήσουμε στην επανάσταση και μετά θα πάνε όλα πια από μόνα τους αυτόματα και χωρίς προβλήματα, από το οποίο συνεπάγεται αυτόματα ότι δεν χρειάζεται να προσπαθούμε, να ρισκάρουμε δημιουργικά επιχειρηθούμε.
Οι δυσκολίες που συνοδεύουν τα τελευταία χρόνια την ανάπτυξη μας, μας έβγαλαν απ’ αυτές τις ψευδαισθήσεις. Πήραμε το μάθημά μας, ότι ούτε στο σοσιαλισμό δεν πέφτουν τα περιστέρια από τον ουρανό, ότι με διπλωμένα χέρια μπορούμε να περιμένουμε μόνο ένα θαύμα…»
Πήραμε μάθημα.
«Να περιμένουμε τις πρωτοβουλίες από πάνω, να σκεφτόμαστε στα πλαίσια των μεθοδικών ντιρεκτίβων μπορεί να είναι βολικό…»
Και πολλύπριόνισμα των αυτιών όπως κάνουν οι καλοί γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να προκόψουν. Ο μεγάλος πατέρας και ο πατερούλης τα υπενθύμιζαν χίλιες φορές. Μία με σηκωμένο δάχτυλο, μία με επιδέξια ρητορική, μία με σηκωμένο δάχτυλο, μία με τιμωρίες.
Αλήθεια κάνατε τον κόπο να διαβάζετε τον Λένιν; Έγραφε στα αλήθεια όμορφα και αποτελεσματικά. Καμία σχέση με τα κύρια άρθρα της εποχής μετά.
…και κλείνει: «Αποφασιστικότητα την κατάλληλη στιγμή, μα όχι ξεροκεφαλιά απέναντι στην πραγματικότητα…
Καρδιά, αναμμένη για την «υπόθεση του κομμουνισμού» και του κόμματος. Νους, έτοιμος για μεγάλες αποδώσεις, Χαρακτήρας γεμάτος με ουμανιστικά αισθήματα και με κατανόηση των προβλημάτων των ανθρώπων.»
Τελικά όντως τον θαύμαζαν τον Λένιν. Στις 17 Νοεμβρίου 1989 στην Τσεχοσλοβακία όλοιεχύθηκα στους δρόμους. Δημιουργούσαν νέα κόμματα, νέα κινήματα, παντού κινητοποιήσεις. Για ποιες ιδέες; Του Μαρξ; Δεν καταλάβαιναν λέξη.
Ποτέ δεν διάβασαν ούτε Λένιν ούτε Πλάτωνα, ούτε Αριστοτέλη. Μόνο τις ξεπατικοτούρες. Δεν φαντάστηκαν τίποτα πέρα από τις διαφημίσεις στην Αυστριακή τηλεόραση και της εκπομπές της Ελεύθερης Ευρώπης και της Φωνής της Αμερικής.
Δεν είχαν αναπτυγμένη φαντασία.
Και επειδή δεν ήξεραν άλλα οράματα εκτός από αυτά του καπιταλισμού, Έσπευσαν να φτύσουν το παρελθόν τους.
Τι καταπληκτικό!
Κατάργησαν ήδη από τις πρώτες μέρες της «Βελούδινης επανάστασης» το ηγεμονικό ρόλο της εργατικής τάξης στο Σύνταγμα του κράτους.

Στώ μεταξύ από την πολύ πίεσητου περιβάλλοντος άλλαξαν τα γονίδια της βίας… έκλεψαν.

"Ιδεολογικός τοίχος: Γιατί δεν πήραμε μυρουδιά ότι μας περίμενε το Βατερλό"

2009-11-14T04:21:00.000-08:00

Μου αρέσει πως οι εφημερίδες επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια επίσημα κλισέ του κατεστημένου. Επειδή όμως έτυχε να ζήσω από το 1978 έως το 1986 στη Τσεχοσλοβακία, και να μελετήσω τον «ιδεολογικό τοίχο» από κοντά, ξέρω πολύ καλά τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις «Γκούλαγκ», «νομενκλατούρα», «πανηγύρισαν για την ελευθερία», και «τοίχος του αίσχους».
Τα Γκουλαγκ της Σοβιετίας ήταν ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ, τα χρόνια εκείνα που θυμάμαι εγώ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, προ πολλού κλειστά. Στην Ανατολική Γερμανία και την Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία δεν υπήρχαν καν. Είχα πάει ως δόκιμος δημοσιογράφος σε μία φυλακή για τους κοινούς εγκληματίες, και θα την ζήλευαν οι έλληνες. Καθαροί, ευρύχωροι χώροι, δωμάτια κανονικά με χωριστές τουαλέτες και μπάνια, αίθουσες για σεμινάρια και καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Γκούλαγκ και ενδοκομματικές εκκαθαρίσεις… Κάποτε, μέχρι τα χρόνια του πενήντα. Όταν δηλαδή υπήρχαν και οι γκιλοτίνες στη Γαλλία της γαλλικής επανάστασης. Θα τα χρωστούσε κανείς στην καπιταλιστική (αστική) επανάσταση?
ΑΛΛΟ ο «πολεμικός σοσιαλισμός» του Στάλιν και άλλο ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» του Μπρέζνιεβ, άλλο ο «ανανεωτικός σοσιαλισμός» του Γκορμπατσόφ. Στον Γκορμπατσόφ πρέπει να αφιερώσω κάποτε πιο πολύ χώρο γιατί ξέρω από πρώτο χέρι τι συνέβαινε, και ας νομίζει το «επίσημο» ότι είναι ολοφάνερο. Εμ, δεν είναι…
Ελευθερία να ταξιδεύεις.
Οι Ανατολικό-γερμανοί δεν είχαν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν καθόλου στη Δύση, οι Τσεχοσλοβάκοι και οι Ούγγροι με λίγη γραφειοκρατική δυσκολία την είχαν. Οι ρώσοι από επίσημες διόδους την είχαν επίσης.
Απίστευτη καταπίεση.
Νομενκλατούρα.
Δημόσιο… Όλοι. Το 70 τοις εκατό των ανθρώπων ανήκε στην γραφειοκρατία, στην ευρύτερη νομενκλατούρα δηλαδή… Όλοι στο δημόσιο. Το κεφάλι ήσυχο, καμιά έγνοια για την μοίρα της επιχείρησης, ελεύθερες βόλτες στην διάρκεια της εργάσιμης μέρας για φαγητό, ψώνια, συναντήσεις με φίλους. Η πόλη ήταν κάθε μέρα γεμάτη από ανθρώπους. Τα απογεύματα συνελεύσεις και κάθε είδους μαζώξεις για γιορτές γενεθλείων ( δικών μου ή του Λένιν, δεν είχε και μεγάλη σημασία, του πεντάχρονου πλάνου κλπ.) με ποτό και καναπεδάκια στα γραφεία και στις φάμπρικες για όλους, εργάτες και υπάλληλους, χωρίς διάκριση. Μπυραρίες και καφετέριες, σχολικές και πολιτιστικές λέσχες τα απογεύματα και βράδια για ελεύθερο χρόνο.
Απίστευτη καταπίεση.
Εξασφαλισμένη σύνταξη στο ύψος του μισθού στα 60 για όλους, διακοπές σχεδόν δωρεάν στα ξενοδοχεία ή σαλέ των επιχειρήσεων, μητρική άδεια ένα χρόνο και αργότερα τρία χρόνια με εξασφαλισμένη θέση, φθηνά και σεμνά εξοχικά και κήποι για όποιον ήθελε από την πόλη, και μονοκατοικίες για τους γεωργούς των κρατικά επιδωτούμενων συνεταιρισμών. Κεφάλι ήσυχο και καμία έγνοια για τη σοδιά. Τραμπάντ για τους Ανατολικό-γερμανούς, Λάντα για τους Τσεχοσλοβάκους.
Απίστευτη εκμετάλλευση.
Τα 50 άτομα τις Κεντρικής επιτροπής του ΚΚ, βάλε 100 μαζί με τους επικεφαλείς των επιτροπών των Νομών και τους 500 διευθυντές των κρατικών μονοπωλίων, τα γκόλντεν μπόϊς που ξεπήδησαν από την εργατική τάξη περατώνοντας τη κομματική σχολή του μ-λ και έχοντας φίλους που τους προώθησαν στις περίοπτες αυτές θέσεις, μέσω ψηφοφορίας όλων. Αυτοκίνητα «613» λίγο σαν Μερσεντές στην υπηρεσία, μαγαζιά με όλα τα προϊόντα, μία κρατική κλινική αποκλειστικά για εκείνους. Μισθοί λίγο καλύτεροι, τις κλίμακας 50 τοις εκατό ανώτεροι από τους τελευταίους φοιτητές που μόλις πιάσανε δουλειά και τους εργάτες.
Απίστευτη ζήλια.
Επιτυχία να κρατηθεί η πλήρη απασχόληση χάρη στις αυξανόμενες δουλειές του δημοσίου, μηδέν ανεργία. Δωρεάν υγεία για όλους. Δωρεάν παιδεία για όλους. Τρόφιμα σε τιμή τις κλίμακας του ενός σεντς.
Απίστευτη ισότητα.
Φωτογραφίες βιλών από τους συγγενείς που επισκέφτηκαν τη Δύση, φωτογραφίες διαφημιστικών από τα περιοδικά που έφεραν από τα ταξίδια τους. Φωτογραφίες συγγενών από τα γράμματα που ζούσαν στη Δύση από τους Γερμανούς.
Απίστευτη ζήλια.
Η ανέμελη δουλειά ρουτίνας του δημοσίου ξυπνάει την όρεξη για καλλιτεχνική, ερευνητική και επιχειρηματική δημιουργία.
Απίστευτος πόθος για δημιουργία.
«Εκείνοι στη Δύση μπορούν, αν είναι γάτες… τσακάλια, έχουν ταλέντο… κλπ. Γιατί όχι εγώ?»

Συνεχίζεται… (ως «ιδεολογικός τοίχος»…)

Το γάργαρο δώρο: Ποντίκι, το όμορφο και το άμορφο

2009-11-05T01:38:00.000-08:00

Όλο δώρα σήμερα!

Το ποντίκι δίνει σήμερα ήδη το έκτο δώρο, το βιβλίο του Άνταμ Σμίθ:
Η Αόρατος Χειρ,
με μόνο 2 Ευρό, την κανονική τιμή δηλαδή,
μία γαρ, γάργαρη πηγή ιδεών,
γιατί να τα διαβάζουμε όλα αναμασημένα και όχι από την ίδια την πηγή;

και το πρωί έφτασε στο ε-μαιλ μου κι ένα άλλο δώρο,
ένα ποιηματάκι από τη φίλη μου τη Σύλβια:

Το Δάσος και ο Λόγος

Γλύτωσε να γίνω
Μόνο
η όμορφη
Ελένη,
Η μητέρα του πατέρα μου ήταν
Ελένη,
Η μητέρα της μητέρας μου ήταν
Δωροθέα,
Και θέλησε η Δωροθέα να γίνει η κόρη
Ελεονόρα
Ο παππούς την είπε
Θεοδώρα
Ο πατέρας με ήθελε
Ελένη,
Μα το δώρο του Θεού
Κατάλαβε ότι
τότε
Προείχε το άμορφο,
Η άμορφη ψυχή
και
Η δασώδη υπόσταση
Του Λόγου
Με έβγαλε Σίλβα
Η πεθερά ήθελε την κόρη μου
Μαρία
Την είπαμε
Μαριλένα,
Κόρη Μαρίας και Ελένης και Θεού και Δώρου
Όμορφου και άμορφου
Και έτσι
Κόρη και μητέρα και εγγονή
Έγιναν ένα
Η αρμονία του Όλου
Μαζί
Συναντήθηκε το όμορφο με το άμορφο
Ψυχή και σώμα
Είμαι ο Θεός
Το Δώρο μας.

Η ελαστική εργασία ως πηγή έμπνευσης και ελευθερίας

2009-11-01T01:55:00.000-07:00

Αν η εργατική τάξη καταργείται την αστική τάξη πρέπει να αυτοκαταργηθεί και η ίδια. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο το ένα σκέλος της αντίθεσης χωρίς το άλλο.
Στα χρόνια του Γκορμπατσόφ πέρασε από το ανατολικό μπλοκ μία είδηση: έρχεται η ελαστική εργασία! Τι καλά. Ο εργαζόμενος στο εξής θα μπορέσει να ρυθμίζει τις ώρες και μέρες που θέλει να εργαστεί. Work sharing! Κάτι ακόμα καλύτερο. Πιάνεις μία εργασία μαζί με μία φίλη σου και κανονίζεις να δουλέψεις ένα μήνα εσύ και ένα μήνα εκείνη, μία τα πρωινά εσύ, τα απογευματινά εκείνη, το ένα χρόνο εσύ το άλλο εκείνη… κοκ. Και στο μεταξύ να κάνεις τη διατριβή σου, να ταξιδέψεις στην Αμερική για εκμάθηση Αγγλικής ή να παρακολουθήσεις διαλέξεις ή κάποιο σεμινάριο, να δουλέψεις πάνω σε μία καινοτομία… κοκ.
Η καπιταλιστική οικονομία επιβάλλει τη εργασία με τα μπλοκάκια, λεει ότι η μερίδα αυτή των εργαζομένων είναι αυτοαπασχολούμενοι. Πολύ ωραία, εργοδότες: αλλά εμείς δεν θα ερχόμαστε στη δουλειά να χτυπάμε κάρτες και να καθόμαστε στην καρέκλα οκτώ ώρες, στο εξής θα είμαστε ελεύθεροι! Εδώ χρειάζεται οργάνωση μίας νέας γενιάς, μία οργάνωση νέου τύπου, ένα νέο κίνημα των πάσης φύσεως ελαστικών, γιατί η ιστορία δεν γυρνάει αλλά πάει μπροστά και πρέπει να μάθουμε να «εκμεταλλευόμαστε» τις ευκαιρίες, για να μην μας εκμεταλλεύονται οι εργοδότες όπως θέλουν εκείνοι.
Η διαλεκτική της εξέλιξης της κοινωνίας είναι τέτοια ώστε η ανάπτυξη ενός φαινομένου γίνεται η προϋπόθεση για την ανάπτυξη του ακριβώς αντίθετου φαινομένου. Είναι η ευκαιρία η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι να απελευθερωθούν από το ζυγό τους. Να διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Να καταργήσουν την δουλοκρατία. Γιατί τι άλλο είναι το να πουλάς την εργατική σου δύναμη, την μισή μέρα σου δηλαδή στον κεφαλαιοκράτη; Έχεις το δικό σου το κεφάλαιο, το κεφάλι σου!
Αξιοποίησε το.
Και αν σε βάζουν να δουλέψεις τρεις με τέσσερεις μέρες τη βδομάδα, τι καλά! Εσύ ξέρεις πώς να αξιοποιήσεις τις υπόλοιπες μέρες. Αντί να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και να μηρυκάζεσαι μάθε τα παιδιά σου ιστορία ή μαθηματικά, ό, τι ξέρεις εσύ, να μη χρειάζεται να πάνε φροντιστήριο, γιατί το έχεις το απολυτήριο ή ακόμα και το πτυχίο σου; Ή φτιάξε μία βιβλιοθήκη στον φίλο σου που είναι φιλόλογος και εκείνος θα κάνει ιδιαίτερα στα παιδιά σου ως αντάλλαγμα τις μέρες που δεν τον χρειάζεται η πιτσαρία όπου εργάζεται. Τι τα έχεις τα χέρια σου; Ή μάθε πολεμικές τέχνες, στρετσινγκ ή οτιδήποτε και δίνε μαθήματα γυμναστικής στους γείτονες υπάλληλους που πιάστηκαν από το καθισιό… Μάθε fotoshop και δίνε ιδιαίτερα στον φίλο σου τον bloger που δεν έχει αυτή την ικανότητα, και αυτός θα σου φιλάει τα παιδιά σου όταν εσύ θα είσαι στη δουλειά.
Οργάνωσε ένα νέο κίνημα «γειτονικής» αλληλοβοηθείας μέσω του κομπιούτερ ή στη γειτονιά… Χιλιάδες κινήματα…

Η συνέχεια του γραφειοκρατικού "σοσιαλισμού" μετά...

2009-10-25T04:28:00.000-07:00

Πρέπει να ομολογήσω κάτι. Είμαι δημόσιος υπάλληλος. Δεν θέλω αλλαγές. Γιατί απλούστατα, η δουλειά μου μού αρέσει. Κάθε πρωί έρχομαι στο γραφείο και κάνω Δελτίο τύπου σχετικά για το τι γράφουν οι εφημερίδες για τον ΟΑΕΔ, τους άνεργους και την ανεργία γενικά. Η δουλειά μου με ξεκουράζει γιατί είναι δημιουργική. Άσε που απαιτεί να της αφιερώσω μόνο τρεις τέσσερεις ώρες καθημερινά και μετά κάνω τα δικά μου. Γράφω παιδικά βιβλία, γράφω δοκίμια και ότι φέρει ο νους.
Λένε ότι οι γραφειοκράτες είναι αντιδραστικοί. Υπηρετούν την εκάστοτε κυβέρνηση. Υπηρετούν την αστική εξουσία.
Επειδή έτυχε να σπουδάσω φιλοσοφία στην πρώην Τσεχοσλοβακία, ξέρω κάτι και από την γραφειοκρατία εκεί. Εκεί δεν υπήρχαν βιβλιάρια ασθενείας. Πήγες στον γιατρό και αυτός σε εξυπηρέτησε. Οι ουρές δημιουργούνταν επειδή δεν υπήρχε καθεστώς ραντεβού. Πήγες την ίδια μέρα που αρρώστησες. Ήταν οι νόμοι του χάος που ευθυνόντουσαν για τις ουρές. Το ίδιο και στα μαγαζιά. Κανένα καθεστώς κρατικού πλάνου δεν κατάφερε έως σήμερα να τιθασεύσει το χάος. Το χάος τον ανθρώπων που πάνε να αγοράζουν.
Δεν υπήρχαν εκεί υπάλληλοι κανενός ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, ούτε κάποιας Φορολογίας, τίποτα από την γραφειοκρατία όπως την ξέρουμε εδώ.
Στις κρατικό-σοσιαλιστικές καπιταλιστικό-κομμουνιστικές χώρες η γραφειοκρατία εξυπηρετούσε όμως επίσης την εξουσία. Την εργατική εξουσία. Γράφει ο Τόνι Κλιφ ότι οι θέσεις στην γραφειοκρατία ήταν κληρονομικές. Μα ήταν δύο ειδών «υπάλληλοι γραφείου». Δάσκαλοι, καθηγητές, συγγραφείς, επιστήμονες και καλλιτέχνες που πάλευαν καθημερινά για το να εξακολουθεί η εργασία τους να είναι δημιουργική. Ναι, πολλά από τα παιδιά των διανοητών πράγματι σπούδαζαν στο Πανεπιστήμιο. Είχαν κουλτούρα, πώς να το κάνουμε. Ήταν όμως λίγοι. Σε ένα έτος, είκοσι πέντε ψυχολόγοι, είκοσι φιλόσοφοι, σαράντα δημοσιογράφοι, ίσα-ίσα όσοι χρειάζονταν να αναπληρώσουν εκείνους που έπαιρναν σύνταξη.
Από την άλλη ήταν οι υπάλληλοι στην οικονομία και την διοίκηση της οικονομίας και του κράτους που προσπαθούσαν να δεσμεύουν τους άλλος με τα πεντάχρονα πλάνα που έπρεπε να μετατρέπονται συνεχώς σε μηνιαία.
Για το κάθε χτίριο της παραγωγής αντιστοιχούσε ένα ακόμα μεγαλύτερο χτίριο της διοίκησης. Εβδομήντα τις εκατό των εργαζόμενων στην οικονομία ήταν υπάλληλοι γραφείου. Εκείνοι ήταν η εξουσία. Εκείνοι ήταν τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των οποίων τα παιδιά τους επίσης γινόντουσαν μέλη περνώντας πρώτα από την παραγωγή.
Οι εργάτες με αυτό το τρόπο καταργούσαν την ίδια την εργατική τάξη, περνώντας κυριολεκτικά καθημερινώς στην οικονομική γραφειοκρατία οι οποία συνεχώς τελειοποιούταν και μεγάλωνε. Το διανοητικό στρώμα που ήταν αναγκαστικά υπάλληλοι γραφείου δεν την εμπιστευόντουσαν. Δεν της έδιναν θέσεις στο Κόμμα. Ήταν ολιγομελή αριστοκρατία χωρίς πραγματική ελευθερία. Και συρρικνωνόταν.
Διαβάζω Τόνι Κλιφ.

Τα υβριδικά εξαντλούνται

2009-10-20T01:02:00.001-07:00

Επειδή έτυχε να ζήσω αρκετά χρόνια στην Ανατολική Ευρώπη και έχω μελετήσει τον κρατικό-σοσιαλιστικό καπιταλιστικό-κομμουνισμό, εξαντλήθηκε και πέθανε γιατί προσπάθησε να ελέγχει όλο και περισσότερα τους ανθρώπους. Από την τελευταία καρφίτσα που θα παραχθεί μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια μέχρι τις εφευρέσεις που θα κάνουν οι επιστήμονες. Τα εργοστάσια και τα γραφεία έπρεπε να δεσμεύονται κάθε μήνα, χρόνο, πενταετία πόσες καινοτομίες θα κάνουν. Σε χαρτί! Κάθε μήνα δίνανε όλοι αναφορές πόσο χαρτί κατανάλωσαν για (και αυτήν) την προσωπική χρήση. Και συνδετήρες, δεν το συζητώ! Εργατικός έλεγχος παντού!
Ευτυχώς, εδώ έχουμε άλλο καθεστώς. Δεν μας τυραννά η εξουσία. Τον έλεγχο της ΕΕ κάθε τρεις μήνες στην οικονομία μας θα την αντέξουμε. Είναι για το καλό μας. (Τι θα έκαναν αλλιώς οι δημόσιοι υπάλληλοι;) Εκτός απ’ αυτό η κυβέρνηση υποσχέθηκε να δώσει τα Χριστούγεννα ένα επίδομα σε όλους που έχουν εισόδημα κάτω από 10 000 Ευρώ το χρόνο, οπότε και η οικογένειά μας θα γλύφει τα δάκτυλά της.
Ενέργεια! More for less...
Σκέφτομαι να πάρω ένα υβριδικό αυτοκίνητο να μη ρυπαίνω. Αλλά είναι μόνο για τους πλούσιους. Ευτυχώς, η χώρα μας είναι πλούσια.

Mastní, ťarbaví Gréci

2009-10-18T01:23:00.000-07:00

Η μικρή μου αδελφή Ντάντα με το παρατσούκλι Μανταρινάκι, είναι άτομο με ειδικές ανάγκες. Αυτό συνεπάγεται ότι παίρνει επίδομα αναπηρίας, βιβλιάριο δωρεάν ιατρικής και φαρμακευτικής περίθαλψης και επίσης κάρτα απεριόριστων διαδρομών.
Éχει λεει και δικαίωμα για δωρεάν ένα βιβλίο και μία θεατρική παράσταση του χρόνου, συν διακοπές μία βδομάδα.
Κομμουνισμός για αδύναμους;

Μισό λεπτό. Η ιστορία δεν τελείωσε. Τα πράγματα είναι όλο και καλύτερα… Η καινούργια κυβέρνηση εξάγγειλε ότι από τώρα και στο εξής οι πολίτες θα εξυπηρετούνται για όλες τις υποθέσεις τους από τα ΚΕΠ (Κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών). Παράδεισος.
Αλλά…, πάντα υπάρχει ένα αλλά.
Πριν δύο βδομάδες η αδελφή μου είχε γρίπη. Όλοι φοβόμασταν ότι θα πεθάνει γιατί ανήκει στις ευπαθή ομάδες του πληθυσμού. Εκείνες τις μέρες όμως έληγε η κάρτα των απεριόριστων διαδρομών της. Έπρεπε να ανανεωθεί και κανείς δεν ήξερε, λόγο των εκλογών αν δοθεί η παράταση.
Έτσι έφτιαξα ένα ζεστό τσάϊ στην αδελφούλα μου και πήγα αυτοπροσώπως στη Νομαρχία να τα διεκπεραιώσω. Μπήκα στο χτίριο και τρόμαξα. Ουρά ως την πόρτα. Ευτυχώς ήταν η ουρά για τη ανανέωση του βιβλιάριου αναπηρίας. Όχι, της αδελφής μου λήγει σε ένα μήνα. Προχωράω και πέφτω πάνω σε άλλη μία ουρά. Ευτυχώς, ήταν η ουρά για τα βιβλιάρια του δημοσίου ή κάτι τέτοιο. Η επόμενη ουρά ήταν για το επίδομα. Όχι, το επίδομα λήγει σε δύο χρόνια. Η κάρτες… χωρίς ουρά. Τι χαρά!
Τα χαρτιά όμως δεν ήταν εντάξει. Πέντε χαρτιά. Και όχι, την αίτηση και την υπεύθυνη δήλωση πρέπει να την υπογράψει η ίδια. Η αδελφή μου πρέπει να πάει είτε στην Αστυνομία είτε στο ΚΕΠ να μου δώσει εξουσιοδότηση. Λογικά πράγματα. Κυκλοφορούν απατεώνες που θέλουν να επωφεληθούν και δηλώνουν ανάπηροι.
Πάω στο ΚΕΠ. Ούτε ψυχή, καμιά ουρά.
Τότε όμως συνήλθα.
Τι θα γίνει αν όλες οι ουρές στην Νομαρχία, στην Αστυνομία, στο Δήμο, στο ΙΚΑ, στη ΔΟΥ, στο ΟΑΕΔ, στα γραφεία που δίνουν τα δωρεάν πολιτιστικά δρώμενα και σε χίλιες δύο άλλες δημόσιες υπηρεσίες ενωθούν και γίνει μία υπέρουρά στο ΚΕΠ; Και αν θα πρέπει να υποστούμε αυτή την υπέρουρά χ-φορές του χρόνου για το κάθε τι που λήγει;
Οι γραφειοκρατία δεν έχει την εξυπνάδα να αυτοκαταργηθεί…
Ίσα ίσα.

Υ.Γ. "Človek, hotová opica"

Επαγγελματικός προσανατολισμός

2009-10-16T00:59:00.000-07:00

Ο άνθρωπος του μέλλοντος δεν έχει
συμφέροντα.
Έχει εν διαφέροντα.

Ένα ενδιαφέρων βιβλίο για τα
τα "Ενδιαφέροντα"
και την "Ψυχολογία της εργασίας"
κυκλοφορεί από
(τώρα θα σας γελάσω)
την "Σύγχρονη εποχή"
ή τα "Ελληνικά γράμματα"
???
ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΌΛΟΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΑΓΑΠΆΜΕ
και να μη στρίβουμε τον ιδρώτα μας.

Πότε όμως θα έρθει το μέλλον;
Τώρα...

Ο άνθρωπος στο Δαφνί

2009-10-14T06:25:00.000-07:00

Οι κομμουνιστές δοκίμασαν μία θρησκεία χωρίς Θεό, μα ο άνθρωπος φοβάται τόσο, που δεν μπορεί να κάνει χωρίς θεούς. Ο Λένιν θεοποιήθηκε, δεν ήταν πια θνητός. Έτσι ο κομμουνισμός έφτιαξε τους δικούς της θεούς. Είναι θεός και τον λατρεύουν. Δεν μπορείς να ξεφύγεις γιατί σε πνίγει ο φόβος.
Μόνο ο άνθρωπος που έχει απαλλαγεί τελείως από το φόβο, ο άνθρωπος που δεν συγκρούεται με τη φύση, που έχει καταλάβει ότι η μακαριότητα βρίσκεται στο να συμφωνείς με την ύπαρξη και να ακολουθείς το κύλισμά της, μόνο αυτός μπορεί να ζήσει χωρίς θεό. Μπορεί να ζήσει χωρίς να μεταθέτει την ευθύνη σε κάποιο πρόσωπο που πρόβαλλε πάνω στην ύπαρξη. Μπορεί να ζήσει χωρίς φαντασιώσεις, μπορεί τελικά, να ζήσει με την αλήθεια.
Και όταν ζεις χωρίς Θεό, γίνεσαι ο ίδιος θεός, καθαγιάζεσαι, ενώ όταν φαντάζεσαι έναν θεό, μένεις δούλος. Όταν λείψει ο αφέντης, πρέπει εσύ ο ίδιος να γίνεις θεός.
Σας λέω: Θεός δεν υπάρχει, αλλά όλα είναι Θεός, τα πάντα είναι αγιασμένα. Δεν υπάρχει κάποιος που να κυβερνά την ύπαρξη, γιατί τότε ολόκληρη η ύπαρξη θα ήταν ασχήμια, σκλαβιά, ένα μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή.
Χωρίς Θεό, η ζωή είναι ελευθερία και τότε μπορείς να διαλέξεις! Αν θέλεις να ζήσεις δυστυχισμένος, ζήσε δυστυχισμένος. Εσύ διαλέγεις. Αν θες να ζήσεις ευτυχισμένος, ζήσε ευτυχισμένος. Εσύ διαλέγεις. Αν πάλι νιώθεις ευτυχισμένος όταν δυστυχείς, δικό σου ζήτημα.
Ο άνθρωπος φοβάται την ελευθερία. Έχει βαθιά χαραγμένο το φόβο της ελευθερίας, γιατί μαζί με την ελευθερία έρχεται η ανασφάλεια, το άγνωστο η αβεβαιότητα για το τι θα γίνει…

Τίποτα δεν κραταέι για πάντα, μωρό μου...

2009-09-30T01:34:00.000-07:00

...μόνο τα κύματα στον ωκεανό
ένα κύμα είμαστε...
που ενώθηκαν ένα πρωινό
για να παφλάζουν για λίγο μαζί...

Προσεχώς: κάτι καινούργιο,
μα εντελώς καινούργιο!

Και ας καταρρέουν επιτυχώς,
ένα χεράκι θα τους βοηθήσουμε σε αυτό.

Τα κατάφερα!

2009-08-07T03:00:00.000-07:00

Τα κατάφερα. Έφυγα από την Πρεσβεία και τώρα μία καινούργια ζωή απλώνεται μπροστά μου.
Έφυγα με τον Μπόρια; Έφυγα με τον Νίκο; Ή έφυγα με ένα τρίτο πρόσωπο;
Το μυθιστόρημά μου "Αγκαλιά με τον Ήλιο" θα τελειώσει σε τρία κεφάλαια. Δεν θα τα μάθετε από δω. Θα πρέπει να περιμένετε την έντυπη έκδοση, αν πάνε όλα καλά και δώσει ο θεός.
Δεν λέω τίποτα άλλο.
Σας αγαπώ.

Να ρέουμε... πάραδειγμα προς αποφυγή...

2009-07-31T04:12:00.000-07:00

Και γιατί δημιουργεί ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος δημιουργεί επειδή ΘΕΛΕΙ.
ΘΕΛΩ - παίρνω ή δίνω;
Και τα δύο.
ΘΕΛΟΥΜΕ να δίνουμε ενέργεια, να καταναλώνουμε, να βγάζουμε, να δίνουμε. Να αγαπάμε, να λάμπουμε.
Να ρέουμε.
Κάποτε ίσως τα κομπιούτερ θα αναλάβουν όλα τα ΠΡΕΠΕΙ του ανθρώπου. Όπως ο άνθρωπος ανέλαβε όλα τα ΠΡΕΠΕΙ του Θεού. Ο άνθρωπος συνεχίζει τη Δημιουργία ελεύθερος…
‘Μα γιατί θα έπρεπε να στερηθώ εγώ τη χαρά της δημιουργίας πηγαίνοντας να ζήσω στην Ελλάδα;
Νομίζω ότι η έκτη αίσθηση μου δεν με απατά ποτέ. Για αυτό έκανα ο, τι έκανα.
Δεν μπορούσα να καταλάβω το τι με ΘΕΛΕΙ ο Μπόρια. Αφού είμαι παντρεμένη. Προσπαθούσα με κάθε τρόπο να το καταλάβω. Τι διάολο ΘΕΛΕΙ από μένα; Κάτι ήθελε.
Μετά την υπέροχη μέρα που περάσαμε με τον Μπόρια δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Με απέφευγε; Τον έψαχνα; Μετά από λίγες μέρες έφευγα για το τέταρτό μου ταξίδι στην Ελλάδα, δεν γινόταν αλλιώς, ήταν από πριν κανονισμένο. Ο Νίκος με περίμενε αυτή την φορά στην Αθήνα όπου τελευταία υπηρετούσε. Πριν να φύγω από τη Μπρατισλάβα ΗΘΕΛΑ να αποχαιρετήσω το Μπόρια. Δεν τον έβρισκα. Έφυγα χωρίς λέξη.
Ο Νίκος νοίκιασε στην Αθήνα ένα σκονισμένο υπόγειο διαμέρισμα όπου βρόμαγε από την αποχέτευση. Βάλθηκα να το καθαρίσω. Σε μας δεν υπάρχουν σφουγγαρίστρες, και δεν πληροφορήθηκα για την ύπαρξή τους. Ηλεκτρική σκούπα φυσικά δεν είχαμε. Έτσι σκούπιζα το σκονισμένο πάτωμα με βρεγμένη σκούπα, το σκούπισα χίλιες φορές, αλλά τίποτα δεν βοήθαγε… Μαγείρευα. Πήγαινα στη λαϊκή…
Αλλά ο ρόλος της νοικοκυράς δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν για μένα ένας μήνας απόσπασης από το χαρούμενο ρεύμα δημιουργίας στην πνευματική αγκαλιά του Μπόρια. Φυσικά, πήρα μαζί μου και το τετράδιό με τις σημειώσεις μου για το βιβλίο μα δεν είχα καθόλου έμπνευση.
Με τον Νίκο τσακωθήκαμε σοβαρά. Η αφορμή στάθηκε το ψυγείο. Η κουζίνα ήταν μικρή και το ψυγείο χωρούσε ίσα-ίσα. Ο Νίκος ήθελε να το βάλει στο δωμάτιο μα εγώ ήθελα να το αφήσουμε στην κουζίνα. Δεν μπορούσαμε να τα βρούμε με τίποτα.
Κόλλησαν στον πάτο της κατσαρόλας οι γεμιστές πιπεριές τις οποίες ΉΘΕΛΑ να τις κάνω σε κατσαρόλα, φούρνο δεν είχαμε… Απογοητεύτηκα. Το μόνο που έμεινε από τις ευτυχισμένες μέρες του παρελθόντος ήταν η γλυκιά αίσθηση όντας ξαπλωμένη στην αγκαλιά του Νίκου μετά τον έρωτα.
Όταν επέστρεψα, την άλλη μέρα ταξιδεύαμε με τη σύνταξή μας και πάλι στην Πράγα για να συναντηθούμε με ένα φιλικό τσέχικο περιοδικό. Η Νατάσα δεν ξεκολλούσε από τον Μπόρια. Εντάξει, δεν πειράζει, επικεφαλής του δικού μας τμήματος είναι. Η Νατάσα δούλευε σε άλλο τμήμα. Ο Μπόρια με κοιτούσε γλυκά.
Και μετά που γυρίσαμε από την Πράγα, κάθε φορά που έμπαινα στο γραφείο του μου έλεγε γεμάτος τρυφερότητα: «Έλα δικιά μου…». Έκλεινε τις ωραίες του βλεφαρίδες και έσταζε μέλι. Μιλούσαμε μόνο για δουλειά.
Όχι, ήταν και κάτι άλλο. Μετά την Πράγα κάναμε ακόμα μία φορά έρωτα. Οπότε.. τι ρόλο παίζει η Νατάσα;
Κάθε φορά που τον αντίκριζα, πλημμύριζα από κύματα τρυφερότητας. Ήθελα να τον πλησιάζω… να του μιλάω. Κάτι να του πω.
ΚΑΤΙ.
Μα τι να του πω;
Μετά από δέκα μέρες περίπου, μία Κυριακή που ασχολήθηκα στον κήπο μας μαζί με τους γονείς μου με τις φράουλες – τη στιγμή που φύτευα ένα θαμνάκι, ξαφνικά μου έρχεται στο νου ακριβώς αυτή η πρόταση: «Θα χάσω και την πεθερά μου…»
Κατάλαβα.
Όλα τακτοποιούνταν σιγά-σιγά στο κεφάλι μου.
Ο Μπόρια ήταν να φύγει για δύο βδομάδες στη Μόσχα. Τη νύχτα πριν να ταξιδέψει κατάλαβα τι ακριβώς θέλω να του πω. Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, πήρα μία κόλα και ένα στυλό και έγραψα:
«Σ’ αγαπώ. Δεν θα φύγω.»
Το πρωί πήγα στο γραφείο του και του το έδωσα.
Το διάβασε και έφυγε προς το σταθμό.
Ήταν δεύτερη φορά στη ζωή μου που έγραψα σε αρσενικό ραβασάκι. Το πρώτο μου ήταν στον Ιβάν, την πρώτη μου αγάπη.
Ο Ιβάν ήταν μία περίοδο ερωτευμένος με την πιο χαζή συμμαθήτριά μας, την Έρικα. Τσάμπα καμάρωνα λοιπόν ότι ο Ιβάν έχει επίπεδο;
Πριν ακόμα συμβεί αυτό, διέδωσε ο φίλος του, ο Ρενέ, ότι ο Ιβάν βρέθηκε σε κρεβάτι με δύο γυμνές κοπέλες μα ούτε που τις άγγιξε. Μάθαμε ότι στον «Κρατικό διαγωνισμό απαγγελίας ποίησης», που έγινε σε μία άλλη πόλη, ξάπλωσαν το βράδυ δίπλα του η μία από τη μία και η άλλη από την άλλη πλευρά, μα ο Ιβάν σταύρωσε τα χέρια του και κοιμήθηκε. Ήμουνα περήφανη πώς αγαπώ αγόρι που δεν κάνει σεξ χωρίς αγάπη.
Και να που υπέκυψε στην Έρικα! Μία μέρα, όταν μας έκαναν προβολή μίας ταινίας μέσα στην τάξη, ο Ιβάν βρέθηκε πίσω από την κουρτίνα μαζί με εκείνη. Ο Ρενέ βοήθησε και πάλι στο κουτσομπολιό. Τον έπαιζε λεει, τον φιλούσε. Ο Ιβάν όμως - άγαλμα. Την άλλη μέρα άκουσα με τα αυτιά μου τον Ιβάν να μιλάει για την Έρικα με περιφρόνηση. Μετά έτυχε να έχουμε κενό ανάμεσα στα μαθήματα. Το επόμενο μάθημα ήταν Γεωγραφία. Η Έρικα ήρθε στο μάθημα τρέχοντας, μα δεν πρόλαβε να έρθει πριν τον δάσκαλο. Οι ρόγες της ήταν τόσο ερεθισμένες που το προσέξαμε όλοι. Σίγουρα ήρθε από κάποιο γαμήσι. Ξέραμε ότι ο γέρος, γλοιώδης καθηγητής μας την ΗΘΕΛΕ και εκείνος. Μάλλον όμως ΗΘΕΛΕ τώρα να την εκδικηθεί γιατί αμέσως την έβαλε να πει το μάθημα. Εκείνη έλεγε χαζομάρες.
Μετά ρώτησε ο καθηγητής για το ποίος ξέρει πόσα ποτάμια Colorado υπάρχουν στην Αμερική. Ήξερα, μόνο εγώ το ήξερα! Με περηφάνια πήγα στον χάρτη και έδειξα και τα τρία ποτάμια. Τώρα νόμιζα ότι ο Ιβάν σίγουρα ΠΡΕΠΕΙ να με θαυμάζει.
Μα ο Ιβάν άρχισε να κυνηγάει την Έρικα. Φρόντιζε να κάθεται, σε όποιο μάθημα γινόταν, πίσω της, της μίλαγε συνέχεια, προσπαθούσε να την αγγίζει. Τώρα όμως η Έρικα του συμπεριφερόταν με υπεροψία. Να βλέπατε τον Ιβάν να ψήνεται από επιθυμία για την Έρικα… Εγώ προσπαθούσα, όπως πάντα, να βρεθώ κοντά του και να εισπράξω όσο πιο πολύ καλαμπούρι γινόταν, ο Ιβάν ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία για ερωτικά αστειάκια.
Ώσπου, μία βδομάδα ο Ιβάν αρρώστησε. Επιτέλους μπόρεσα να χαλαρώσω. Αχ, τι ένταση που ήταν αυτή τις τελευταίες βδομάδες. Δεν θα βασανίζομαι εγώ εξαιτίας κανενός! Έξι χρόνια ήμουν ερωτευμένη και το απολάμβανα, μου αρκούσε να τον βλέπω και να τον καμαρώνω στη διάρκεια του μαθήματος, τώρα όμως ήταν να δώσω τέλος. Αποφάσισα να του γράψω ραβασάκι. Ήθελα να μιλήσουμε.
Το ίδιο περίμενα και τώρα από τον Μπόρϊα.
Στο ραβασάκι εκείνο στον Ιβάν έχυσα κυριολεκτικά όλη την αγάπη μου. Του περιέγραφα την κάθε μονάκριβη στιγμή που φύλαγα στην καρδιά μου - την κάθε στιγμή που θυμόμουνα να σπινθήρισε κάτι μεταξύ μας, για το κάθε ιδιαίτερο βλέμμα που ανταλλάξαμε από το Δημοτικό ως τη δευτέρα Λυκείου.
Σκεφτόμουνα: είτε θα τα φτιάξουμε, είτε - ελευθερία!
Ο Ιβάν μου απάντησε την άλλη μέρα με ένα δικό του ραβασάκι. Έγραφε: «Σήσση, ξέρω πόσο δύσκολο σου ήταν να μου γράψεις, πίστεψέ με όμως, το να απαντήσω είναι ακόμα πιο δύσκολο. Έχω κορίτσι. Ιβάν.»
Εντάξει. Το πήρα αρκετά ψύχραιμα. Για να θεραπευτώ, αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου βιβλιαράκι, μία αστυνομική ιστοριούλα ήταν. Γέμισα ένα τετράδιο με γράμματα και έγινα καλά. Υποσχέθηκα τότε στον εαυτό μου ότι μία μέρα θα μιλήσουμε με τον Ιβάν επιτέλους στα σοβαρά. Ίσως… στα γεράμματα. Να μιλήσω μαζί του… η κορυφή της ηδονής.
Και μίλησα. Βέβαια, τότε είχα ήδη ξεχάσει όλα όσα ήθελα να ειπωθούν. Τον συνάντησα στο δρόμο, κοντά στη δουλειά μου, την βδομάδα που έλειπε ο Μπόρια στη Μόσχα. Ο Ιβάν μου άνοιξε την καρδιά του. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι αν και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά, ερωτεύτηκε άλλη, και τώρα και θέλει και δεν θέλει να χωρίσει. Κάνει ενέσεις της βιταμίνης Βήτα αλλά δεν τον βοηθάει σε τίποτα…
Σε μία πρόσφατη συνάντηση συμμαθητών του Δημοτικού μου είπε φεύγοντας να περάσω από το μαγαζί του. Μα εγώ απάντησα: «Αυτό θα το δούμε!» Σκοπεύω να το κάνω.
Μα όταν επέστρεψε ο Μπόρια μετά από δέκα μέρες από τη Μόσχα, μου είπε με λυπημένο ύφος: «Σήσση, πως έτσι…;»
Κατάλαβα: ΠΡΕΠΕΙ να κάνω μία παράκαμψη στη ζωή μου. ΠΡΕΠΕΙ να μείνω στη Σλοβακία ακόμα και χωρίς αυτόν. Δεν μπορούσα να μπω στο ρόλο μου, σε οποιοδήποτε ρόλο, με πίεζε και ο χρόνος, με πίεζε πολύ, δεν μπορούσα σχεδόν να ανασάνω. Από την άλλη - ο Νίκος τελείωνε σιγά-σιγά το στρατό και με περίμενε. Σταμάτησα να του γράφω γράμματα. Μα δεν καταλάβαινε ο Νίκος και από μόνος του ότι είναι καλύτερα για μένα να συνεχίσω στη Σλοβακία τη δουλειά του δημοσιογράφου; Τελικά του έγραψα ένα τεράστιο γράμμα στο οποίο του εξηγούσα ότι έχω «το δικό μου δρόμο…».
Με πήρε να Χριστούγεννα και μου είπε να πάω να κανονίσω το διαζύγιο.
Στο μεταξύ η Νατάσα έμπαινε κάθε τόσο και λιγάκι στο γραφείο του Μπόρια αν και δεν είχε καμιά δουλειά. Μία του έφερε ένα βάζο με μέλι, μία κάτι καινούργια πέτσινα γάντια… Έλαμπε από ευτυχία. Μητέρα έψαχνε άραγε ο Μπόρια; Εγώ ήμουνα δώδεκα χρόνια μικρότερή του, ενώ η Νατάσα τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του. Έγραφα και ξαναέγραφα στον Μπόρια το ένα ραβασάκι μετά το άλλο, σαν τρελή, του εξηγούσα τα πάντα για τον Νίκο, του τα περιέγραφα όλα, για τη μεγάλη μας αγάπη και πως έφτασα στο σημείο να του πω πως αγαπώ εκείνον - τον Μπόρια. Πνιγόμουν και συγχρόνως λυτρωνόμουν στις λέξεις, στις συγκινήσεις, στα δάκρυα… Ήταν γράμματα αποχαιρετισμού. Το συμβόλαιό μου με το περιοδικό έληγε γιατί ήμουνα σε θέση μαθητευόμενης, και αφού επρόκειτο να πάω στην Ελλάδα, δεν υπολόγιζαν πια σε μένα. Δεν ενημέρωσα εγκαίρως τον αρχισυντάκτη.
Τα άφησα στην τύχη.
Οι άλλοι δεν ήξεραν ακόμα τίποτα.
Θύελλα… και όλο το σώμα μου να πλημμυρίζεται από κύματα τρυφερότητας να ξεχειλίζουν από παντού. Συγχρόνως - η γκρίζα στάχτη από το ηφαίστειο μέσα μου σκέπασε ο’, τι ωραίο έμεινε από τη σχέση μου με τον Νίκο. Η λάβα όλο ξεχείλιζε και ξεχείλιζε, και τελικά μετατράπηκε στο αντίθετό της – σε μία χιονοστιβάδα. Η κίνηση κόντρα της ήταν πια αδύνατη.
Στο τέλος θα βγω πιο δυνατή!

Φράκταλ και νέα σχήματα ιδεών... όταν ο άνθρωπος φοβάται τις γυναίκες...

2009-07-24T02:41:00.000-07:00

Ο μαγαλό-κεφάλας μεγαλοφυής προϊστάμενος του τμήματός του περιοδικού μας, ο Μπόρια κυκλοφορούσε πάντα με ένα γκρι γιλέκο και ένα καλόσιδερωμένο άσπρο πουκάμισο, Τόσο καλόσιδερωμένο που ήθελες να τον ακουμπήσεις στον ώμο για να νιώθεις την ζεστασιά του.
Δυο περιστατικά από τα νιάτα του Μπόρια χαρακτηρίζουν τη στάση του απέναντι στις γυναίκες. Το πρώτο συνέβη λεει όταν ήταν έξι χρονών. Ήταν σπίτι μόνος του με μία συνομήλικη γειτόνισσά του, ήταν καλοκαίρι, τα πατζούρια ήταν κλειστά. Ξαφνικά του λεει το κορίτσι: «Πάμε να παίξουμε το αντρόγυνο!» Το πρώτο που σκέφτηκε να κάνει ο Μπόρια ήταν να ανεβάσει τα πατζούρια… Το άλλο συμβάν ήταν πιο σοβαρό. Στο Λύκειο του άρεσε μία κοπέλα και γι’ αυτό την κάλεσε σε κινηματογράφο. Πήγαν με το τραίνο στην πόλη γιατί και οι δύο έμεναν σε χωριό. Τη άλλη μέρα την ξανασυνάντησε τυχαία στο σταθμό. Η κοπέλα ήταν μαζί με μία χούφτα φίλες. Ήθελε να την πλησιάσει μα εκείνη έκλαψε και έτρεξε παραπέρα. Ο Μπόρια δεν κατάλαβε τίποτα. Μόνο πολλά χρόνια αργότερα έμαθε από τον αδερφό της ότι οι φίλες της κοπέλας την κορόιδευαν γιατί ο Μπόρια ούτε καν προσπάθησε να την φιλήσει όταν επέστρεφαν με το τρένο από τον κινηματογράφο. Πού να φανταστεί ο Μπόρια; Αφού ίσα-ίσα που τόλμησε να την κοιτάξει!
Αυτά μου τα διηγήθηκε ο Μπόρια δύο βδομάδες μετά που πήγε στο σπίτι της Νατάσας. Ήταν Παρασκευή απόγευμα στη σύνταξη, και εγώ είχα αργήσει με ένα άρθρο. Όταν ήταν επιτέλους έτοιμο πήγα να βρω τον Μπόρια για να του το δώσω. Τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ του αρχισυντάκτη με μερικούς άλλους συνάδελφους να πίνουν σαμπάνια. Ήταν και η Νατάσα. Μου είπαν να κάτσω και εγώ και με κέρασαν αλκοόλ. Σε λίγο η Νατάσα σηκώθηκε λέγοντας ότι πρέπει να πάει στον άνδρα της στο εξοχικό, όπου εκείνος γράφει ένα μυθιστόρημα. Ο άνδρας της ήταν γνωστός συγγραφέας αστυνομικών μπεστσέλερ. Όταν έφυγε, ο Μπόρια μου ψιθύρισε ότι με περιμένει την άλλη μέρα στη σύνταξη. Ήταν Σάββατο και δεν είχαμε δουλειά. Ο Μπόρϊα σαν επικεφαλής τμήματος είχε κλειδιά.
Την άλλη μέρα λοιπόν ήρθα. Έκατσα στην πολυθρόνα απέναντι από το γραφείο του και περίμενα τον Μπόρια να τελειώσει κάποιο γράψιμο. Σε λίγο τελείωσε, σήκωσε το κεφάλι του να με κοιτάξει: «Τη Δευτέρα χωρίζω. Έκανα τα πάντα αλλά δεν τα κατάφερα».
«Μα γιατί;;;» ρωτάω.
«Η γυναίκα μου θέλει να παντρευτεί έναν τυφλό μασέρ και θα μας χωρίσουν γιατί εκείνη έχει το επιχείρημα ότι πίνω. Λυπάμαι για τις κόρες μου», μου είπε. Και πριν να προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε, με ρώτησε: «Μπορώ να σε φιλήσω;»
Γονάτισε δίπλα στην πολυθρόνα μου και έφερε τα χείλη του κοντά στα δικά μου. Σε αυτό το φιλί ενσάρκωσα όλη την αγάπη μου, τη συγκίνησή μου, όλο το σύμπαν μου.
«Σύλβι!» ξεφώνισε και είπε: «Έλα να κάτσουμε στον καναπέ!»
Κάτσαμε στον καναπέ του αρχισυντάκτη και επί τρεις-τέσσερις ώρες φιλιόμασταν. Τελικά πεινάσαμε. Ήταν μεσημέρι. Πήγαμε να φαμε και μετά τον κάλεσα στο σπίτι της γιαγιάς μου.
Κοιμισμένος μου θύμιζε άγγελο.
Πίνοντας τσάι το άλλο πρωί με ρώτησε αν ξέρω να φτιάχνω μπριζόλες. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι του λείπει πολύ η μητέρα του που μένει στη Νότια Σλοβακία. Μου έπιασε το χέρι μου κει μου ψιθύρισε: «Φοβάμαι τις γυναίκες! Πολύ…»
Προς το παρόν βίωνα με όλες μου τις αισθήσεις το παρόν. Ο Μπόρια ήταν καταδικασμένος λόγο του διαζυγίου να μείνει χωρίς παιδιά. Βίωνα μαζί του την απόλεια του. Τι αδικία!
Η φίλη μου η Πόπη λέει, ότι οι άνδρες πρόκειται σιγά-σιγά να χάσουν τους παραδοσιακούς τους ρόλους, αφού και η πολιτική θα εκκενωθεί, θα χάσει τον ανταγωνιστικό της χαρακτήρα, θα γίνει πιο θηλυκή.
Τελικά, το γεγονός ότι η γυναίκα ζει σε πιο δύσκολες συνθήκες ζωής από τον άνδρα επειδή πρέπει να γεννάει παιδιά θα την ευνοήσει στην τελική απόφαση. Όπως κάποτε ευνοήθηκε ο άνδρας επειδή έπρεπε να σκοτώνει, να γεννά θάνατο. Τώρα που θα μείνει χωρίς παιδιά θα πρέπει να γίνει πιο αισθηματικός, πιο δεκτικός, πιο συμπονετικός, πιο τρυφερός. Ο άνδρας όμως ίσως να επινοήσει μία «μεμβράνη», μία τεχνητή μήτρα για να μπορεί να κάνει και να μεγαλώνει και εκείνος παιδιά.
Προς τα που θα προχωρήσει τελικά η ανθρωπότητα;
Σε κάθε περίπτωση - στην όλο και πιο μεγάλη πολυπλοκότητα - όπως λεει και η θεωρία του χάους.
Όλο και πιο μεγάλη πολυπλοκότητα…
Και τι θα γίνει το παλαιό γυναικείο ΠΡΕΠΕΙ επειδή έτσι ΘΕΛΕΙ ο άνδρας; Πού θα καταλήξει η ανέκαθεν ανδρό-γυναικεία ισορροπία που υπαγορεύει από τη μία - ΘΕΛΩ να έχω γυναίκα για να ζήσω, και από την άλλη - ΠΡΕΠΕΙ να έχω άνδρα για να μην πεθάνω, η οποία ήδη άρχισε να αποσυνδέεται εδώ και έναν αιώνα;
Όπως και να το κάνουμε, προς το παρόν αξιοποιώντας και αυτήν την αντίθεση προχώρησε ο πολιτισμός μας.
Μα είναι οι ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ, οι αντιφάσεις τόσο κακές όπως πολλές φορές μας φαίνεται;
Ο Ιγνάσιο Ραμονέ αναφέρει στην αρχή του βιβλίου του «Η γεωπολιτική του χάους» τα λόγια του Πωλ Βαλερύ: «Δύο πράγματα απειλούν τον κόσμο - η τάξη και η αταξία». Είναι μόνο η μισή αλήθεια. Ο ίδιος ο κόσμος κινείται χάρη στη αντίθεση της τάξης και της αταξίας. Όλα μας απειλούν μα όλα μπορούμε να τα αξιοποιούμε, αν ξέρουμε.
Αλλά η πάλη και η ενότητα της τάξης και της αταξίας δεν σχηματίζουν κανένα σχήμα. Αν ξανακοιτάξω τα πρώτα μου κεφάλαια για τις αντιθέσεις του ΠΡΕΠΕΙ και του ΘΕΛΩ στην ανθρώπινη Ιστορία, βλέπω ότι δεν υποκύπτουν σε κανένα λογικό καλούπι, καμία μαθηματική φόρμουλα. Και έτσι είναι ο κόσμος. Μη γραμμικός , μη σταθερός, μην στέρεος, με το δικό του χαοτικό - και όμως - ρυθμό, ένα φαντασμαγορικό ρυθμό… Μόνο στο σχολείο μαθαίνουμε ότι ο κόσμος είναι σταθερός, γραμμικός και κάτι απειλεί τη σταθερότητά του! Στο σχολείο μαθαίνουμε ότι η ζωή είναι μία κλωστή με χαντρούλες όπου η μία ακολουθεί την άλλη και όπου ισχύει το «επειδή το ένα - για αυτό το άλλο».
Όλα είναι όμως πιο μπερδεμένα. Πιο αντίθετα. Πιο ενωμένα στις αντιθέσεις του.
Ας δοκιμάσουμε να συνηθίσουμε στην ιδέα πώς η γραμμικότητα ουσιαστικά δεν ισχύει πουθενά, εκτός από τις μαθηματικές εξισώσεις και τα μηχανήματα, όπως λεει ο θεωρητικός Prigogine. Δεν είναι δική μου φαντασίωση ούτε κάποια κενά σχήματα των θεωρητικών του χάους.
Γιατί δεν είναι μόνο σχήματα.
Βέβαια, τα δικά μου α-σχημα «σχήματα» περί των αντιθέσεων του ΠΡΕΠΕΙ και του ΘΕΛΩ στην ανθρώπινη Ιστορία δεν πρέπει να παίρνονται και τοις μετρητοίς, γιατί όλα είναι πιο σύνθετα, αλλά ας τα ξαναδούμε: Ο παλαιολιθικός άνθρωπος ένιωθε: ΜΠΟΡΩ για αυτό ΘΕΛΩ, για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Ο δουλοκτήτης ένιωθε: ΘΕΛΩ για να ζήσω, ενώ ο δούλος αντίθετα: ΠΡΕΠΕΙ για να μην πεθάνω. Ο φεουδαρχικός εκκλησιαστικός ένιωθε: ΘΕΛΩ γιατί έτσι ΘΕΛΕΙ ο Θεός, και ο Βασιλιάς ένιωθε σαν πρώτος: ΘΕΛΩ για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Για το δουλοπάροικο δεν άλλαζε τίποτα αιώνες: ΠΡΕΠΕΙ για να μην πεθάνω. Ο καπιταλισμός επιτέλους εφευρέθηκε ένα καινούργιο κύκλο του δούνε και του λαβείν: ΠΡΕΠΕΙ για αυτό ΘΕΛΩ – επειδή ΘΕΛΩ για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Ο Καπιταλισμός όμως χρειαζόταν για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία φοβερές πηγές ενέργειας. Συμπεριλαμβανόμενου και της ανθρώπινης. Και έτσι ΕΠΡΕΠΕ να υπάρχουν αρκετοί που να αντλούν την ενέργεια από το περιβάλλον για λογαριασμό των επιχειρηματιών. Έτσι οι εργάτες ένιωθαν: ΠΡΕΠΕΙ για αυτό ΠΡΕΠΕΙ. Φαύλος κύκλος. ΠΡΕΠΕΙ να δουλέψω για να φαω – ΠΡΕΠΕΙ να φαω για να μπορώ να δουλέψω… Ο καπιταλιστής με το ΘΕΛΩ του εκμεταλλεύεται το ΠΡΕΠΕΙ του εργάτη. Η πιο σκληρή αντίθεση ανέκαθεν: της εργασίας και του κεφαλαίου…
«Χρειαζόμαστε νέα σχήματα ιδεών…», λεει ο Ραμονέ.
Αν είναι τα φράκταλ σχήματα και όχι εικαστικά δημιουργήματα, ας είναι!

Η κλεψύδρα του έρωτα και της δημιουργίας

2009-07-12T04:26:00.000-07:00

εικόνα: Darina Okaliova
Ο έρωτας και η δημιουργία είναι σφιχτά ενωμένα. Είναι σαν την κλεψύδρα. Μία ρέουν οι κόκκοι της δημιουργίας προς τον έρωτα και μία οι κόκκοι του έρωτα προς την δημιουργία. Τα πάντα ρει.
Όταν αγαπώ μπορώ να δημιουργήσω τα πάντα, όταν δημιουργώ μπορώ να αγαπήσω το πάν.
Μία-δύο βδομάδες μετά το απόγευμά μου με τον Μπόρια στον κινηματογράφο ήταν να πάω για τρίτη φορά στην Ελλάδα να επισκεφτώ τον Νίκο. Ήταν Φλεβάρης και όλα ήταν κανονισμένα από πριν. Ο Νίκος ήταν ήδη το δέκατο μήνα στο στρατό. Στην Κρήτη όπου υπηρετούσε ήταν όλα υπέροχα. Το χωνάκι της ψυχής μου ξεχείλιζε από το καϊμάκι της πλήρης ειλικρίνειας. Ένιωθα σαν πρώτο ερωτευμένη. Όλα ήταν φρέσκα, ζουμερά, ανοιχτοπράσινα. Άνθιζαν σύγχρονα οι ελιές, τα κίτρινα τριαντάφυλλα και οι κόκκινες σαρδελιές - πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τόσο μεγάλες σαρδελιές. Και οι μανταρινιές και οι λεμονιές - γεμάτες καρπούς, το ίδιο γεμάτες σαν την καρδιά μου! Και στις κορυφές των βουνών… χιόνι. Στο ελεύθερο χρόνο πήρα ένα ποδήλατο και γύρισα με αυτό όλα τα χωριουδάκια του κάμπου φαντάζοντας να κρατάω στα χέρια μου μία βίντεο-κάμερα.
Δεν με ένοιαζε ο Μπόρια, δεν με ένοιαζε τίποτα.
Όταν επέστρεψα, άρχισα εντατικά να κάνω σημειώσεις για το πρώτο μου βιβλίο.
Ζούσα με τον Ήλιο αγκαλιά.
Μία καυτή μπάλα.
Στα διάφορα βιβλία επιστημονικής φαντασίας γράφουν ότι οι εξωγήινοι μπορεί να είναι για παράδειγμα σκεπτόμενες πέτρες. Ή ένας ιδιοφυής ωκεανός. Ή ακόμα ένα υπέρ-μεγαλοφυής σύννεφο που ξέρει να αλλάζει ακόμα και την τροχιά των αστέρων και να μπαίνει στο συνειδητό τον όντων…
Ένα σύννεφο…, μία μπάλα από καυτά εκρηξιγενής αέρια.
Ο Ήλιος.
Όταν ο Θεός, όταν ο Ήλιος δημιούργησε τη φωτοσύνθεση, αυτό στάθηκε για πολύ καιρό η πιο μεγαλοφυής εφεύρεση. Μα το κάθε καλό φέρνει και κάτι κακό. Μαζί με τη φωτοσύνθεση ήρθε και το τέλος της αναπαραγωγής μέσω της διαίρεσης των κυττάρων, της μίτωσης, παρουσιάστηκε και ο Θάνατος. Και ακόμα κάτι. Με τις όλο και πιο προχωρημένες μεθόδους αναπαραγωγής άρχισε να ξεθυμαίνει η δύναμη της τυφλής αναπαραγωγικής ορμής. Ο Θεός έπρεπε να βρει κάτι άλλο, να κάνει τις καινούργιες εφευρέσεις της ζωής πιο όμοιές του. Να τους μπολιάσει με κάτι το θεϊκό. Με τι;
Την γήινη παραλλαγή της Θεϊκής Αγάπης, την επίγεια μορφή της Αγάπης, τον έρωτα!
Και ο Ήλιος είναι ο μεγαλοφυής Δημιουργός της ζωής. Τι το πιο φυσικό!
Ξαφνικά ένοιωθα δέος.
Σήμερα το πρωί, αποκοιμήθηκα για να πάω στη δουλειά. Κάτι το φοβερό! Μα μετά από δέκα λεπτά, ίσα-ίσα για να προλάβω το λεωφορείο, ξαφνικά άκουσα στον ύπνο μου να πιάνει μία δυνατή βροχή. Ο Θεός μου! Φρόντισε να με ξυπνήσει! Ο Ήλιος δεν ρυθμίζει τη βροχή; Ξύπνησα, και όταν βγήκα στον δρόμο, και πάλι έλαμπε χαμογελώντας ο Ήλιος μου.
Οι άνθρωποι πάντα καταφέρνουν να μην προσέξουν τα πιο φυσιολογικά και εμφανή φαινόμενα. Τα πιο απλά. Ότι η γη είναι στρογγυλή! Ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος! Ότι το φως του ήλιου είναι ο δημιουργός…
Είχα ριχτεί λοιπόν χαρούμενα στη δημιουργία. Ήθελα να μαζέψω όσο πιο πολλές εμπειρίες γινόταν. Έγραψα πολλά άρθρα για το «Νέο λόγο». Επιτέλους! Ώσπου ήρθε το καλοκαίρι. Κάτι μεγάλο με περίμενε.
Μία μέρα γιορτάζαμε και πάλι στη σύνταξη κάποια γενέθλια. Βράδιασε και στην αίθουσα συνεδριάσεων μείναμε μόνο λίγοι. Ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος μου ο Μπόρια και με ρωτάει ψιθυρίζοντας: «Πάμε κάπου;»
Δεν το περίμενα και έτσι μόνο σήκωσα τους ώμους. Δηλαδή θα πήγαινα αλλά μου ήρθε ξαφνικό.
Στον έρωτα - όταν παλεύουν δύο για τη αγάπη κάποιου ή κάποιας - νικάει πάντα αυτός που έχει τις πιο μεγάλες ερωτικές εμπειρίες. Αυτό είναι χίλιες φορές διαπιστωμένο από την πλευρά μου. Έτσι νίκησα εγώ την Πολωνέζα συμμαθήτριά μας που ήθελε πολύ το Νίκο. Ήταν ακόμα παρθένα. Ατύχησε.
Εκείνη τη στιγμή που με απευθύνθηκε σε μένα ο Μπόρια, η Νατάσα - μία συνάδελφος μας που ήταν παντρεμένη με δύο παιδιά μα είχε συνέχεια και κανέναν εραστή, πλησίασε τον Μπόρια από την άλλη πλευρά και του ψιθύρισε: «Έλα σπίτι μου!»
Ο Μπόρια δεν περίμενε άλλο τη απάντησή μου, σηκώθηκε και έφυγε με τη Νατάσα. Η Νατάσα ήταν αναμφίβολα πιο πεπειραμένη. Αλλά ούτε εγώ δεν πήγαινα πίσω.
‘Α, έτσι;’ σκέφτηκα τότε: ‘Αν μπορεί η Νατάσα, μπορώ και εγώ!’ και τότε αποφάσισα ότι - βεβαίως - ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.
Ίσως να είχα μία άλλη τύχη αν τύχαινε ένα καλοκαίρι, στα δεκαπέντε μου, σε μία κατασκήνωση, να πέσω στα χέρια ενός γυμναστή - πολύ μεγάλου γυναικά. Σε αυτή την κατασκήνωση κοντά σε μία μεγάλη λίμνη, τρεις μέρες ολόκληρες τριγυρνούσα σαν μεθυσμένη ανάμεσα στις σκηνές, έτοιμη να του δοθώ, απλώς έτσι ένιωθα, έτοιμη να τον ακολουθήσω στη σκηνή του, σαν το προβατάκι το βοσκό του. Πώς το είχα πάθει; Μία μέρα στεκόμασταν μία ομάδα κοριτσιών κοντά στη λίμνη και παρακολουθούσαμε τις υπόλοιπες να κωπηλατούν. Ο γυμναστής με πλησίασε από πίσω και με έπιασε, ανυποψίαστη, από τη μέση. Με κούνησε για πλάκα ότι δήθεν με σπρώχνει στο νερό. Έκανα ένα «ΆΆΆ», ξεγλίστρησα από τα χέρια του και έκατσα λίγο παραπέρα. Είχα την ατυχία να φύγει την άλλη μέρα.
Δεν είχα και πολλές ευκαιρίες για εφηβικές περιπτύξεις γιατί στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον μου είχα γύρω μου όλο κορίτσια.
Όλα άλλαξαν στο Πανεπιστήμιο και ακόμα περισσότερα στη δουλειά.
Κατάλαβα ότι τώρα η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά μου και εγώ πρέπει να τη βιώσω, να τη φαω με μεγάλες μπουκιές. Είναι ωραίο να ζεις…
Πέρασαν δέκα μέρες από τη βραδιά που πήγε ο Μπόρια στο σπίτι της Νατάσας. Τις πέρασα σαν μεθυσμένη, σαν περιτριγυρισμένη από ένα γλυκό ροζ σύννεφο, πηγαίνοντας το πρωί να τρέχω γύρω από μία λιμνούλα και να μαζεύω λουλούδια στην ακτή.

Τα γεύτηκα όλα...

2009-07-03T06:55:00.000-07:00

Άρχιζα να θέλω να μείνω για όλη μου τη ζωή στο περιοδικό μας το «Νέο λόγο», ενώ ο Μπόρια ήδη έψαχνε για αντικαταστάτη μου… Αφού ήταν να πάω στην Ελλάδα.
Ήταν μάλλον γραμμένο για μένα να αρχίσω να αλλάζω τη μία δουλειά μετά την άλλη.
Εργάστηκα στη ζωή μου σε είκοσι εφτά διαφορετικές δουλειές. Τι περισσότερο θα μπορούσα να εύχομαι για τον εαυτό μου; Σαν παιδί τουρτούριζα από σιχασιά με τη σκέψη ότι θα έπρεπε να κάθομαι μία ζωή ολόκληρη σε κάποιο γραφείο, ακόμα και επιστημονικό ίδρυμα να ήταν, μέρα με τη μέρα - σαν τους γονείς μου. Ονειροπολούσα τότε να γίνω πολλά: ταξιδιώτης, ναύτης, ντέντεκτιβ, εφευρέτης, σκουπιδιάρης ( θα μου άρεσε να τσουλάω με το αυτοκίνητο απορριμμάτων), και φυσικά συγγραφέας. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν τα κατάφερα. Μα έκανα τόσα άλλα που ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή μου φαντασία.
Δεν παραπονιέμαι. Ίσα-ίσα.
Και ο, τι αφορά τις αρσενικές νότες, τις ανδρικές μελωδίες, - δεν υπάρχει μάλλον επίσης τίποτα που δεν έχω ακούσει, δεν έχω γευτεί!
Είναι χρέος του καλλιτέχνη να μην πετάξει καμία αξιόλογη εμπειρία που του προσφέρεται. Θεωρούμε φυσικό οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες να είναι μία με τον έναν και μία με τον άλλον - πως αλλιώς να μας τραγουδούσαν για το πάθος;
Μα πως να γράφουν οι συγγραφείς για τη ζωή γεμάτη έρωτα και αγάπη χωρίς να δουν με τα μάτια τους όλες - ΟΛΕΣ - τις καταστάσεις της ζωής; Δεν μιλάω για τις ακρότητες σαν τον φόνο ή την αυτοκτονία.
Και δεν μπορώ επίσης να καταλάβω πως μπορεί να γίνει κανείς αστυνομικός, τρομοκράτης ή κατάσκοπος.
Το παράδοξο είναι, για φαντασθείτε, ότι τώρα ίσως κάποιοι νομίζουν πώς είμαι κατάσκοπος ή τρομοκράτης εγώ. Ακούστε γιατί.
Πριν μερικές μέρες πήρα στη δουλειά μου στο Νέο Ψυχικό με τη φωτογραφική μου μηχανή. Θέλω να γράψω ένα άρθρο για την οικολογία των μεγαλουπόλεων (έχω πολύ υλικό). Θέλω να δοκιμάσω να το δώσω κάπου για να δημοσιευτεί.
Στο Ψυχικό άρχισαν τώρα να ανθίζουν οι κήποι και τα μπαλκόνια. Για αυτό σκέφτηκα ότι θα είναι περίφημο να δώσω μαζί με το άρθρο μου και μία τέλεια φωτογραφία. Ροζ, άσπρα, μοβ και κόκκινα λουλούδια στην καρδιά της μεγαλούπολής μας! Το πρωί λοιπόν σηκώθηκα λίγο νωρίτερα και τράβηξα τρεις - τέσσερις φωτογραφίες ανθισμένων μπαλκονιών τριγύρω από την Πρεσβεία μας. Αμέσως ομόρφυνε η ζωή μου. Όταν τελείωσα, πήγα στη δουλειά μου. Και εκεί, έξω από τα κάγκελα, με περίμενε ένα περιπολικό. Λεει τι φωτογραφίζω, ποια είμαι, τι γυρεύω εδώ… Μα την άλλη μέρα με ξανά περίμεναν από κάτω και ρώταγαν για ακόμα λεπτομερέστερα στοιχεία μου. Μου είπαν ότι τράβηξα λεει το αυτοκίνητο του Επιτετραμμένου της Αμερικής. Σάστισα. .
Μα μόλις σήμερα έμαθα κάτι το τρομακτικό. Μία φίλη μου διηγήθηκε πώς πριν από μερικά χρόνια έβαλαν στο αυτοκίνητο του προηγούμενου Πρέσβη της Αμερικής μία βόμβα και ο άνθρωπος σκοτώθηκε. Δεν είχα ιδέα. Είναι όμως λογικό να μην ξέρω τίποτα, αφού μόλις αρχίζουν στις ειδήσεις να λένε τα αστυνομικά τους, εγώ κλείνω το κανάλι.
Όταν στο Λύκειο είχα ρωτήσει τη μαμά μου σχετικά με την τρομοκρατία, μου απάντησε: «Τότε που έπιασαν τον αδερφό του Λένιν να κάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Τσάρου, ο Λένιν είπε - εμείς δεν θα πάμε απ’ αυτό το δρόμο…»
Πάντα ήμουνα σίγουρη ότι βίαιες, πολεμικές, και τρομοκρατικές βλέψεις έχουν οι άλλοι, οι καπιταλιστές, για τους οποίους μάθαμε ότι ο μόνος Θεός τους είναι το κέρδος.
Απεχθάνομαι τη βία.
Και ο Νίκος, όταν μπήκε στην εφημερίδα επέλεξε να κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ. Για όνομα του Θεού! Πως πρόδωσε τα ιδανικά μας και δεν επιδίωξε να ασχοληθεί με την πολιτική και την ιδεολογία μας; Ίσως δεν θα είχαμε χωρίσει…
Αλλά τώρα ο Νίκος θα παντρευτεί. Ήδη πήγαν και οι τρεις τους, μαζί με τη Νέλη στην Euro-Disney, και η Ρένα μένει εδώ και πάνω από δύο μήνες στο σπίτι τους. Η γιαγιά έμεινε στην Κρήτη όπως το σχεδίασε. Η επίδοξη νύφη υφαίνει τη νύμφευσή της - έγινε προ πολλού φίλη και με τη γιαγιά. Όπως μου είπε η Νέλη, η Ρένα πήγε την άνοιξη μαζί με τη γιαγιά ακόμα και για ριζική αποτρίχωση! Τώρα ο γάμος είναι πια γεγονός των επόμενων εβδομάδων. Σκασίλα μου.
Η Νέλη ησύχασε τουλάχιστον από τη γιαγιά, αυτόν τον «ανελέητο» καπετάνιο. Αλλά εγώ; Πριν ερχόμουνα στο σπίτι τους, τρώγαμε καμιά φορά μαζί, μία οικογένεια ήμασταν… Φοβάμαι ότι η Νέλη μπορεί να τα ξεχάσει όλα, μικρή είναι ακόμα. Η Ρένα, η μητριά, άρχισε κιόλας να φιλάει την Νέλη και να την αγκαλιάζει… Η Νέλη μου είπε ότι την αγαπάει, αν και με άλλο τρόπο από ο’, τι εμένα, εμένα «με αγαπάει επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς!»
Ωστόσο, προς το παρών καλά τα πάω εγώ με τη κορούλα μου τη μοναδική, παίζουμε, συζητάμε, γελάμε, αγκαλιαζόμαστε…
Μα τώρα πρέπει να συνηθίσουμε στην καινούργια κατάσταση. Η Νέλη δεν θα έρχεται πια τόσο συχνά στο σπίτι μου, γιατί έχει και πολλές ασχολίες στο σχολείο. Και το κυριότερο - εγώ δεν θα μπορέσω πια να πηγαίνω εκεί. Η επίδοξη νύφη είναι πανέξυπνη. Δεν καταλαβαίνει όμως, από ο, τι δείχνει, πώς το Παιδί μου είναι η Σάρκα μου…
Κουράζομαι αφάνταστα με τα γραφειοκρατικά στην Πρεσβεία, μα το ναρκωτικό μου είναι το κομπιούτερ και τα βάθη των διαλογισμών μου στα βραδινά κύματα χαλάρωσης, στα οποία πέφτω ανάλαφρη, πριν νυχτώσει. Ξαπλώνω και νιώθω σαν να γέμιζα το κύπελλο των θεών μου με νέκταρ, και πίνω και πίνω στην ίδια την κορυφή του μεγαλεπήβολου Ολύμπου της δημιουργίας.
Που να πάρει, χάνω με την Πρεσβεία ουσιαστικά δώδεκα ώρες τη μέρα (πήγαιν’ - έλα), όλα για ένα καρβέλι!
Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν!
ΘΕΛΩ.
Ψάχνω για εκδότη για τα παιδικά μου βιβλία. Γράφω όλο και κάτι καινούργιο. Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν, αλλά έχω ήδη ιδέες για όλη μου τη ζωή.
Ας είχα πιο πολύ χρόνο, όχι μόνο τα Σαββατοκύριακα.
Άλλο ένα Σαββατοκύριακο λοιπόν τελείωσε. Άλλοι τρεις μήνες μέχρι να μπορέσω να πάρω το επίδομα ανεργίας. Οι άνθρωποι απορούν. «Θέλεις να φύγεις από την ΠΡΕΣΒΕΙΑ;» με ρωτάνε.
Ίσως με περιφρονούν.
Σκασίλα μου.
Όταν θέλεις να γράφεις πρέπει να έχεις το μυαλό σου ελεύθερο, να πετάει, γιατί αλλιώς δεν κατεβάζεις ιδέες. Και εγώ όλη τη ζωή μου σκέφτομαι τα βιβλία μου. Για αυτό ακριβώς βρίσκομαι μία εδώ και μία εκεί. Αλλάζω δουλειές (και άνδρες). Ψάχνω έμπνευση. «Ζω για να τη διηγούμαι» όπως είπε ο Μαρκές.
Βέβαια, όλοι θα την ΗΘΕΛΑΝ την έμπνευση.
Δικαίωμά τους.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη δημιουργία.
Στο χέρι του καθενός είναι.
ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΚΟΜΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ.
Ακόμα ΕΦΗΒΟΣ.

Η οροθέτηση του έρωτα και η πολυγαμία

2009-06-27T03:51:00.000-07:00

Γύρισα! Και έφερα ένα δώρο για τον... Νίκο.

Νομίζω πως η ισορροπία και η συμμετρία του ζευγαριού δεν βασίζεται στο ότι αν ο άνδρας είναι πολυγαμικός, θα έπρεπε να είναι το ίδιο πολυγαμική και η γυναίκα. Το πρόβλημα είναι αλλού. Είναι στην πνευματική τους ισότητα. Νομίζω ότι ένας άνδρας δεν μπορεί να κάνει πραγματικό έρωτα με μία πνευματικά κατώτερη γυναίκα, τουλάχιστον όχι για πολύ. Γιατί σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται η σχέση τους σε μία άτυπη εμπορευματική σχέση όπου η γυναίκα προσπαθεί να παζαρεύει καθημερινώς το σεξ με διάφορα ανταλλάγματα – κυρίως λεφτά και κοινωνική θέση, πράγματα τα οποία δεν μπορεί να τα κατορθώσει η ίδια. Αν η γυναίκα είναι, ή ακόμα χειρότερα στη διάρκεια της σχέσης γίνει πνευματικά εξαρτημένη, την έβαψε. Και ο άνδρας της, φυσικά, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από μία τέτοια σχέση και… γίνεται πολυγαμικός. Ή, την παρατάει. Αν είναι ηθικός.
Από την άλλη, οι θεά δεν μπορεί ποτέ να γίνει θεός. Σου δίνει χαρά να ξέρεις ότι ο άλλος είναι ο πιο δυνατός, ο θεός σου. Αν είσαι θεά εσύ για εκείνον…
Ναι, μία καλή σχέση θέλει την πνευματική ανεξαρτησία και την ισότητα.
Εδώ πρόκειται για ένα πολυδιάστατο παιχνίδι. Το τετράγωνο-ελλειψοειδές παιχνίδι του έρωτα (δηλαδή της αγωνίας), και της αγάπης (δηλαδή της σιγουριάς), της συνεργασίας και του ανταγωνισμού…
Κάποτε το έβλεπα αλλιώς, πιο μηχανικά, πιο ακαδημαϊκά, όχι διαλεκτικά… Για διαβάστε τι σκέφτηκα και σημείωσα στο πρωτοσέλιδο του βιβλίου «Η στρατηγική και η τακτική της ζωής» το οποίο το χάρισα στον Νίκο τις πρώτες βδομάδες της σχέσης μας:
«Η οροθέτηση της αγάπης:
Πρόκειται για μία σχέση δύο ανθρώπων αντίθετου φύλου,
που βασίζεται στη διαρκή εκβάθυνση
της ψυχικής και σωματικής κατανόησης,
η οποία είναι δυνατή μόνο στη βάση κοινών ενδιαφερόντων,
όπως και κοινών ιδεών και στόχων,
και επίσης χάρη στους ταιριαστούς χαρακτήρες,
του διανοητικού επιπέδου
και του ταμπεραμέντου τους.
Πρόκειται για μία κατανόηση η οποία κατευθύνεται,
Από την αμοιβαία εμπιστοσύνη, ανεκτικότητα και ελευθερία
να είσαι ο εαυτός σου.
Όλα αυτά προς τη δημιουργία μίας αιώνιας και αχώριστης ενότητας
που έχει διπλάσιες δυνατότητες, ικανότητες και δύναμη.»

Σημειώνω ότι όταν το έγραφα είχα σύγχυση στη διαχώριση μεταξύ αγάπης, έρωτα, και ερωτικής αγάπης. Δεν είναι το ίδιο. Οι Έλληνες το ξέρουν καλά μα οι Σλοβάκοι έχουν ουσιαστικά μόνο μία λέξη.
Τότε πραγματικά νόμιζα ότι είμαστε με τον Νίκο ίδιοι. Ήμασταν όμως και ίδιοι και διαφορετικοί συνάμα. Τι ωραία! Και αυτό μας έδωσε τη δυναμική ώθηση για τα αρχικά στάδια του δεσμού μας. Αλλά η φύση είναι αμείλικτη. Σε εκδικείται για το καθετί που το κάνεις ΑΘΕΛΑ.
Ο Τσέχος σεξολόγος Μιρόσλαβ Πλζακ γράφει σε ένα βιβλίο του για το «ποτήρι της απέχθειας». Το ποτήρι της απέχθειας σημαίνει ότι στον έρωτα δεν υπάρχει πιο σπουδαίο πράγμα από το ΘΕΛΩ. Αλλά ακόμα πιο πολύ - το ΔΕΝ ΘΕΛΩ. Δηλαδή όταν θέλεις να χαϊδέψεις τον άλλον στην πλάτη, το πιο ωραίο είναι να μπορείς να το κάνεις. Μα όταν δεν το θέλεις και όμως το κάνεις, είτε υποκρίνεσαι είτε, ακόμα χειρότερα, σου το επιβάλει ο άλλος - γεμίζει το ποτήρι της απέχθειάς σου για αυτόν τον άνθρωπο. Γεμίζει σιγά-σιγά, με την κάθε άθελη κίνηση σου, το κάθε ανεπιθύμητο φιλί, την κάθε άθελη στάση, σταγόνα-σταγόνα. Το ποτήρι της απέχθειας λοιπόν κάποια στιγμή υπερχειλίζει…
Κάτι ήταν στην ατμόσφαιρα και εγώ είχα γίνει λεία για τους πολυγαμικούς.
Έχω μελετήσει τους πολυγαμικούς. Ο πολυγαμικός γίνεται εμπόδιο στον ίδιο του το εαυτό. Για αυτό το λόγο δύσκολα θα ερωτευτεί ποτέ του επιτέλους… πως να το ‘λεγα; …κάποιος θα έλεγε «επιτέλους ολοκληρωτικά». Εγώ θα το πω αλλιώς - να ερωτευτεί ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΑ. Γιατί αν έχεις έναν καλοχτισμένο δείχτη με ερωτικές φίλες (όπως τις ονομάζει ο Τσέχος συγγραφέας Κούντερα στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»), όταν δηλαδή ερεθίζεσαι μία μέρα με κάποια κοπέλα, αλλά πας να το κάνεις με μία άλλη, και έπειτα ερεθίζεσαι με κάποια τρίτη, αλλά πας να το κάνεις με την πρώτη, την οποία έχεις να τη δεις τρεις βδομάδες, έτσι δεν μπορούν ποτέ οι ερωτικές σου κινήσεις να είναι η έκφραση όλης της ειλικρίνειας της ψυχής σου. Μα είναι ακριβώς η ειλικρίνεια της ψυχής που μας ψιθυρίζει τα πιο παθιασμένα λογάκια, τα πιο απελευθερωμένα φιλιά, τα πιο τρυφερά αγγίγματα. Όταν φαντάζεσαι το βράδυ να φιλάς στο λαιμό την Άννα, αλλά στην πραγματικότητα φιλάς τελικά στο λαιμό τη Μαρία, κάπου γίνεσαι φάλτσος. Μα οι ερωτικοί σου σύντροφοι δεν χάνουν τίποτα άμεσα, εσύ είσαι που χάνεις.
Βέβαια, στη γενική γραμμή, ο πολυγαμικός άνδρας αγαπάει τη γυναίκα γενικά, ο ίδιος όμως δεν μπορεί να θερίζει αυτά που τόσο ποθεί. Που ποθεί, που κυνηγάει συνέχεια, αλλά ποτέ δεν το έχει δοκιμάσει. (Και γι’ αυτό είναι πάντα ευτυχισμένος στην παντοτινή του προσμονή! - βλέπε Πέκελης) Και φυσικά και δεν φτάνει ποτέ στην ολοκλήρωση, αφού τι να περιμένεις όταν στο ένα χωράφι σου μόλις ωριμάζει η σοδιά, ενώ στο άλλο βρέχει και οι καρποί μπαγιατεύουν; Τι άλλο να γινόταν αφού το ένα χωράφι είναι στο βόρειο ημισφαίριο και το άλλο στο νότιο; Πως να μαζέψεις τη σοδιά σου επιτέλους ολόκληρη κάποιο καλοκαίρι; Τρέχεις από δω κι από κει, ξοδεύεσαι…
Ωστόσο, ο πολυγαμικός άνδρας ξέρει, με κάποια παραμυθένια επιδεξιότητα, να εισπράττει πολλά…
Βέβαια, συχνά κάνουμε συμβιβασμούς, όλοι όμως στο βάθος θέλουμε έναν έρωτα πλήρη, ειλικρινή και αν είναι δυνατών – για πάντα. Τουλάχιστον να το πιστέψουμε εκείνη τη στιγμή.
Και μετά, ας γίνει ότι έχει να γίνει…

Δεν ήθελα να "βολευτώ" και να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο...

2009-06-06T04:03:00.000-07:00

εικόνα: Darina Okaliova
«Να συνηθίζω να κάνω αυτό που ΘΕΛΩ. Που πραγματικά ΘΕΛΩ!»
Μόνο τότε θα πετύχω.
Το όνειρο της πεθεράς μου και του Νίκου ήταν να με βολέψουν στο Δημόσιο. Δεν τους βγήκε όμως. Άλλη φορά να κάνουν όνειρα μόνο ό, τι αφορά τους ίδιους και όχι τις ζωές άλλων. Το ίδιο και οι γονείς μου. Να με βολέψουν…! Και αν δεν θέλω: είμαι άχρηστη. Αυτό που ήξερα σίγουρα ήταν ότι δεν θέλω να χαραμίσω τη ζωή μου σε ένα γραφείο.
Σήμερα σκέφτομαι μήπως η μητέρα μου δεν με πρόσβαλλε τελικά επίτηδες, συνειδητά ή υποσυνείδητα, γιατί μία μέρα μου πέταξε ότι εκείνη πάντα προσπαθούσε να αποδείξει στη δική της μάνα ότι δεν έχει δίκιο όταν τη κριτίκαρε, και αυτό θέλει και από μένα. Κατάλαβα πώς η μητέρα μου προσπαθούσε να μου δώσει και μένα ένα τέτοιο παρόμοιο - αρνητικό κίνητρο. Δυνατό κίνητρο, αλλά όχι ωραίο.
Τις προσβολές των γονιών μου, το κλάμα και τα νεύρα στο σπίτι προσπαθούσα, στο σχολείο, να τα αντικαταστήσω με το θαυματουργό γέλιο και το θαυμασμό των συμμαθητών και συμμαθητριών μου. Ειδικά στο Γυμνάσιο. Εγώ ήμουν που διάβαζε πιο συχνά τις εκθέσεις της στην ώρα της έκθεσης, εγώ ήμουνα που ήξερα να κάνω τους υπόλοιπους να χτυπιούνται από το γέλιο και να πέφτουν από τις καρέκλες απ’ αυτό. Εγώ ήμουν επίσης που ήξερα να τους κάνω να με ακούν με προσοχή όταν ήθελα να πω κάτι σοβαρό. Γι’ αυτό και βγήκα, σε ένα γκάλοπ της δασκάλας μου, πρώτη ανάμεσα στους άλλους - σαν το πιο αγαπημένο πρόσωπο της τάξης.
Ήμασταν στην τάξη τρεις-τέσσερις που ξέραμε τα τρία πιο σπουδαία πράγματα στα μάτια των παιδιών της ηλικίας μας: να ζωγραφίζουμε, να γράφουμε εκθέσεις και να παίζουμε θέατρο. Συχνά έπαιρνα διάφορα βραβεία από δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο.
Η επιτυχία ήταν για μένα μία ωραία καραμέλα.
Όταν ο Νίκος πήγε φαντάρος, δεν υπήρχε περίπτωση να έρθω μαζί του στην Ελλάδα να κάτσω στο χωριό. Δεν θα άφηνα να παει χαμένη μία τόσο μεγάλη ευκαιρία να δουλέψω τουλάχιστον τα δύο χρόνια σαν δημοσιογράφος. Όταν τελειώσαμε με τον Νίκο τις σπουδές μας, Ιούνιος ήταν, και ο δεσμός μας μετρούσε σχεδόν δύο χρόνια ύπαρξης, εγώ άρχισα να δουλεύω στο περιοδικό «Νέος Λόγος». Το Σεπτέμβριο επέστρεψε ο Νίκος για να δώσει εξετάσεις για το μεταπτυχιακό.
Αυτή την περίοδο είχε για μένα ζωτική σημασία το να ξέρω πως θα πορευτώ παραπέρα - με τον Νίκο στην Ελλάδα ή στο «Νέο λόγο» στην πατρίδα μου; Να ριχτώ στην καλύτερη εκμάθηση των Ελληνικών ή να βουτηχτώ στη δουλειά μου σε αυτό το θαυμάσιο περιοδικό που έτυχε να βρεθώ;
Ο Νίκος δεν τήρησε την υπόσχεση που μου έδωσε στην αρχή ότι μετά το Πανεπιστήμιο θα παντρευτούμε. Μου ανάφερε μόνο ότι ο πατέρας του χτύπησε τη γροθιά στο τραπέζι και είπε: «Τρελάθηκες!»
Το κεφάλι μου πήγε να γίνει κούφιο κολοκύθι. Πάλι να περιμένω…
Πρόσφατα έμαθα από τον Νίκο ότι τα πράγματα γύρω από το γάμο μας έγιναν κάπως αλλιώτικα. Δεν ήταν μόνο η γροθιά του πατέρα του Νίκου. Η μητέρα του τον συμβούλεψε να μην παντρευτεί ακόμα και να περιμένει τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα για να δοκιμάσει την αγάπη μου. Αν αντέξω, τότε λεει, τον αγαπώ πραγματικά.
Ήταν μία καινούργια κρίση για μένα. Μία κρίση που φρέναρε τη επιθυμία μου να ριχτώ με όλο μου το είναι στα ελληνικά! Τώρα που απουσίαζε ο Νίκος ένιωθα τόση επιθυμία να ασχοληθώ με αυτή τη γλώσσα! Διαβάζοντας ελληνικά ένιωθα πιο κοντά του. Φυσικά, άρχισα να μαθαίνω ελληνικά απ’ την αρχή του δεσμού μας, μα τώρα δεν ήξερα αν έπρεπε να συνεχίσω, μήπως είναι τελικά όλα μάταια, μία σπατάλη δυνάμεων… Ενέργειας.
Ούτε στο περιοδικό δεν άνοιξα ακόμα τα φτερά μου.
Ο Μπόρια ήταν να έρθει στο περιοδικό το επόμενο καλοκαίρι. Προς το παρόν ήταν στη Μόσχα για να κάνει τη διατριβή του.
Εμφανίστηκε όμως ο Ζντένο.
Ο παντρεμένος Ζντένο με δύο παιδιά ο οποίος ήταν πολυγαμικός, όπως μου εκμυστηρεύτηκε απ’ τη αρχή. Υπάρχουν άνδρες που έρχονται και σου λένε στα ίσια: «Ξέρεις, εγώ είμαι πολυγαμικός…»
Υπάρχει κάτι το ελκυστικό στην ειλικρίνειά τους.
Το Σεπτέμβριο, δύο-τρεις μέρες μετά τις εξετάσεις του Νίκου για το μεταπτυχιακό, περίπου μία βδομάδα πριν να εγκαταλείψει ο Νίκος οριστικά τη χώρα μου, με αβέβαιη τη συνέχεια της σχέσης μας, πήγαμε με το «Νέο λόγο» στην Πράγα, στην Τσεχία. Επρόκειτο για μία συνάντηση με ένα φιλικό τσέχικο περιοδικό. Και τι δεν μου συνέβη εκεί; Τη βραδιά στο ξενοδοχείο ο συνάδελφος μου, ο συγγραφέας Ζντένο χόρεψε μαζί μου και μετέπειτα μου διηγήθηκε όλη την ερωτική πορεία της ζωής του. Μου μιλούσε για έρωτες, για γκόμενες, για παρτούζες στο Πανεπιστήμιο, για την χαμένη πρώτη του αγάπη – με τόση ειλικρίνεια! Ήταν σαν να με είχε χτυπήσει με ρόπαλο: πόσα λίγα ήξερα μέχρι τότε για τη ζωή!
Στην επιστροφή μας από την Πράγα με το νυχτερινό τρένο κανόνισε λοιπόν ο Ζντένο να ήμαστε μαζί στο δωμάτιο. Με φίλησε και μπήκε με τα δάχτυλα μέσα μου. Μα όταν μου έβγαλε με επιδεξιότητα το παντελόνι, άρχισα στα αλήθεια να κλαίω: «Δεν ΘΕΛΩ να είμαι άπιστη στον Νίκο…»
Αμέσως σταμάτησε και ανέβηκε στο πάνω κρεβάτι.
Όταν επέστρεψα στη Μπρατισλάβα και πήγα το άλλο βράδυ στη φοιτητική εστία του Νίκου, τον σούβλιζε ένας φοβερός πονόδοντος. Ένιωθα σαν να είχε μπει δηλητήριο στη σχέση μας. Ξέχασα αμέσως τον Ζντένο και μεσάνυχτα έτρεξα μαζί του στο νοσοκομείο για να του βγάλουν το πονεμένο δόντι. Χαιρόμουνα που η περιπέτεια μου με το Ζντένο δεν είχε επακόλουθο…
Πάντως, εγώ ΘΕΛΩ να κάνω έρωτα με αυτόν που Αγαπάω, με κεφαλαίο Άλφα.

Υ.Γ. Πάω για τρεις βδομάδες διακοπές, τα λέμε όταν γυρίσω. Θέλει ακόμα μερικά κεφάλαι για να μάθετε πώς ξεμπέρδεψα. Πάντως, θα ψηφίσω, και μπορέι και στις δύο χώρες κιόλας...

Δύο αγαπημένα ερωτικά τραγούδια από τη Σλοβακία

2009-06-01T01:45:00.000-07:00

http://taxidiaris.blogspot.com/2009/05/red-stone-casle-slovakia.html
Ο Φοίβος Νικολαίδης έχει γράψει ήδη πέντε πόστ, χαιρετίσματα από την πατρίδα μου.
Τον ευχαριστώ για τη συγκίνηση...

Μπορούσε ο πίθηκος να φανταστεί την ύπαρξη του υπολογιστή...; Ερωτευμένος ίσον μεγαλοφυής...

2009-05-28T02:31:00.000-07:00

Συνέχιζα να αγαπάω τον Μπόρϊα μη ερωτικά, πολύ, δημιουργούσαμε μαζί το περιοδικό μας. Εκείνος όμως, δάσκαλος.
Σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία διάβασα το εξής: «Η πλήρη ανάπτυξη της δημιουργικότητας του κάθε ανθρώπου είναι κάτι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο του σήμερα από τον άνθρωπο του μέλλοντος έτσι ακριβώς όπως ξεχώριζε η εργασία τον άνθρωπο από τον πίθηκο».
Αυτή η φράση είναι μεγάλη.
Γιατί μπορούσε άραγε ο πίθηκος να φανταστεί την ύπαρξη του υπολογιστή;
Τι είναι όμως η δημιουργικότητα;
Όλοι οι άνθρωποι έχουν στη ζωή τους κορυφαίες στιγμές δημιουργίας. Όταν είμαστε ερωτευμένοι. Στο ημερολόγιό μου έχω αντιγραμμένη τούτη τη φράση του μεγάλου Ρώσου θεατράνθρωπου Στανισλάβσκι: «Ο έρωτας είναι σαν την τέχνη. Σε μία μοναδική στιγμή έχεις το συναίσθημα ότι όλα τα έχεις καταλάβει, ότι μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια σου». Πόσες φορές το έχει νιώσει ο καθένας μας;
Αλλά και οι άνθρωποι που δεν είναι καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν κάτι το μεγαλοφυή: όμορφες ανθρώπινες σχέσεις. Οι γονείς δημιουργούν τα παιδιά τους...
Ο κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ιδιοφυΐα. Γιατί μεγαλοφυής είναι εκείνος που απλά αξιοποιεί όλη τη δυναμικότητα του ανθρώπινου μυαλού.
Θα το κάνουν άραγε οι άνθρωποι του μέλλοντος;
Θα απελευθερώσουν τις τεράστιες τους δυνατότητες;

Να ένα σλοβάκικο ποίημα του ποιητή Ιβάν Στρπκα:

Πληρώνουμε τις παλιές μας φαντασιώσεις.
Οι ενήλικες επιστρέφουν στην παιδική τους ηλικία
(μάλλον σε αυτό το κομμάτι της ζωής τους που έτσι το ονομάζουμε)
το ίδιο όπως σ’ ένα κλειστό και χαμένο πια παρελθόν
ο φορέας του οποίου στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Στην παιδική ηλικία (στα παιδιά γενικότερα)
αυτοί οι τελειωμένοι (και τελειωτικά οροθετημένοι) άνθρωποι
κρατάνε την απόσταση του Μεγάλου.
Την πασπαλίζουν άλλοτε με μεγαλύτερο, άλλοτε με μικρότερο στρώμα ζάχαρης.
Μέλωμα τυφλό και κολλώδες. Δεν μπορώ αλλιώς να το ονομάσω
παρά μωρότητα και συναισθηματική πορνογραφία.
Σε τελευταία ανάλυση - η καταστροφή, η απόρριψη τελειωτικά μέσα μας του παιδιού
αυτό ως φράγμα στους ενήλικες στέκεται
να είναι πάντα ανοιχτοί στον κόσμο,
στα νέα ερεθίσματα.
Να μεγαλώνουν συνέχεια.
Σαν παιδιά μπορούμε στις παιδικές χαρές του φεγγαριού να είμαστε,
σαν ενήλικες επιστρέφουμε στη Γη.
Ακριβώς αυτό το συνεχές ανακάτεμα της γης με το φεγγάρι
πλάθει την ποθητή μας μορφή.
Αυτή μπορεί να μας αλλάξει.
Όλους μας.

Υ. Γ. Από το κλαδί που κρέμεται στην ομίχλη πάνω από το κεφάλι μου έκοψα έναν καρπό.
Είναι γλυκός σαν λωτός (βλ. Όμηρος)
Νομίζω ότι μεγαλώνω
Σε χαιρετώ
Δικός σου J.

Θυμάστε πως αισθανόσασταν με τα παιδικά παιχνίδια; Θυμάστε το αίσθημα ενός βαθιού ενδιαφέροντος, μίας απεριόριστης χαράς, το αίσθημα ότι όλος ο κόσμος είναι δικός σας επειδή μπορεί να τον αγκαλιάσει η φαντασία σας;
Τέρψις το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες;
Κάποτε όλοι μας είχαμε τη δύναμη να πετύχουμε αυτό που φανταζόμασταν. Να γίνουμε εφευρέτες, καλλιτέχνες, εξερευνητές άγνωστων χώρων, αστροναύτες, αρχαιολόγοι…
Γιατί;
Γιατί σαν παιδιά ήμασταν ερωτευμένοι με την ανάπτυξή μας.
Μα τι κάνουμε σαν μεγάλοι; Βήμα προς βήμα σκοτώνουμε την ικανότητά μας να παίζουμε. Το ίδιο και των παιδιών μας. Τους λέμε συνεχώς: μην από δω, μην από κει, κάτσε φρόνιμα, μην πηδάς, μην ακουμπάς, μην γελάς τόσο δυνατά, μη λερώνεσαι, μην κάνεις τρέλες, μην κάνεις χαζές ερωτήσεις… Όλα αυτά είναι οι καθημερινές σφαλιάρες στα ταλέντα των παιδιών, στην επιθυμία τους να ανακαλύπτουν, να δημιουργούν, στον ενθουσιασμό τους.
ΠΡΕΠΕΙ λεει να «εκπρεποβόμαστε».
Να πνίγουμε το θετικό εγωισμό της αυτόανάπτυξης…
Εκτός από την παιδική ηλικία έχουμε ακόμα μία ευκαιρία: Πως γινόμαστε μεγαλοφυής στις στιγμές του έρωτα;
Να το μυστικό της αυτόανάπτυξης. Τις στιγμές που νιώθουμε ερωτευμένοι ΘΕΛΟΥΜΕ να τα δώσουμε όλα και όλα να τα πάρουμε. Να δώσουμε όλες τις δυνατότητες μας, όλες τις δυνάμεις μας. Και όχι μόνο αυτές που έχουμε τη δεδομένη στιγμή αλλά και αυτές που θα αναπτύξουμε, που επιδιώκουμε να αποκτήσουμε. Και ακριβώς έτσι διευρύνουμε τις δυνατότητές μας. Βήμα το βήμα.
Νομίζω ότι ο Μαρξ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εγωιστές του κόσμου. Το σύνθημά του ήταν: Να δουλέψω για όλο τον κόσμο! Δεν είναι πράγματι φοβερά εγωιστικό να θέλει κάποιος να δουλέψει για όλο τον κόσμο; Αλλά δεν δουλεύει τελικά αυτός που δουλεύει για όλο τον κόσμο ταυτόχρονα για το εαυτό του; Για την προσωπική του χαρά;
Πως φτάνει κανείς στην ανάγκη να δουλεύει για όλο το κόσμο;
Ο παιδικός εγωισμός της αυτοανάπτυξης είναι οροθετημένος. Σκοντάφτει στο σημείο όπου εξαντλείται η αγάπη για τον εαυτό του. Και ο εγωισμός της αυτοανάπτυξης του νεαρού ανθρώπου σκοντάφτει εκ’ νέου στα επόμενα όρια, εκεί που εξαντλούνται οι δυνατότητες να αγαπά τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Μόνο η αγάπη για τους ανθρώπους γενικά, για τους ανθρώπους του κόσμου, μας απελευθερώνει από τα όρια που έχουμε μέσα μας. Μόνο αυτός ο συνεχής πόθος για αγάπη, για αρμονία μεταξύ του δούνε και λαβείν κάνει τις δυνατότητές μας απεριόριστες.
Και έτσι ο εγωισμός της αυτοανάπτυξης αναιρείται με το γεγονός ότι δεν υπάρχει αυτό-ανάπτυξη ενήλικου έξω από την κοινωνικά χρήσιμη εργασία.
Είναι φυσικό να δημιουργείς εγωιστικά για τη δική σου πνευματική ικανοποίηση. Η χαρά και το πάθος που νιώθεις επιστρέφεται εκ νέου στον άνθρωπο, στους ανθρώπους, στην ανθρωπότητα…
Η εργασία μου στην Πρεσβεία δεν μου δίνει εμένα καμία πνευματική ικανοποίηση. Εκτός από τις προάλλες. Έσωσα μία δεκαεξάχρονη την οποία ανάγκαζαν να εκπορνεύεται. Την έφεραν στη Θεσσαλονίκη με την υπόσχεση ότι θα γίνει μοντέλο, ένα αθώο ξανθό πλάσμα. Όταν ο Από τη χώρα μας νταβατζής της την πούλησε σε έναν Έλληνα στην Αθήνα, και εκείνη μας πήρε μεσάνυχτα τηλέφωνο από το ξενοδοχείο, την συμβούλεψα να πάρει ταξί και να έρθει στην Πρεσβεία πριν να γυρίσει στο ξενοδοχείο το καινούργιο της αφεντικό που πανικοβλήθηκε και την άφησε μόνη γιατί έστειλα εκεί το τμήμα ηθών… Τα καταφέραμε - την ίδια μέρα μας πήρε η Interpol ότι ήδη τους ψάχνουν.
Συμβαίνουν πολλά απίστευτα πράγματα σε μία Πρεσβεία. Προχθές ήρθε ένας Έλληνας, να σώσουμε λεει μία πόρνη Τσέχα. Την ερωτεύτηκε - είναι η πρώτη γυναίκα που είχε, μα η καημένη έχει αιμορραγίες και υποφέρει. Μόνη της όμως δεν ΘΕΛΕΙ να τα παρατήσει. Μας ικετεύει να κάνουμε κάτι, να της βρούμε δουλειά, είναι πολύ ικανή, θα μπορούσε να κάνει την κατάσκοπο… Διασκέδασα πικρά με την αφέλεια του. Προσπάθησα να τον συμβουλέψω να πείσει την ίδια να μας πάρει τηλέφωνο από το κινητό του, όχι όχι, εκείνη δεν ξέρει τίποτα…
Κατά τα άλλα βουνό από υποχρεώσεις χάρτινης φύσεως. Ο Πρόξενος πήρε καινούργιο αυτοκίνητο και το τελωνείο ΘΕΛΕΙ πολλά χαρτιά. Να μην ξεχάσω τίποτα. Τι άγχος!
Πρέπει να αντέξω ακόμα εφτά μήνες μέχρι να πάρω επίδομα ανεργίας… Και μετά… μετά θα γράψω άλλα δύο μυθιστορήματα. Και ένα σοβαρό ιδεολογικό βιβλίο. Και θα προσπαθήσω να τρυπώσω σε κανένα περιοδικό. Αλλά όχι μόνιμα. Το μόνιμο σε περιορίζει πνευματικά…
Και ας ενθουσιάζομαι κάθε φορά με το καινούργιο.

Υ.Γ. Αύριο για πρώτη φορά ο μεγάλος Σλοβάκος βιολόγος κια συγγραφεάς Gustav Murin θα παρουσίασει τη μουσική απεκόνιση της ακολουθίας του DNA στο φεστιβάλ λογοτεχνίας.

Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια...

2009-05-23T06:43:00.000-07:00

«Η ζωή είναι υπέροχη και τέλεια μόνο γι’ αυτόν που όλη τη ζωή του κυνηγάει έναν στόχο ο οποίος είναι συνέχεια κοντά, μα πάντα παραμένει κάπου εκεί ψηλά…» - πάλι ο Πεκέλης με τη Στρατηγική και την τακτική της ζωής.
Πρέπει να ομολογήσω ότι για μένα ισχύει, όσο και άτυχη μπορεί να με θεωρούν οι άλλοι. Η ζωή είναι υπέροχη! Ο στόχος μου - η ενοποίηση του έρωτα με τη δημιουργία…
Όχι, υπάρχει ανώτερος στόχος, το έργο.
Ο έρωτας είναι κάθε φορά ο δρόμος.
Catherine Bensaid γράφει στο βιβλίο της «Η Τέχνη του να αγαπάς»: «Πριν ίσως να ήμουν δυστυχισμένος, αλλά τουλάχιστον μπορούσα να ονειρεύομαι. Τώρα πρέπει να ζήσω τη ζωή μου και να απαρνηθώ τα όνειρά μου…».
Με τον Νίκου πίστευα ότι πρόκειται για έναν έρωτα για πάντα.
Με τον Μπόρια δεν μπορούσα να φανταστώ τίποτα. Δεν γινόταν.
Τώρα;
Ο Έρωτάς Μου με περιμένει ακόμα εδώ κάπου τριγύρω. Είναι κοντά, πολύ κοντά… Ένας έρωτας για τον οποίο δεν θα χρειαστεί να θυσιάσω τίποτα. Μία αγάπη για την οποία θα θυσιαζόμουν τη ζωή μου.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι τόσο αντικρουόμενοι, μα και τόσο ενωμένοι, συναρπαστικά. Τη διαλεκτική του έρωτα δεν την περιέγραψε μάλλον κανείς καλύτερα από ότι έκανε η Catherine Bensaid:
«Αδύνατο να αγνοήσετε τη συγκίνηση που σας έχει κυριέψει. Σας συνεπαίρνει και σας γεμίζει χαρά, ενώ ταυτόχρονα η αγωνία κατατρώει τα σωθικά σας, σας παρασύρει ένας ποταμός από επιθυμίες, αλλά νιώθετε να παραλύετε από φόβο μπροστά στην ίδια σας την επιθυμία. Μόλις που τολμάτε να κοιτάξετε αυτόν που σας προκαλεί ολοφάνερη ταραχή ή αντίθετα τον καταβροχθίζετε με τα μάτια. Μπορεί να ξεχάσετε ποιος είστε, ενώ ταυτόχρονα έχετε τη αίσθηση ότι ξαναγεννιέστε…»
Η ένωση των αντίθετων σε μία παντοτινή κίνηση.
Μουσική συμφωνία.
Μετά που πήγαμε με τον Μπόρια στην Δημοσιογραφική λέσχη, τότε που μου είπε στα ίσια ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί μου, όταν μετά από τρεις μέρες γύρισε στη δουλειά, τον βρήκα να κάθεται στο γραφείο ενός συνάδελφού μας. Μου είπε να κάτσω στην πολυθρόνα απέναντι του. Και επειδή ο χώρος ήταν μικρός και οι πολυθρόνες βρισκόντουσαν η μία κοντά στην άλλη - ξαφνικά έπιασε τα χέρια μου στις ζεστές παλάμες του και είπε: «Μην πάς στης Ελλάδα, μην πάς…! Αλλά δεν μπορώ να σου τα αντικαταστήσω, δεν μπορώ…!» Η φωνή του ήταν τόσο ζεστή, τόσο παρακλητική!
Σαν λιωμένο βούτυρο σε φρεσκοψημένη φρυγανιά. Όχι, χωρίς πλάκα.
Μόνο τώρα είδα ότι ο Μπόρια ήταν ακόμα μεθυσμένος. Ο συνάδελφός μου μού είπε ότι βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση ήδη τέσσερις μέρες. Κάτσαμε ακόμα λίγο, κάτι λέγαμε, και μετά μας κάλεσε ο Μπόρια για μπύρα. Ο Λούντο με έπεισε να πάω. Στη μπυραρία ο Μπόρια μου έκανε πρόταση να πάμε εμείς οι δύο σε κινηματογράφο. Ο Λούντο και πάλι με συμβούλεψε: «Πήγαινε, θα του κάνει καλό». Ο Λούντο μας αποχαιρέτησε.
Στον κινηματογράφο έπαιζαν μία ρώσικη ταινία και βρισκόντουσαν εκεί μόνο τρία άτομα. Ήταν ήδη αρκετά νηφάλιος. Την ταινία την «είδαμε» τελικά δύο φορές. Κάτω από το λαμπύρισμα των ανιαρών εικόνων προσπάθησε να με φιλήσει. Μάταια. Μετά τον κινηματογράφο με κάλεσε για καφέ.
Ο Μπόρια άρχισε να μου ξεσκεπάζει την ψυχή του. Ο νερουλός καφές στην άδεια καφετέρια ήταν τόσο καταπληκτικός! Ξαφνικά μου είπε: «Θέλω να γίνεις ερωμένη μου!» Σάστισα. Του απάντησα σαν κάποια σοφή προφήτισσα πώς δεν γίνεται γιατί είμαστε και οι δύο παντρεμένοι. Του επανέλαβα αυτά που μου είπε κάποτε ένας άλλος αγαπητός συνάδελφος μου, ο Ζντένο ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα κάποιος από τους τέσσερις υποφέρει. Και εγώ δεν θέλω να υποφέρει κανείς.
Ο Μπόρια δεν απάντησε.
Μετά απ’ αυτή τη μέρα ήμουνα πια ερωτευμένη για τα καλά. Ακόμα όμως δεν πήρα χαμπάρι τίποτα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν οι σημειώσεις που άρχισα να κάνω μέρα νύχτα για το πρώτο μου βιβλίο που σχεδίαζα. Απελευθερώθηκαν μέσα μου τόσες δημιουργικές δυνάμεις!
Όλα ήταν υπέροχα και τέλεια.
Επειδή Θέλω.
Το ΘΕΛΩ μου είναι ο ύψιστος Θεός. Γιατί το ύψιστο ΘΕΛΩ είναι - ΘΕΛΩ να αγαπάω. ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ όλο τον κόσμο.
Ο Μπόρια έπρεπε να μείνει φίλος…
Μα στα αλήθεια, υπάρχει ερωτική αγάπη χωρίς ερωτική πράξη; Όταν προσπαθώ να το φανταστώ - μου θυμίζει κάτι σαν νερουλό χαμομήλι. Η άλλη περίπτωση όμως - σαμπάνια! Πάντως, εγώ όλο το διάστημα που έλειπε ο Νίκος στο στρατό, αγαπούσα τους συνάδελφους μου χωρίς να θέλω, χωρίς να κάνω έρωτα…
Αλήθεια, πριν να πιεις την σαμπάνια δεν νιώθεις ήδη ζαλισμένος; Τι μεθυστική και γεμάτη έμπνευση είναι η αναμονή του ποτηριού με το νέκταρ!
Χαιρόμουνα ότι ο Μπόρια ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΤΑΞΗ... να κινείσαι στα όρια των δυνατοτών σου

2009-05-17T03:22:00.000-07:00

Τύχη και τάξη, συνυπάρχουν διαλεκτικά.
Μα ποια είναι η βασική αρχή του κόσμου; Ο Αϊνστάιν είπε το γνωστό «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια», που σημαίνει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο… όλα έχουν την τάξη τους. Ο σύγχρονος μεγάλος φυσικός Στιβεν Χωκινγκ είπε πάλι το αντίθετο «Ο Θεός όχι μόνο παίζει ζάρια, αλλά ούτε καν ξέρει που τα ρίχνει!» Δηλαδή: τα πάντα είναι τυχερά…
Εγώ τα βλέπω αλλιώς. Θα έλεγα: «Ο θεός όντως παίζει ζάρια, μα τα παίζει τόσες φορές που τελικά του βγαίνει η ζαριά…» «Τύχη και Τάξη» συγχρόνως. Και το αμοιβαίο παιχνίδι τους. Όλα τα επιβεβαιώνουν η Κβαντική φυσική, η Θεωρία του Χάους και της πολυπλοκότητας, και η Διαλεκτική. Οι επιστήμες που θα ανθίσουν στο μέλλον.
Θα μου πείτε ότι το Σύμπαν έχει τους σταθερούς μηχανικούς νόμους του Νεύτωνα; Ότι το Σύμπαν κάνει μόνο όσα ΠΡΕΠΕΙ; Λάθος. Αυτό που βλέπουμε εμείς είναι απλώς μόνο μία φωτογραφία και όχι όλο το φιλμ. Γιατί, όπως αναφέρει ο Ivar Ekeland, ακόμα και το Ηλιακό σύστημα είναι χαοτικό, αφού στην κλίμακα των δέκα εκατομμυρίων χρόνων μπορούν να συγκρουστούν οι πλανήτες μας ή κάποιος απ’ αυτούς να δραπετεύσει εντελώς από το Ηλιακό σύστημα… Στα μάτια του σωματιδίου του ατόμου η σύντομη ανθρώπινη ζωή φαίνεται το ίδιο αιώνια όπως φαίνεται σε μας η ζωή του ηλιακού συστήματος…
Οπότε, ακόμα και το Σύμπαν κάνει ο’, τι ΘΕΛΕΙ!
Μόνο εγώ δεν καταφέρνω ακόμα να κάνω ο, τι γουστάρω!
Και τόσοι άλλοι άνθρωποι πάνω στη Γη.
Εκμεταλλευόμενοι, αδικημένοι, αδύνατοι.
Όλοι τους περιμένουν τη δική τους Επανάσταση…
Ωραία τα είχα γράψει στο εφηβικό μου ημερολόγιό πώς πρέπει να συνηθίσω να κάνω ο, τι θέλω… Πως όμως έμπλεξα έτσι με τη δουλειά στη Πρεσβεία που δεν τη θέλω; Θα ρουφήξω εμπειρίες κι απ αυτό το χώρο και θα φύγω!
Χα.
Πρέπει όμως να κυβερνήσεις μόνο τη δική σου ζωή και όχι να ελέγχεις αυτή των άλλων. Αλλιώς γίνεσαι αυταρχικός. Και την πληρώνεις…
Τέσσερις μήνες μετά που τα φτιάξαμε με τον Έλληνα μου, ξαναυπέκυψα στη θέληση της μητέρας μου. Τότε, τα πρώτα μου Χριστούγεννα με τον Νίκο ήθελα, ποθούσα να κάνω μόνο δύο πράγματα: να κοιμάμαι, να κοιμάμαι βαθεία και να γράφω. Να βγάλω από μέσα μου όλα όσα μαζεύτηκαν στη ψυχή μου. Ποθούσα να είμαι μόνη με το πάπλωμά μου και το τετράδιο μου. Μία τόση δα ‘βδομαδούλα διακοπών χωρίς τους άλλους να είναι στα πόδια μου συνεχώς!
Μόνη με τη ψυχή μου.
Οι γονείς μου ετοιμάζονταν να πάνε για σκι στη καινούργια μας καλύβα στα βουνά. Η μητέρα μου κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να με πείσει και μένα να έρθω μαζί τους. Θα μου κάνει λεει καλό ο φρέσκος αέρας… Τελικά υπέκυψα. Τότε είχαμε ακόμα φτιαγμένο μόνο ένα δωμάτιο και για τους τέσσερίς μας, επομένως - καμία χαλάρωση και απομόνωση.
Είχα πέρασα τόσες νύχτες χωρίς σχεδόν να κλείσω μάτι! «Που πας ξυπόλυτη στα αγκάθια…;» Ο εγκέφαλος μου ήθελε να τα επεξεργαστεί όλα. Έβλεπα μπορστά από τα μάτια μου έντονες εικόνες φιλοσοφικές που ήθελαν να γίνουν ποίηση.
Και μετά με περίμεναν έξι εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο - μέσα σε πέντε βδομάδες!
Στο αγαπημένο μου βιβλίο «Στρατηγική και τακτική της ζωής» ο Ρώσος συγγραφέας Β. Πεκέλης γράφει ότι το κλειδί της επιτυχίας είναι στο να δουλεύεις στα ίδια τα όρια των δυνάμεών σου. Μόνο έτσι μπορείς να αξιοποιείς τα βάθη των ικανοτήτων σου. Η αλήθεια είναι, ότι εκείνα τα Χριστούγεννα έπαιξα με τον πειρασμό να μάθω που βρίσκεται ο πάτος μου. Πώς αλλιώς να ξέρω επακριβώς που βρίσκεται η λεπτή γραμμή των ορίων;
Ο Πεκέλης γράφει ακόμα ότι, αν ξέρεις καλά το στόχο σου, τη στρατηγική της ζωής σου, και στο δρόμο σου βρίσκονται εμπόδια, η τακτική σημαίνει το να διαλέγεις εκείνα τα μονοπάτια, συνέχεια και κάποιο άλλο μονοπάτι, που σε φέρνουν πιο κοντά στον στόχο αυτό, αναπτύσσοντας συγχρόνως όσο πιο πολύ γίνεται τις ικανότητές σου. Από την άλλη, λεει, όποιος έχει ομαλή και ανέμελη ζωή χωρίς εμπόδια, ως εκ τούτου δεν αξιοποιεί ποτέ τις εν δυνάμει κορυφές του. Μόνο τα εμπόδια της ζωής που τα υπερβαίνεις σε φέρνουν πιο κοντά στους μεγάλους σου στόχους.
Αλλά! Αλλά τα εμπόδια δεν πρέπει να είναι και υπέρ μεγάλα για να σε υπερνικήσουν, γράφει ο Πεκέλης. Άραγε, πόσο μεγάλο εμπόδιο είναι για μένα η Ελλάδα όπου θα πήγαινα να ζήσω; Μπορεί να με καταπιεί; Αχ, ας μπω στο στόμα της, ας κοιτάξω τα δοντάκια της, και… θα γλιστρήσω στο λαρύγγι της;
Εκείνες τις χειμερινές διακοπές στο εξοχικό μας δεν μπορούσα καθόλου να διαβάσω για τη σχολή. Ούτε τον Πλάτωνα που πήρα μαζί μου. Το μυαλό μου σταμάτησε να δουλεύει. Πιεζόμουνα να διαβάσω αλλά τίποτα. Στις τρεις Ιανουαρίου με περίμενε η πρώτη εξέταση από τα γερμανικά. Γερμανικά βέβαια ήξερα, αλλά έπρεπε να μάθω ένα σωρό γεωγραφικά και ιστορικά γεγονότα. Επέστρεψα στις δύο Ιανουαρίου στο σπίτι και έχωσα στο μυαλό μου με το ζόρι, μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, όλες τις γνώσεις. Την άλλη μέρα, μετά την εξέταση, είχα καταρρεύσει. Έτρεξα αμέσως σε ψυχίατρο μήπως με βοηθήσει. Μου έδωσε τέσσερα χάπια - ένα για να ηρεμίσω, ένα για να τονωθώ, ένα για καλή διάθεση, και ένα για να κοιμηθώ. Έπρέπε να τα παίρνω όλα τρεις φορές τη μέρα.
Και η δεύτερη εξέταση πλησίαζε… Σε μας οι εξετάσεις ήταν υποχρεωτικές αλλιώς σε έδιωχναν από τη σχολή. Πήγα στο σπίτι της γιαγιάς για να μελετάω σε ήρεμο περιβάλλον. Τα χάπια - βοήθεια μηδέν. Μεσάνυχτα ξύπναγα και έτρεμα, μετρούσα τα δευτερόλεπτα που με χώριζαν από την καινούργια δόση φαρμάκων, ενώ έπρεπε να περάσουν ώρες.
Τελικά πήρα έξι άριστα.
Κατάφερα να ξεπεράσω το πρώτο εμπόδιο μου. Άμμος στο κρανίο... Πέταξα στο σκουπιδοτενεκέ όλα τα χάπια, αν και θολά συνειδητοποιούσα ότι μάλλον θα έπρεπε να τα κόψω σιγά-σιγά. Δεν ξαναπήγα στον ψυχίατρο. Έτρεμα μέσα μου ολόκληρη σαν να είχε η ψυχή μου εκατό βαθμούς κάτω από το μηδέν. Με βοήθησε όμως η σχολική εργασία που αρχίσαμε να κάνουμε με τον Νίκο. Τι αναζωογονητική και γλυκιά, τι υπέροχη μπορεί να είναι η «εργασιοθεραπεία» με διαλείμματα κάνοντας έρωτα!
Πόση ενέργεια σου δίνει ο έρωτας…
Το ΘΕΛΩ μου, αγάπη μου.
«Η όλο και περισσότερη κατανάλωση ενέργειας είναι μη αντιστρέψιμη... Αλλά οι άνθρωποι ποτέ δεν θα μπορέσουν να κάνουν ΟΛΟΙ αυτά που ΘΈΛΟΥΝ - μέχρι να βρεθεί… η ανεξάντλητη πηγή ενέργειας!» λεει ο Αυγουστής.
Η ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΗ ΠΗΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ λοιπόν - αυτό ήταν το μυστικό. Αυτή ΠΡΕΠΕΙ να βρεθεί. Ο Αυγουστίνος με βρίσκει σύμφωνη.
Αδιέξοδος;
Που να βρεθεί η ανεξάντλητη πηγή ενέργειας για όλους;
Φωτοβολταϊκά;
Χα, εγώ ξέρω μα δεν σας λέω...

Εκδηλώσεις, εκδηλώσεις... έφαγαΝ τον κομμουνισμό...

2009-05-15T02:44:00.000-07:00

http://karanikas.wordpress.com/

Δύσκολα είναι να αποβάλεις τα ΠΡΕΠΕΙ των «μεγάλων». Και όμως, μόνο όταν είσαι νέος, είναι η ευκαιρία σου. Ή κάνω λάθος;
Το σχολείο πάντα πρωταγωνιστεί στο να μάθει στα παιδιά τα ΠΡΕΠΕΙ της κάθε κοινωνίας. Και τι δεν έπρεπε να κάνουμε εμείς στο σχολείο! Ακούστε τι έγινε μία μέρα όταν πήγαινα στο Λύκειο. Μία καθηγήτρια λοιπόν η οποία δίδασκε γεωγραφία και αγγλικά έπρεπε και αυτή, όπως και όλοι οι άλλοι καθηγητές, να διδάσκει την κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση. Δύο φορές το μήνα έπρεπε να διοργανώσει την λεγόμενη Ώρα της τάξης. Επειδή εκείνο το διάστημα ήταν η επέτειος της γέννησης ή του θανάτου του Λένιν, δεν θυμάμαι πια, το θέμα της τάξης ήταν (για πολλοστή φορά) «Τα διδάγματα του Λένιν». (Για το γραπτό έργο του Λένιν και του Μαρξ δεν μάθαμε στο Λύκειο ούτε λέξη.) Η καθηγήτρια λοιπόν έφερε ένα μεγάλο άρθρο από κάποια εφημερίδα και υπογράμμισε μερικές παραγράφους. Στη συνέχεια τους υπαγόρευσε σε μερικούς μαθητές για να τους μάθουν απέξω γιατί, όπως μας είπε, την επόμενη ώρα θα έρθει ένας επιθεωρητής και εκείνη θέλει να είναι όλα στην εντέλεια.
Και όταν μπήκε ο επιθεωρητής στην τάξη, πράγματι έγιναν όλα όπως τα είχε σχεδιάσει η καθηγήτρια. Απλά ξεφτίλα. Το αποτέλεσμα ήταν πως όταν ο επιθεωρητής μαζί με την καθηγήτρια βγήκαν ικανοποιημένοι από την τάξη, οι μαθητές από κοινού αποφάνθηκαν: «Τι βλάκας που ήταν αυτός ο Λένιν!»
Η κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση ήταν ένα «άριστα» σχεδιασμένο σύστημα το οποίο συνέχεια τελειοποιούνταν από τους γραφειοκράτες. Όλοι έπρεπε να την κάνουν. Οι καθηγητές, οι νεολαίοι, ο Ερυθρός σταυρός, τα συνδικάτα, οι κομματικές οργανώσεις στα εργοστάσια και εγώ δεν ξέρω ποιος άλλος. Η κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση γινόταν ειδικά στον ελεύθερο χρόνο. Οι γραφειοκράτες την χώριζαν σε έξι κουτάκια για τα οποία κρατιόταν συστηματική αναφορά: ηθική, κοσμοθεωρία, ιδεολογία, εργασία, αισθητική και αθλητισμός. Όλα γινόταν μέσω των λεγόμενων ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ.
Η διαπαιδαγώγηση, βλέπετε, ΈΠΡΕΠΕ να είναι πολύπλευρη… Έτσι για παράδειγμα τη Δευτέρα οι μαθητές πήγαν σε έκθεση φωτογραφίας από τη Μόσχα, την Τετάρτη είχαν σεμινάρια για την πρόληψη της εγκληματικότητας, την Πέμπτη κάποιο παιχνίδι γνώσεων για τον Λένιν, την Παρασκευή συζήτηση με καλεσμένους από την Εθνική Αντίσταση, το Σάββατο λεγόμενες αμυντικές ασκήσεις στη φύση, την άλλη Δευτέρα μία διάλεξη για τα Επιτεύγματα του σοσιαλισμού ή για το Καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος, κλπ., κλπ. Και τον επόμενο χρόνο πάλι τα ίδια αλλά με κάποιες αποχρώσεις. Ενδιάμεσα βέβαια συνέβαινε να πηγαίνουμε οργανωμένα σε μία ντίσκο ή σε κάποια Αμερικάνικη ταινία. Για να είναι η διαπαιδαγώγηση «σφαιρική» και να χαρούν και οι μαθητές. Αμερικάνικες ταινίες παιζόταν αρκετές γιατί έδειχναν τη σαπίλα αυτής της κοινωνίας, όπως μας έλεγαν.
Το αποτέλεσμα ήταν μία τέλεια αντικομουνιστική διαπαιδαγώγηση!
Μα πως να σκέφτεσαι ελεύθερα σε τέτοιες συνθήκες;
Ευτυχώς αυτό ίσχυε μόνο για τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Οι γραφειοκράτες ήθελαν βέβαια να την επεκτείνουν και στα πανεπιστήμια αλλά οι πανεπιστημιακοί καθηγητές είχαν χρόνια ολόκληρα σθεναρή αντίσταση. Η μητέρα μου πρωταγωνιστούσε σε αυτήν. Την σεβόμουνα για όλα όσα που έκανε στην πολιτικό-ιδεολογική ζωή της Τσεχοσλοβακίας.
Βέβαια, στα πανεπιστήμια δίδασκαν την μαρξιστική φιλοσοφία, αλλά αυτό δεν ήταν από μόνο του κακό. Ίσα-ίσα. Εγώ προσωπικά σε αυτά τα μαθήματα έμαθα να σκέφτομαι διαλεκτικά. Αλλά εγώ είχα τη βάση από το σπίτι. Και έτυχε να έχουμε λαμπρούς καθηγητές στο Πανεπιστήμιο. Παρόλο αυτά οι συμμαθητές μου δεν καταλάβαιναν.
Στη μέση εκπαίδευση ήταν η τρύπα του πολιτικού μας συστήματος.
Ένας γνωστός μου έκανε με δική του πρωτοβουλία ένα γκρουπ αθεϊσμού για ένα Λύκειο, τον κυνηγούσαν όμως για «παθητικότητα» γιατί δεν πάταγε πόδι στις κοινές εκδηλώσεις. Το φταίξιμό του ήταν μάλλον πώς ξεχώριζε.
Πόσα δεν γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια πριν τη Βελούδινη επανάσταση για τη μετριότητα της νεολαίας στις εφημερίδες μας!
Στο «Νέο λόγο» τα χρόνια του Γκορμπατσόφ, γινόντουσαν μεγάλες διαμάχες των τεχνικών και των καλλιτεχνών για το αν πρέπει να αυξάνονται οι ώρες των τεχνικών μαθημάτων ή αν πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά στο Λύκειο και ζωγραφική και μουσική. Γινόντουσαν συζητήσεις για τις συνεχώς αυξανόμενες ώρες διδασκαλίας, για την ανάγκη της δημιουργικής ικανότητας των νέων, για την έλλειψη ταλέντων…
Από την άλλη, πάντα νικούσαν στο τέλος εκείνοι που ζητούσαν όλο και πιο μεγάλη ειδίκευση στην μέση εκπαιδευση για να νικήσουμε επιτέλους το καπιταλισμό! Πιο πολλή τεχνική ειδίκευση για όλους για να αυξηθεί η παραγωγικότητα και να προχωρήσει η εντατικοποίηση της οικονομίας.
Αλλιώς, μας έφαγε αυτός ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός!
Μας έφαγε…

Υ. Γ. Έχω φοβερή καθυστέρηση στο γράψιμο του καινούργιου μου βιβλίου. Την περασμένη βδομάδα επέστρεψα από τις διακοπές μου στην Μπρατισλάβα, τις οποίες τις πέρασα με τους γονείς μου. Κρίμα που δεν ήρθε μαζί μου και η κορούλα μου η Νέλη. Της το είπα: είναι καλύτερα να έχεις παιδί παρά να μην έχεις. ΗΘΕΛΑ να την κάνω πάσα θυσία.
Τώρα λοιπόν θα συνεχίσω να γράφω κάθε Σαββατοκύριακο το βιβλίο μου για το ΠΡΕΠΕΙ και το ΘΕΛΩ. Τις καθημερινές ούτε λόγος. Η δουλειά στην Πρεσβεία με σκοτώνει. Τι μπορώ όμως να κάνω; ΠΡΕΠΕΙ να δουλεύω για να ζήσω...
Μ’ αρέσει όμως να γράφω.
ΘΕΛΩ.

Αχ, ναι! Να χορτάσω παιχνίδι!

2009-05-10T04:16:00.000-07:00

Όσο μεγάλωνα, τόσο έκανα όλο και λιγότερο αυτά που ΉΘΕΛΑ και περισσότερο αυτά που ΈΠΡΕΠΕ.
Τι θα πουν οι γονείς μου; Τι θα πουν οι δάσκαλοί μου;» αυτή η ερώτηση έγινε για μένα, τελικά, μετά από χίλια δύο βάσανα, το μέτρο για τα πάντα. Όχι, δεν σταμάτησα να είμαι ξεροκέφαλη. Αλλά όσο λιγότερο μπορούσα να αποφασίζω όπως θα ‘ΘΕΛΑ για τα «μεγάλα» τόσο πιο πολύ με ενοχλούσαν, με πείραζαν τα «μικρά» που ήταν κόντρα στη θέλησή μου.
Η μητέρα μου, για παράδειγμα, δεν μας άφηνε ποτέ να φάμε με την ησυχία μας. Για εκείνη ήταν το βραδινό φαγητό, η στιγμή όταν κάθονταν όλη η οικογένεια στο τραπέζι, η μόνη ευκαιρία να μας μιλήσει. Δηλαδή να μιλήσει σε εμένα, γιατί η αδερφή μου δεν συνήθιζε να της δίνει αφορμή, με το υποδειγματικό της φέρσιμο, όπως και με τους βαθμούς της στο σχολείο. Ενώ εγώ δημιουργούσα συνεχώς προβλήματα. Δεν γινόταν με τίποτα να με χωρέσουν στο κουτάκι με την κορδέλα του υπάκουου παιδιού. Και η μαμά μου θεωρούσε σωστό να μιλάμε για τα οικογενειακά μας προβλήματα ακριβώς την ώρα του φαγητού.
Εγώ όμως ήξερα να απολαμβάνω με πάθος την κάθε μπουκιά, κάτι που ποτέ δεν το έκανε η μαμά. Να που όμως οι μπουκιές μου γινόντουσαν κόμποι στο λαιμό μου σχεδόν κάθε βράδυ.
Κάτι παρόμοιο γινόταν τις γαλήνιες στιγμές λίγο πριν πέσω για ύπνο. Τότε η μαμά μου συνήθιζε να θυμάται όλες τις υποχρεώσεις της οικογένειας για την άλλη μέρα, και έτσι μου χαλούσε και πάλι τη διάθεση της γλυκιάς νύστας τη στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις όνειρα, και ας είσαι ακόμα όρθιος και καθαρίζεις τα δόντια σου… Σπίτι δεν μπορούσα ποτέ να χαλαρώσω. Να ευχαριστιέμαι το τώρα. Όταν βρισκόμουν σπίτι μαζί με τους γονείς πάντα έπρεπε να ασχολούμαι με το διάβασμα για το σχολείο ή κάτι άλλο σοβαρό. Έτσι το έκανε άλλωστε και η μητέρα. Και μετά απορούσε γιατί δεν μπορεί να κοιμηθεί και γιατί την πονάει μέρα-νύχτα το κεφάλι της.
Δεν σταματούσα ποτέ την προσπάθεια να της εξηγήσω, για να καταλάβει, να δει τα πράγματα επιτέλους και από μία άλλη σκοπιά. Εκείνη το θεωρούσε θράσος. Έλεγε: «Τα παιδιά δεν έχουν δικαίωμα να δίνουν συμβουλές και να κάνουν υποδείξεις στους γονείς τους!» Πάντα καταλήγαμε σε καυγά.
Ευτυχώς ξέφευγα τρέχοντας στην αυλή, παίζοντας μπάλα ή κάτι άλλο συναρπαστικό. Αυτό ναι, αυτό με άφηναν. Να χορτάσω παιχνίδι.
Μα οι γονείς μου δεν ήταν τελικά και τόσο σίγουροι για αυτά που έλεγαν. Μία ο πατέρας, μία η μαμά, έδειχναν λιγότερο ή περισσότερο «δημοκρατικοί». Μα πάντα συνέβαινε ο άλλος γονιός να είναι αντίθετος με τη «δημοκρατικότητα» του άλλου. Αχ, τι σκηνές που έζησα! Συχνά μάλωνε όλη η οικογένεια - μία ο ένας μία ο άλλος στρεφόταν κόντρα στους υπόλοιπους τρεις.
Μα τα «ξεροκέφαλα παιδιά» που παίρνουν δικές τους αποφάσεις σύμφωνα με το ΘΕΛΩ τους, γίνονται τελικά στη ζωή τους πολλές φορές πολύ πιο πετυχημένα από τα «καλά παιδιά»! Τουλάχιστον έτσι λένε η ψυχολόγοι.
Όχι, οι γονείς δεν αλλάζουν. Μόνο οι νέοι αλλάζουν.
Και εμείς που επιδιώκουμε την συνεχή ανάπτυξη μας…
Μα πρέπει να περάσεις πάντα από τον Γολγοθά;
Ναι, ΠΡΕΠΕΙ.
Εγώ τον απέφευγα τον Γολγοθά όσο μπορούσα. Ο Επίκουρος θα μου έβαζε άριστα. Ως παιδί ήξερα με τον τρόπο μου να ξεφεύγω από τον πόνο. Το καταφύγιό μου ήταν οι ιώσεις μου, οι γρύπες μου. Θυμάμαι πόσο βασάνιζαν τη μητέρα μου οι συνεχής βρογχίτιδές μου! Όταν όμως αρρώσταινα, μου πήγαινε το φαγάκι στο κρεβάτι μου, η καλή μου η μαμά. Τι ωραία που περνούσα ως άρρωστη όλη τη μέρα στο κρεβάτι μου, μόνη μου, με τον εαυτό μου! Έπαιρνα στο κρεβάτι πλαστελίνη, μολύβια, κλωστές, σύρματα… και έφτιαχνα ο’, τι έφερνε η φαντασία μου. Έπαιρνα επίσης ένα σωρό βιβλία, τα ξεφύλλιζα όλα, διάβαζα από δω και από κει, και άφηνα τον εαυτό μου να ονειροπολεί… Στο κρεβάτι μου έκανα ο’, τι ήθελα! Και γινόταν συχνά…
Για πολύ καιρό παρέμεινε για μένα η μαμά μου η Στρίγγλα. Μεγάλωσα και ακόμα ήξερε να με πληγώνει. Και όταν τα φτιάξαμε με τον Νίκο άρχισε στο σπίτι μου ένας σφοδρός ψυχολογικός πόλεμος εκ μέρους της. Έφτανε η μαμά να αναστενάζει κάθε τόσο: «Αχ, είμαι τόσο δυστυχισμένη!» και μου κοβόταν το αίμα και η ανάσα. «Αχ, θα είσαι τόσο δυστυχισμένη!»
Βέβαια όταν έμαθε για τον Νίκο αμέσως φώναξε: «Αυτό δεν θα το επιτρέψω ποτέ!»
Έγινε το δικό μου.
Τα φτιάξαμε πολύ ομαλά - ο Νίκος ήταν τόσο σίγουρος για τον εαυτό του! Σε μόλις δύο εβδομάδες κατάφερε να με κάνει να αφήσω τον Ντανιέλ. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος πραγματοποιημένος, ο αληθινός Έρωτας.
Πάντα μου άρεσε το ζεύγος Curie που συνεργαζόμενοι, έσπασαν πρώτοι τον πυρήνα του άτομου. Ενθουσιάστηκα όταν μου είπε ο Νίκος ότι έψαχνε για γυναίκα με την οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί. Ο Νίκος μου έμαθε από το πρώτο κιόλας ραντεβού στην Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη την Ελληνική αλφαβήτα. Και στο επόμενο ραντεβού μας έστρωσε μπροστά μου το σχέδιό του για την εθελοντική σχολική εργασία με θέμα «Τα ελληνικά μονοπώλια Του τύπου»… Και ο Νίκος ήθελε να τον βοηθήσω, να δουλέψουμε μαζί!
Ωραία μέχρι εκεί. Γιατί όμως εγώ να παραιτηθώ από τη δική μου πορεία;
Όλοι ήταν κάθετοι: Δεν μπορεί να είναι ο καθένας ο Κούντερα…
Ο Νίκος με βασάνιζε με ερωτήσεις για το ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; Φανταζόταν για μένα ένα σωρό δουλειές και δεν με άφηνε να ζω το τώρα. Φανταζόταν για μένα ό, τι δήποτε άλλο απ' αυτό που ήθελα εγώ. Να γράφω βιβλία και να δουλεύω ως δημοσιογράφος. Μόνο στην αγκαλιά του, κάνοντας έρωτα λυτρωνόμουν.
Εκείνη την περίοδο δεν κοιμόμουνα, όπως ήδη έχω γράψει. Στις πέντε το πρωί ξύπναγα και βασανιζόμουνα με σκέψεις για το μέλλον μου… Και για να μην μου θέτει συνεχώς την ίδια ερώτηση (για το τι θα κάνω εκεί στην Ελλάδα) και η μαμά μου, έπρεπε να γίνομαι στο σπίτι αόρατη. Να μην τυχών δώσω αφορμή για καυγά, γιατί θα συντριφτεί πάνω μου όλος ο ουρανός, θα πέσω μέσα στη βράση του ηφαιστείου της οικογενειακής τραγωδίας - η κόρη θα φύγει να ζήσει σε μία άλλη χώρα! «Δεν θα σου αρέσει το φαγητό, δεν θα συνηθίσεις!» με φοβέριζε η μαμά. Αυτό θα ήταν το λιγότερο… Τύχαινε να έρχομαι σπίτι από κάποιο ραντεβού με τον Νίκο, τυλιγμένη στην ομίχλη της ευμάρειας του έρωτα, και άρχισε ο καυγάς. «Περπατάς σαν υπνοβάτης, μου δίνεις στα νεύρα!» ξεσπούσε πάνω μου η μητέρα μου.
Τα πρώτα Χριστούγεννα με τον Νίκο ήμουνα πια τόσο κουρασμένη από την αϋπνία και τα νεύρα μου ήταν πια τόσο τεντωμένα, που δεν μπορούσα άλλο. Δεν μπορούσα πια να συγκεντρώνομαι σε τίποτα. Μόλις άνοιγα κάποιο βιβλίο άρχιζε να με πονάει όλη η επιφάνεια του κρανίου μου με έναν πόνο παράξενο, έντονο, μέχρι τότε άγνωστο. Και ο πόνος προχωρούσε προς τα μέσα.
Έπαιζα θέατρο ότι κάνω αυτό που ΠΡΕΠΕΙ.
Μόνο τώρα ξέρω ότι η μητέρα μου, πάντα πιστή στις συνταγές του βιβλίου «Το παιδί μας» που αναφερόταν στα νήπια και στις μικρές ηλικίες, απλά δεν συνειδητοποίησε ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά χρειάζονται όλο και άλλου είδους εκπαίδευση. Η μαμά, διαλεκτική φιλόσοφος στο επάγγελμα, ως παιδαγωγός μου συμπεριφέρθηκε εντελώς αντιδιαλεκτικά…
Ακόμα προσπαθεί να με διαπαιδαγωγεί με τον τρόπο που το έχει συνηθίσει.
Ακόμα και πρόσφατα μου φώναζε: διάβασε «Το παιδί μας»!
Αυτό το βιβλίο… που να το βρω, θα μου έλυνε πολλές απορίες. Μα η μητέρα μου το πέταξε πρόσφατα.
Δεν περίμενε να το θελήσω.
Υποθέτω ότι ντράπηκε.